27 பிப்ரவரி, 2017

இந்தியாவின் அணு ஆயுதக் கொள்கைக்கு எதிரான வழக்கு – நடந்தது என்ன?

அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தை மீறும் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் மீது உரிய சட்டரீதியான நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மார்ஷல் தீவுகள் தொடுத்த வழக்கை பன்னாட்டு நீதிமன்றம் (International Court of Justice) அண்மையில் தள்ளுபடி செய்தது.

இந்த செய்தி உங்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் உணர்வு என்ன? ஒரு நல்ல தேசபக்தராக மகிழ்ச்சி அடைகிறீர்களா? உங்கள் பதில், ஆம்!” என்றால் நாம் பரிசீலிக்க வேண்டிய அம்சங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன.

இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் மீது மார்ஷல் தீவுகளுக்கு என்ன பகை? ஏன் இந்த வழக்கு?

பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய தீவுக்கூட்டம்தான் மார்ஷல் தீவுகள். சுமார் 3,000 ஆண்டுகள் வரலாறைக் கொண்ட இந்தத் தீவுகள் பல வல்லாதிக்க நாடுகளால் ஆளப்பட்டுள்ளது. தற்போது அமெரிக்காவின் ஆதரவில் உள்ளது. அமெரிக்காவுக்கு மிகவும் பிடித்தமான அணு ஆயுத பரிசோதனைக்களம்  இந்த மார்ஷல் தீவுகள். 1947 – 1958 சிறிதும், பெரிதுமாக 67 அணு ஆயுத பரிசோதனைகளை இந்தப் பகுதியில் அமெரிக்கா நடத்தி இருக்கிறது. அதற்கு வசதியாக இந்தத் தீவுகளில் வசித்த மக்களை 1946ம் ஆண்டில் வேறு இடங்களுக்கு துரத்தி அடித்திருக்கிறது அமெரிக்கா.

இந்த பகுதியில் உள்ள பிகினி தீவில் கடந்த சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன் அதாவது 1954ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் முதல் தேதி அமெரிக்கா “பிராவோ” என்ற பெயரில் ஒரு ஹைட்ரஜன் பாம் சோதனையை நடத்தியது. அதிகமில்லை நண்பர்களே! சுமார் 15 டன் அணு ஆயுதத்தை இப்பகுதியில் வெடித்து சோதனை செய்தது. இது 1945ஆம் ஆண்டில் ஜப்பான் நாட்டின் ஹிரோஷிமாவில் ஏவப்பட்ட அணு ஆயுதத்தைப்போல 1000 மடங்கு அதிகமானது. அவ்வளவுதான்.

இந்த அணு ஆயுதச் சோதனை நடந்து சுமார் 15 ஆண்டுகள் முடிந்த பின் இந்தத்தீவுகளில் மனிதர்கள் மீண்டும் குடியேறலாம் என்று அமெரிக்க அறிவியல் துறையினர் அறிவித்தனர். இதைத் தொடர்ந்து தமது தாயகம் திரும்பிய மக்களை மீண்டும் துரத்தி அடித்தது, அமெரிக்கா. அதற்கு சொல்லப்பட்ட காரணம், அப்பகுதியில் இன்னமும் எஞ்சி இருக்கும் கதிரியக்கப் பாதிப்பு மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பானதாக இல்லை. இப்பகுதியில் ஏற்பட்டுள்ள சூழல் பாதிப்புகளை சரி செய்ய இயலாது - இப்பகுதியில் மனிதர்கள் வசிக்கும் வாய்ப்பு எதிர்காலத்திலும் ஏற்படாது என்று ஐக்கிய நாடுகள் அவை 2012ம் ஆண்டில் அறிவித்துள்ளது.


பிகினித் தீவில் நடந்த மிகப்பெரிய அணுஆயுதச் சோதனையின் 60வது நினைவு நாளை நினைவுகூறும் வகையில் மார்ஷல் தீவுகள் குடியரசு இந்தியா உள்ளிட்ட 9 நாடுகளுக்கு எதிரான இந்த வழக்கை பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்தது.

பன்னாட்டு நீதிமன்றம் (International Court of Justice) என்றால் என்ன?

பன்னாட்டு நீதிமன்றம் 1945ம் ஆண்டில் ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் தீர்மானம் இயற்றி உருவாக்கப்பட்டது. இதன் தலைமை அலுவலகம் நெதர்லாந்தில் உள்ளது.  ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் உறுப்பினராக இருக்கும் 193 நாடுகளும் இந்த நீதிமன்றத்தை அங்கீகரித்துள்ளன.

ஒரு நாட்டுக்குள் இயங்கும் உள்நாட்டு நீதிமன்றத்திற்கும், பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கும் பல முக்கியமான வேறுபாடுகள் உள்ளன. உள்நாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு முறையாக நிர்ணயம் செய்யப்பட்டிருக்கும். அந்த நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்புக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் வசிக்கும் தனி நபர்களும், செயல்படும் அரசு மற்றும் தனியார் அமைப்புகளும் குறிப்பிட்ட உள்நாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்திற்கு கட்டுப்பட்டவர்கள். இந்த நீதிமன்றங்களில் வழக்கு தொடரப்பட்டால் எதிர்தரப்பினர் நீதிமன்றத்தில் கட்டாயமாக தங்கள் பதிலை கூற வேண்டும்.

ஆனால் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு என்பது, வழக்கில் ஈடுபடும் நாடுகளின் ஒப்புதலை பொறுத்தே அமையும். இந்த நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்தை ஏற்காமல் இருக்கும் உரிமை நாடுகளுக்கு – அரசுகளுக்கு உள்ளது. எனவே உள்நாட்டு நீதிமன்றங்களைப் போல் இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றம் விசாரணை நடத்தி தீர்ப்பு வழங்க இயலாது. நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள பிணக்குகளை இணக்கமாக தீர்ப்பதற்காகவே இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்ற புரிதலுடன் இந்த நீதிமன்றத்தை அணுக வேண்டும்.

இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தில் வெவ்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த 15 நீதிபதிகள் நிரந்தரப் பணியில் இருப்பார்கள். இந்தியாவின் சார்பில் உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி தல்வீர் பண்டாரி என்பவர் இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாக தற்போது பணியாற்றி வருகிறார். குறிப்பிட்ட வழக்கின் தன்மைக்கேற்ப, தேவைக்கேற்ற எண்ணிக்கையிலான நீதிபதிகளைக் கொண்ட சிறப்பு அமர்வுகள் அமைக்கப்பட்டு வழக்குகள் விசாரிக்கப்படும்.

மார்ஷல் தீவுகள் முன்வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் என்ன?

மார்ஷல் தீவுகள் குடியரசு இந்த வழக்கில் இந்தியா மட்டுமல்லாமல் அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான், இங்கிலாந்து பிரான்ஸ், ரஷ்யா, கொரியா, இஸ்ரேல், பாகிஸ்தான் ஆகிய 9 நாடுகளின் மீதும் தொடுத்திருந்தது. அணு ஆயுத பரவல் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இட்டுள்ள நாடுகள் அந்த ஒப்பந்த விதிமுறைகளை மீறுகின்றன என்பதே மார்ஷல் தீவுகள் முன்வைத்த முக்கியமான குற்றச்சாட்டு.

அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தம் (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons) 1970ஆம் ஆண்டில் அமலுக்கு வந்தது. அணு ஆயுதப் பெருக்கத்தை தடை செய்தல், அணு ஆயுதங்களை கைவிடுதல், அணுசக்தியை அமைதி(ஆக்க)வழியில் பயன்படுத்துதல் ஆகிய அம்சங்களை உள்ளடக்கி இந்த ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டது. மேலும் ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் பாதுகாப்பு அவையில் நிரந்தர உறுப்பினர்களாக உள்ள அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ரஷ்யா, பிரான்ஸ், சீனா ஆகிய ஐந்து வல்லாதிக்க நாடுகள் மட்டுமே அணு ஆயுதங்களை தயாரிக்கவும் வைத்திருக்கவும் முடியும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் இந்த ஒப்பந்தம் அமைந்திருந்தது.

அமெரிக்கா, ரஷ்யா, இங்கிலாந்து உட்பட 190 நாடுகள் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இட்டுள்ளன. இந்தியா, பாகிஸ்தான், தெற்கு சூடான், இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகள் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இடவில்லை. வடகொரியா இந்த ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்ட காலத்தில் கையொப்பம் இட்டிருந்தாலும் பிற்காலத்தில் ஒப்பந்த விதிகளை மீறி வெளியேறி விட்டது.

உலகில் எந்த மூலையில் அணு ஆயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் அது மனித குலத்தின் தலையின் மீது தொங்கும் வாளைப் போன்று ஆபத்தானது. இதனால் புவி வெப்பநிலை மிகவும் பாதிக்கப்படுவதுடன் பூவுலகின் பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும் ஓஸோன் படலத்தையும் சீரழிக்கும். இத்தகைய அணுஆயுதத் தாக்குதல் உலகின் அரசியல், சட்டம், பொருளாதாரம் ஆகிய அம்சங்களை மிகவும் பாதிக்கும்.

இந்தியா அணு ஆயுதங்களை தங்கள் தேசப்பாதுகாப்பின் முக்கியமான அம்சமாக அறிவித்துள்ளது. உலகில் மற்ற நாடுகள் அணு ஆயுதங்களை கைவிடும்வரை இந்தியாவில் அணு ஆயுதத் தயாரிப்பும் சோதனைகளும் தொடரும் என்றும் அந்நாடு அறிவித்துள்ளது. கடந்த 2003 ஆண்டு இந்தியாவின் கேபினட் கமிட்டி வெளியிட்ட அறிக்கை ஒன்றில், “இந்தியா மீதோ, இந்தியப் படைகள் மீதோ தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் பதில் தாக்குதலாக பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடிய அணுஆயுதத் தாக்குதலை தொடுக்க இந்தியா தயங்காது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தியா மீதோ, இந்தியப் படைகள் மீதோ உயிரியல் ஆயுதங்களோ, வேதிப்பொருளால் ஆன ஆயுதங்களோ ஏவப்பட்டாலும் பதிலுக்கு இந்தியா அணு ஆயுதங்களே ஏவும் வாய்ப்பு இருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

அணு ஆயுதங்கள் தொடர்பான பன்னாட்டு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுவதை இந்தியா தவிர்த்து வருகிறது. இந்தியாவில் உள்ள அணு ஆயுதங்களின் அளவு குறித்தோ, அதன் முதலீட்டுத் தொகை குறித்தோ அதிகாரபூர்வமான தகவல்கள் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் இந்தியா தரை வழியாகவும், கடல் வழியாகவும், கடலுக்கடியிலும், வான் வழியிலும் அணு ஆயுதங்களை செலுத்துவதற்கான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. மேலும் பிரான்ஸ் உட்பட பல்வேறு நாடுகளுடன் அணுசக்தி தொடர்பான பல்வேறு வணிக ஒப்பந்தங்களை மேற்கொண்டு வருகிறது.

இந்தியாவிலும், பாகிஸ்தானிலும் கோடிக்கணக்கான மக்களைக் கொண்ட நகரங்கள் உள்ளன. இந்நிலையில் இந்த இருநாடுகளும் அணு ஆயுதப்போரில் ஈடுபட்டால் அந்தப் போர் காரணமாக கோடிக்கணக்கான உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படுவதோடு முடிவதில்லை. இந்த அணு ஆயுதப்போரின் காரணமாக ஏற்படும் கரும்புகை அண்ட வெளியில் பரவி இந்த பூவுலகில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் மரண அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். இந்த கரும்புகை சூரியனின் வெப்பத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ளும். இதனால் புவியின் வெப்பம் குறைந்து குளிர் அதிகரிக்கும். ஓஸோன் படலத்தில் வெப்பம் அதிகமாகி பழுதடையும். இதைத் தொடர்ந்து சூரியனிலிருந்து வெளியாகும் ஆபத்தான அல்ட்ரா வயலட் கதிர்கள் நேரடியாக புவியை வந்தடையும். இதனால் கடலிலும், நிலத்திலும் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களும் பாதிக்கப்படும். மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் பல்வேறு நோய்கள் உருவாவதுடன், கடும் உணவுப் பஞ்சமும் ஏற்படும்.

இதனால் மார்ஷல் தீவின் மக்களுக்கும் கடும் பாதிப்புகள் ஏற்படும். இத்தீவுகளில் விளைநிலங்கள் மிகக்குறைவாகவே இருக்கின்றன. அந்த நிலமும் அமெரிக்கா நடத்திய அணுஆயுத சோதனைகளால் அணுக்கதிரியக்க பாதிப்பு அடைந்துள்ளது. எனவே மார்ஷல் தீவு மக்கள் உணவுத் தேவைக்காக கடலையும், அண்டை நாடுகளையுமே நம்பி உள்ளனர். இந்த நிலையில் இந்த பூவுலகில் எங்கு அணு ஆயுதப்போர் நடந்தாலும் அது மார்ஷல் தீவு மக்களை கடுமையாக பாதிக்கும்.

எனவே அணு ஆயுத சோதனைகளின் விளைவுகளை ஏற்கனவே அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் மார்ஷல் தீவு குடிமக்களின் சார்பில் இந்த வழக்கு பதிவு செய்யப்படுகிறது. இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் அணு ஆயுதப்பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இடாவிட்டாலும், அந்த ஒப்பந்தக் கூறுகளை நடைமுறைப்படுத்த தொடர்ந்து தவறி வருகிறது என்று அறிவிக்க வேண்டும். மேலும் ஒரு ஆண்டு காலத்திற்குள் இந்தியாவில் உள்ள அணு ஆயுதங்கள் அழிக்குமாறு உத்தரவிட வேண்டும்  என்று மார்ஷல் தீவு சார்பில் தொடரப்பட்ட வழக்கில் கூறப்பட்டிருந்தது.

வழக்கு விசாரணை

இந்த வழக்கு விசாரணைக்கு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு எதிர் தரப்பினராக குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒன்பது நாடுகளும் தங்கள் பதிலை அளிக்குமாறு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ரஷ்யா, கொரியா, இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகள் இந்த வழக்கு தொடர்பாக பதில் அளிக்கவில்லை. பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு தொடர்புடைய நாடுகளின் ஒப்புதலின் பேரில் மட்டுமே உறுதி செய்யப்படுவதால் இந்த நாடுகளுக்கு எதிராக எதுவும் செய்ய இயலாது. சீனா இந்த வழக்கின் விசாரணைக்கு உட்பட முடியாது என்று அறிவித்து விட்டது. இந்தியா, பாகிஸ்தான், இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகள் பதில் மனு தாக்கல் செய்தன.

இந்த நாடுகள் கூறிய பதிலுரையிலும் இந்த வழக்கை விசாரிப்பதற்கு பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு உள்ள அதிகாரத்தை கேள்விக்கு உட்படுத்தியே பதில் மனு பதிவு செய்யப்பட்டது.

குறிப்பாக இந்தியா அளித்துள்ள பதிலுரையில், “அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்த”த்தில் இந்தியா கையெழுத்து இடாத நிலையில் அதன் கூறுகளை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு இல்லை என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் அணு ஆயுதத்தை தாம் முதலில் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இந்தியா இருப்பதால் இந்தியாவுக்கு எதிராக எந்த உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட வேண்டியதில்லை என்றும் இந்தியா தரப்பில் கூறப்பட்டது. மேலும் இந்த வழக்கில் எதிர் தரப்பினராக குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆறு நாடுகள் வழக்கின் விசாரணைக்கு உட்படாத நிலையில் இந்தியாவுக்கு எதிராக மட்டும் தடை உத்தரவு பிறப்பிப்பது நீதிக்கு எதிரானதும், நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாகவும் அமைந்துவிடும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக இந்தியாவுக்கும், மார்ஷல் தீவுக்கும் இடையே சச்சரவுகள் இல்லாத நிலையில் இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் அதிகாரம் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு இல்லை என்று இந்தியா தரப்பில் வாதம் செய்யப்பட்டது.

இந்த வழக்கை விசாரித்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட ஆயம், இந்தியா தரப்பில் முன்வைத்த வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டு மார்ஷல் தீவுகள் தொடுத்த வழக்கை விசாரிப்பதற்கான முகாந்திரம் இல்லை எனக்கூறி வழக்கை தள்ளுபடி செய்தது.

நம் முன் உள்ள கேள்விகள்?

 மார்ஷல் தீவு தொடுத்த வழக்கில் இந்தியா முன்வைத்த சட்டரீதியான அம்சங்கள் நீதிமன்றத்தை திருப்தி அடைய வைத்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த வழக்கில் மார்ஷல் தீவு தொடுத்த கேள்விகள் அனைத்தும் விடை அளிக்கப்படாமலேயே உள்ளன. இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு அணு ஆயுதங்களை பெருக்கி வருகின்றன. இருநாடுகளிடமும் நூறுக்கும் மேற்பட்ட அணு ஆயுதங்கள் உள்ளன. இந்த அணு ஆயுதங்களை தயாரிக்கத் தேவையான மூலப்பொருட்களுக்காகவே அணுமின் நிலையங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், சீனா, ரஷ்யா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் பல கோடி டாலர் மதிப்புள்ள வர்த்தகத்தை மனதில் கொண்டு இந்த ஆபத்தான போட்டியை ஆதரித்து வருகின்றன. இந்த ஒட்டுமொத்த நடவடிக்கையில் எந்த நேரத்தில் விரும்பத்தகாத ஒரு சம்பவம் நடந்தாலும் பாதிக்கப்படப்போவது நாம்தான். நமது வரிப்பணத்தில் இயங்கும் அரசு அமைப்புகள் நமது கருத்தை எந்த விதத்திலும் பொருட்படுத்தாது நமது தலையின் மீது அணு ஆயுதம் என்ற ஆபத்தான கூரிய வாளை தொங்க விடுகின்றன.

முதல் அணு ஆயுத தாக்குதலை யார் தொடுத்தாலும் உடனடியாக அணு ஆயுதப்போர் மூளும் என்பதில் ஐயமில்லை. இதில் யார் வெற்றி பெறுவார்கள், யார் தோல்வி அடைவார்கள் என்று உடனடியாக முடிவு செய்ய இயலாது. ஆனால் இப்போரின் விளைவாக உடனடியாகவும், நிரந்தரமாகவும் பாதிக்கப்படப் போவது குறிப்பிட்ட நாடுகளின் மக்கள் மட்டுமல்ல. உலகின் பல பகுதிகளிலும் உள்ள தாவரங்கள், விலங்குகள் ஆகியவையும் பாதிக்கப்படும். ஏனெனில் அணு ஆயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டால் நிலம், நீர், காற்று ஆகிய அனைத்தும் நச்சுத்தன்மையை பெற்றுவிடும். புவியின் சில பகுதிகளில் வெப்பம் அதிகரிக்கும். சில பகுதிகளில் குளிர் அதிகரிக்கும். சூரியனிலிருந்து வெளியாகும் ஆபத்தான அணுக்கதிரியக்கம் பூமியை நேரடியாக தாக்கும். பல விதமான நோய்களும், மரணமும், கடுமையான உணவுப் பஞ்சமும் உருவாகும். இந்நிலையில் நமக்கு அணு ஆயுதங்கள் தேவையா? என்ற கேள்வி எழுப்பப்படவேண்டும்.

தேசபக்தி அல்லது தேசப்பாதுகாப்பை ஆயுதக்குவிப்பு என்ற அளவுகோலால் அளக்கக்கூடாது. குடிமக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மட்டுமே ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் அளவுகோலாக இருக்கமுடியும். நல்ல வாழ்க்கைத் தரம் அமையப்பெற்ற குடிமக்கள் மட்டுமே நாட்டுப்பற்றுடன் வாழமுடியும்.

ஆனால் தேசப் பாதுகாப்பு, தேசபக்தி என்ற சொற்றொடர்களின் அர்த்தமற்ற ஆதிக்கத்தில் நமது நியாயமான கேள்விகளும், அச்சங்களும் புறந்தள்ளப்படுகின்றன. மேற்கூறிய வழக்கில் கூறப்பட்டுள்ளவாறு மார்ஷல் தீவுகளுக்கும், இந்தியாவுக்கும் எந்த சச்சரவும் இல்லை. ஆனால் அமெரிக்காவின் அணு ஆயுதச் சோதனைச் சாலையில் இன்றளவும் தொடரும் துன்பங்களுடன் வாழ்ந்து வரும் அத்தீவுவாசிகள் உலகில் உள்ள அனைத்து மனிதர்கள் சார்பாகவும் குரல் கொடுப்பது தவறா? இந்தப் பூவுலகில் மனிதர்கள் வாழ்ந்தால் மட்டுமே நாடுகளும், அரசுகளும் இயங்க முடியும். மனிதர்களே இல்லாத நிலையில் நாடுகளும் அரசுகளும் இருக்க முடியாது. எனவே மக்களுக்காகவே நாடும், அரசும் இயங்க வேண்டும். ஆனால் தற்போது நாடு, அரசு இவற்றின் பெயரால் மக்களின் உயிரை, வாழ்க்கையை, பாதுகாப்பை பணயம் வைக்கும் செயல் நடைபெற்று வருகிறது.

நாட்டுப் பற்றோடு இந்திய ஆட்சியாளர்களை ஆதரிக்கப் போகிறோமா? அல்லது மனித நேயத்துடன் மார்ஷல் தீவுவாசிகளை ஆதரிக்கப் போகிறோமா?

(பூவுலகு - பிப்ரவரி 2017 இதழில் வெளியான கட்டுரை)



18 பிப்ரவரி, 2017

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் ஒரு கண்துடைப்பு நாடகமே! – ஐ. நா. அவை கண்டனம்!

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்தை ஐ.நா. அவை தற்காலிகமாக ரத்து செய்துள்ளது. தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் கட்டமைப்பில், செயல்பாடுகளில் காணப்படும் குறைகள் காரணமாக இந்த முடிவு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.



இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம், மனித உரிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டு 1993-ஆம் ஆண்டு முதல் செயல்பட்டு வருகிறது.

இதே 1993ம் ஆண்டில் ஐக்கிய நாடுகள் அவை சார்பில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களின் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு, தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களை அமைப்பதற்கான பரிந்துரையை அளித்தது. “பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ்” என்று அழைக்கப்படும் இந்த பரிந்துரைகளை ஐ.நா.சபையின் பொதுக்குழு அங்கீகரித்துள்ளது. இந்தப் பரிந்துரைகளின்படி அமைக்கப்பட்டுள்ள தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களை மட்டுமே ஐ.நா. அவை அங்கீகரிக்கிறது. இவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்படும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்கள் மட்டுமே ஐ.நா. அவையின் மனித உரிமை கவுன்சிலிலும், ஐ.நா. அவையின் பொதுச்சபையிலும் பங்கேற்க முடியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது

பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ்படி தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்களாக அரசு சாரா அமைப்புகள், இனரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக போராடும் அமைப்புகள், தொழிற்சங்கங்கள், வழக்கறிஞர் அமைப்புகள், மருத்துவர் சங்கங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள், தத்துவ நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பினரையும் நியமிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.  மனித உரிமைத் தளத்தில் பணியாற்றும் பல தரப்பினரும் இணைந்தால்தான் பல்வேறு தரப்பினரின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் அமைப்பாக தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் செயல்படமுடியும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் இந்த பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. ஆனால் இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையமோ, அரசின் மற்றொரு அங்கமாக மட்டுமே செயல்பட்டு வருகிறது.

இதை ஐ.நா. அவை சார்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ள அறிக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த அறிக்கையின்படி இந்தியாவின் மனித உரிமை பாதுகாப்புச் சட்டமே குறையுடையதாக சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் தலைவராக ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி, உறுப்பினராக ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர், ஓய்வு பெற்ற உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ஒருவர் மற்றும் மனித உரிமைத்துறையில் அறிவும், அனுபவமும் பெற்ற இருவர் ஆகியோரை நியமிக்க வகைசெய்யும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையச் சட்டமே இதன் செயல்பாட்டுக்கு தடையாக இருக்கிறது. நீதித்துறையில் உயர்பதவி வகித்து ஓய்வு பெற்றவர்களை மட்டுமே தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில் உறுப்பினராக வழிவகுக்கும் இந்த சட்டத்தால் தேவையான அளவில் உறுப்பினர்களை தேர்ந்தெடுப்பதில் சிக்கல் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக கடந்த 2004ம் ஆண்டுக்கு பிறகு இந்தப் பதவியில் பெண்கள் நியமனம் செய்யப்படவில்லை.

தேசிய பெண்கள் ஆணையம், தேசிய சிறுபான்மையர் ஆணையம், தேசிய பட்டியல் இனத்தவர் ஆணையம், தேசிய குழந்தைகள் ஆணையம் ஆகிய அமைப்புகளின் தலைவர்கள் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் நிர்வாகத்தில் இடம் பெறுவதாக கூறப்பட்டாலும், முக்கியமான ஆலோசனைக்கூட்டங்களில் இவர்கள் இடம் பெறுவதில்லை. எனவே தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில பல தரப்பினரும் இடம் பெற வேண்டும் என்ற கொள்கை முறியடிக்கப்படுகிறது. ஆணையத்தில் 468 பணியாளர்கள் பணியாற்றும் நிலையில் அவர்களில் 92 பேர் (20%) மட்டுமே பெண்கள்.

தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் பிரதமர், மக்களவை சபாநாயகர், மனிதவளத்துறை அமைச்சர், எதிர்கட்சித் தலைவர் உள்ளிட்ட அரசியல்ரீதியான தலைவர்களின் விருப்பப்படியே நியமிக்கப்படுகின்றனர். இந்த நியமனங்களில் எந்த வெளிப்படைத்தன்மையும் இல்லை. உறுப்பினர் பதவிக்கு தகுதியான நபர்களை வரவேற்கும் விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படுவதில்லை. உறுப்பினர்களாக நியமிக்கப்படுவர்களின் தகுதி குறித்து வெளிப்படையாக தகவல்கள் வழங்கப்படுவதில்லை.

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில் சரத் சந்திர சின்ஹா என்ற ஐபிஎஸ் அதிகாரி உறுப்பினராக பணியாற்றி வருகிறார். தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்களாக அரசு சாரா அமைப்புகள், இனரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக போராடும் அமைப்புகள், தொழிற்சங்கங்கள், வழக்கறிஞர் அமைப்புகள், மருத்துவர் சங்கங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள், தத்துவ நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பினரையும் நியமிக்க வேண்டும் என்பது ஐ.நா. அவையின் பரிந்துரை. ஆனால் இந்தியாவில் மிக அதிக அளவில் மனித உரிமை மீறல் புகார்களை அதிகம் சந்திக்கும் காவல்துறையைச் சார்ந்த ஒருவரை மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினராக நியமனம் செய்துள்ளது இந்திய அரசு. மனித உரிமைகளை பாதுகாப்பதில் இந்திய அரசுக்கு இருக்கும் அக்கறையை விளக்கும் ஒரு உதாரண நடவடிக்கையாக இந்த நியமனத்தை பார்க்கலாம்.

தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அரசு அமைப்புகளால் இடையூறு செய்யப்படாமல் தன்னிச்சையாகவும், சுதந்திரமாகவும் செயல்படுமாறு இருக்க வேண்டும் என்று பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ் கூறுகிறது.

ஆனால், இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் பொதுச் செயலாளராக மூத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரி ஒருவர் நியமிக்கப்படுகிறார். அதேபோல புகார்களை விசாரிக்கும் பிரிவின் இயக்குனராக டைரக்டர் ஜெனரல் ஆஃப் போலிஸ் அந்தஸ்தில் உள்ள காவல்துறை  அதிகாரி நியமிக்கப்படுகிறார். இந்த இரண்டு பதவிகளுமே ஐ.நா. அவை பரிந்துரைக்கும் கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானவை.

மூத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரியின் தலைமையில் இயங்கும் மனித உரிமை ஆணையம் மற்றொரு வழக்கமான அரசு அலுவலகமாகவே இயங்குகிறது. பெரும்பாலான மனித உரிமைமீறல் புகார்கள் காவல்துறைக்கு எதிராக வரும் நிலையில், புகார்களை விசாரிக்கும் பிரிவின் இயக்குநராகவும், மற்ற பணிகளிலும் காவல்துறை அதிகாரிகளே இருக்கும் நிலையில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் கேள்விக்குரியதாகின்றன. இது குறித்து தமது கவலையை பலமுறை பதிவு செய்துள்ள ஐ.நா. அவை, மாற்று ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறு பலமுறை இந்திய அரசை வலியுறுத்தியுள்ளது. ஆனால் இந்தியா தரப்பில் எந்த முன்னேற்றமும் இதுவரை இல்லை.

மேலும் சுமார் 40 ஆயிரம் புகார்கள் வழக்கு விசாரணையில் நிலுவையில் இருப்பதாக இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் கூறுகிறது. மிக அதிக அளவிலான புகார்களை விசாரணை நிலையிலேயே வைத்திருப்பது மிகவும் கவலைக்குரியது.

மேலும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்கள் ஆண்டறிக்கைகளை வெளியிடுவது அவற்றின் வெளிப்படையான செயல்பாட்டை குறிக்கும் முக்கியமான அம்சமாகும். ஆனால் இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையமோ, கடந்த 2011-2012 ஆண்டுக்கு பிறகு ஆண்டறிக்கைகளை வெளியிடவில்லை. கடந்த சுமார் 5 ஆண்டுகளாக ஆண்டு அறிக்கைகளைக்கூட வெளியிட முடியாத அளவில்தான் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அமைந்துள்ளன. எனவே இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் என்பது ஒரு கண்துடைப்பு அமைப்பாக இருப்பதாக ஐ.நா. அவை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

இத்தகைய குறைபாடுகளை சுட்டிக்காட்டி இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்தை வரும் 2017 நவம்பர்வரை புதுப்பிக்க முடியாது என்று ஐ.நா. அவையின் சார்பில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களின் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு அறிவித்துள்ளது.