27 ஏப்ரல், 2010

சென்னை உயர்நீதிமன்றம் – அம்பேத்கர் சிலை – நடந்தது என்ன?

இந்திய அரசியலமைப்பு சட்ட வரைவுக்குழுவின் தலைவர் அம்பேத்கருக்கு இந்தியாவின் உச்ச நீதிமன்றத்திலோ, ஏனைய உயர்நீதிமன்றங்களிலோ சிலை இல்லை. ஆனாலும் சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் அம்பேத்கர் சிலையை நிறுவ வேண்டும் என்று சுமார் 10 ஆண்டுகளாக கோரிக்கைகள் எழுப்பப்பட்டதன் விளைவாக அம்பேத்கரின் ஆளுயர சிலை கடந்த 25-04-2010 ஞாயிறு அன்று நிறுவப்பட்டது.

அம்பேத்கரின் சிலை நிறுவும் விழா குறித்து எந்த ஊடகத்திலும் அறிவிப்போ, விளம்பரமோ வெளியானதாக தெரியவில்லை. எனினும் இந்த விழாவில் முதலமைச்சர் கலந்து கொள்வதாக வெளிவந்த செய்திகள் வழக்கறிஞர்களிடம் ஒரு அதிருப்தியை ஏற்படுத்தியது.

கடந்த 19-02-2009 அன்று நீதிமன்ற வளாகத்திலேயே நீதிபதிகளும், வழக்கறிஞர்களும் காவல்துறையினரால் தாக்கப்பட்டதும், இந்த சம்பவத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட உயர் அதிகாரிகளுக்காக வாதாடுவதற்கு உச்சநீதிமன்றத்தின் மூத்த வழக்கறிஞர் ராஜீவ் தவானை ஒரு நாளைக்கு ஐந்தரை லட்சம் ரூபாய் (5,50,000 -00) வீதம் 11 நாட்களுக்கான கட்டணம் கொடுத்து அழைத்து வந்தது, நீதிமன்றத்தால் குற்றவாளி என்று அடையாளம் காட்டப்பட்டதோடு, தண்டனை வழங்குமாறு பரிந்துரைக்கப்பட்ட காவல்துறை உயர் அதிகாரிகளுக்கு பதவி உயர்வு கொடுத்தது ஆகியவை காரணமாக முதல் அமைச்சர் மீது வழக்கறிஞர்களிடம் இந்த அதிருப்தி நிலவியது.

இந்த அதிருப்தியை வெளிக்காட்டும் விதத்தில் கடந்த சில நாட்களாக துண்டு பிரசுரங்களை விநியோகித்தல், ஆர்ப்பாட்டம் நடத்துதல் போன்ற செயல்பாடுகளும் நடைபெற்றன.

இருந்தபோதிலும், விழா நடந்த 25-04-2010 அன்று வழக்கறிஞர்களின் அடையாள அட்டையைக்கூட பரிசோதிக்காமல் காவல்துறையினர் அமைதி காத்தனர். இதை பயன்படுத்தி வழக்கறிஞர் அல்லாத பலரும் நீதிமன்ற வளாகத்திற்குள் புகுந்தனர்.

முதலமைச்சர் பேசத்தொடங்கியதை அடுத்து, மனித உரிமை பாதுகாப்பு குழு என்ற அமைப்பை சார்ந்த ஐந்தாறு வழக்கறிஞர்கள், அனுமதியோம்! அனுமதியோம்! என்று முழக்கத்தை தொடங்கவே, அதை எதிர்பார்த்திருந்ததைப்போல அந்த வழக்கறிஞர்கள் மீது கடும் தாக்குதல் தொடங்கியது. காவல்துறையினர் தேவைப்பட்ட அளவில் அங்கு இல்லாததால் இந்த தாக்குதலை கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை.
காவல்துறை வேடிக்கை பார்க்க நடந்த தாக்குதல்!
  
இந்த தாக்குதலை படம்பிடிக்க முயன்ற மீடியா காமெராக்கள் பறித்தெடுக்கப்பட்டு உடைக்கப்படடன.  காமெராமேன்கள் கடுமையாக தாக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கு ஆதரவாக வந்த செய்தியாளர்களும் தாக்கப்பட்டனர். காவல்துறை இதையும் வேடிக்கைப் பார்த்தது.

உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி, உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி உள்ளிட்டவர்கள் கண் முன்பே நடைபெற்ற இந்த தாக்குதல் சம்பவத்தில் படுகாயம் அடைந்த வழக்கறிஞர்கள் மீதே கொலை முயற்சி உள்ளிட்ட வழக்குகளை பதிவு செய்த காவல்துறையினர், தாக்குதலுக்கு உள்ளான செய்தியாளர்களின் புகாரைப் பதிவு செய்யவே மறுத்தனர்.

எழும்பூரில் உள்ள காவல்துறை ஆணையர் அலுவலகத்தில் குழுமிய செய்தியாளர்கள் அங்கு பணியாற்றும் உயரதிகாரிகள் பலரையும் சந்திக்க முயற்சி செய்தனர். ஆனால் அந்த அனைத்து முயற்சிகளும் பலனளிக்காமல் போகவே, உயர்நீதிமன்றம் அருகே உள்ள எஸ்பிளனேடு காவல்நிலையத்திற்கு வந்தனர். செய்தியாளர்கள் தாக்கப்பட்டது மிகவும் சிறிய சம்பவம்: இது குறித்து தனிப்புகாரோ, விசாரணையோ தேவையில்லை! என்பதையே அங்கிருந்த அனைத்து அதிகாரிகளும் வெவ்வேறு வார்த்தைகளில் கூறினர்.

என்டிடிவி-ஹிந்து தொலைக்காட்சியின் செய்தியாளர் பெர்டில்லாவின் கடும் போராட்டம் மற்றும் ஏனைய செய்தியாளர்கள் அணியாக திரண்டு முதல்வரின் இல்லத்திற்கு சென்று புகார் செய்வதாக முடிவெடுத்ததன் காரணமாக, காலை 11 மணியளவில் நடந்த சம்பவத்திற்கு மாலை ஆறு மணியளவில் புகார் பதிவு செய்யப்பட்டு முதல் தகவல் அறிக்கை நகல் வழங்கப்பட்டது.


நீதிமன்றத்தில் நடந்த இந்த தாக்குதல் சம்பவம் குறித்து ஆளுங்கட்சி சார்பான தொலைக்காட்சிகளிலோ, பத்திரிகைகளிலோ செய்தி வெளியாகவில்லை என்பதில் வியப்பதற்கு ஒன்றுமில்லை. ஆனால் நடுநிலை பத்திரிகைகளாக வேடம் தரிக்கும் மாலைமுரசு, மாலைமலர், தினத்தந்தி போன்ற பத்திரிகைகளிலும் செய்திகள் வெளியாகவில்லை.

செய்தியாளர்கள் கொடுத்தப்புகாரை காவல்துறையினர் ஏற்க மறுத்தது குறித்தும் என்டிடிவி-ஹிந்து தொலைக்காட்சியைத் தவிர வேறு எந்த ஊடகத்திலும் செய்தி வெளியானதாக தெரியவில்லை.

செய்தியாளர்களுக்கு எந்த ஆட்சியிலும் உரிய பாதுகாப்பு இல்லை என்பது மறுபடியும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. அரசின் சாதனைகளைக் கூறும் செய்தியாளர்களுக்கு பாதுகாப்பு மட்டுமல்லாமல் அனைத்து வசதிகளும் கிடைக்கும். ஆனால் அரசை கேள்வி கேட்கும், அரசுக்கு அவப்பெயர் ஏற்படுத்தக்கூடிய செய்தியாளர்களின் உயிருக்கே பாதுகாப்பு இல்லை என்பதே உண்மை நிலை.

இந்த சம்பவம் குறித்து கடந்த 26-04-2010 அன்று சட்டப்பேரவையில் விவாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இது குறித்து தொடர்ந்து பார்க்கலாம். 

(தொடரும்)

20 ஏப்ரல், 2010

இதை பெண்கள் சிறை என்று சொல்வதை விட எமக்கான கல்லறை எனலாம் - நளினி

(கடந்த 19 ஆண்டுகளாக சிறைக்குள் அடைக்கப்பட்டுள்ள நளினி, சிறையில் தமக்கு நடக்கும் கொடுமைகள் குறித்து சிறைத்துறை உயர் அதிகாரிகளுக்கு எழுதிய கடிதம்)

 06-04-2010

அனுப்புனர்: 
            S. நளினி,
            C 810,
            பெண்கள் தனிச்சிறை,
            வேலூர் - 632 002

பெறுனர்:   சிறைத்துறை தலைவர்,
            தமிழ்நாடு சிறைகள்,
            சென்னை 600 008.

வழி       : உரியவர் ஊடாக

மதிப்பிற்குரிய ஐயா வணக்கம்.

நான் கடந்த 19 ஆண்டுகளாக தமிழக சிறைகளில் இருக்கிறேன். அதில் 13 ஆண்டுகாலம் வேலூர் பெண்கள் தனிச்சிறையில் ஆயுட் சிறைவாசியாக இருந்து வருகிறேன். எனது கணவரும் வேலூர் ஆண்கள் மத்திய சிறையில் இருக்கிறார்.

இதுவரை சட்டப்படியும் சிறை விதிமுறைகளுக்கும் கட்டுப்பட்டே நடக்கிறேன். எந்தவிதமான கெட்ட பழக்கங்களுக்கும் நான் அடிமை இல்லை. தவிர சிறை ஊழியர்களுக்கு கையூட்டு கொடுத்து அவர்களிடம் தேவையானவைகளை சாதிக்கும் பழக்கமும் எனக்கு இல்லை. இதனால் நான் பலவிதமான இன்னல்களுக்கு ஆளாகிறேன். அவற்றில் முக்கியமானவை:

என்னை மனு பார்க்க வருபவர்களை பல மணி நேரம் காக்க வைத்து இழுத்தடிப்பது, எனது அம்மா, மாமனார், மாமியார் போன்ற வயதானவர்களை 2 மணி நேரம் முதல் 4 மணிநேரம் காக்க வைத்து திரும்ப அனுப்பிவிடுவது, அனுமதி மறுப்பது, மனு பார்க்க வருபவர்களை விரட்டி அடிப்பது, அவதூறாக பேசுவது, வாய் கூசும் விதமாக திட்டுவது என்று எண்ணற்ற பிரச்சினைகளை சந்திக்கிறேன். என்னை மனுப்பார்க்க வருபவர்களை திட்டமிட்டு அலைக்கழிப்பது, மரியாதை குறைவான வார்த்தைகளால் இம்சிப்பது என்று யாரும் என்னை நேர்காண வரக்கூடாது என்ற விஷமத்தனமான வேலைகளை செய்கிறார்கள்.





என் வழக்கறிஞர்களை வேண்டுமென்றே காக்க வைத்து காரணம் கேட்டால் நான் தயாராகவில்லை என்று அவர்களிடம் என் மேல் பழிபோட்டு அவர்களை திசை திருப்புவது, அபாண்டமாக என்னையே என் உறவினர்களிடம் எதிராக பயன்படுத்துவது, தொடர்கதையே.


எனது நேர்காணலில் கொண்டு வரும் பொருட்களை எல்லாம் பயன்படு்த்தவே முடியாத அளவிற்கு சோதனை என்ற பெயரில் நாசம் செய்வது, துணிகளை கிழிப்பது, கொண்டுவரும் பைகளை கிழிப்பது என்று அதிகார துஷ்பிரயோகம் எல்லை மீறிக்கொண்டே போகிறது. நானும் எல்லாவற்றையும் புரிந்து கொண்டு மிகவும் பொறுமையாகவும் அமைதியாகவும் சகித்துக் கொண்டும் போகிறேன்.

இதுவரை 19 ஆண்டுகளில் ஒருமுறை கூட சிறைவிதிகளுக்கு புறம்பான பொருட்களை கொண்டுவந்ததும் இல்லை. எனது நேர்காணலில் எனது உறவினர்களை சோதனை செய்து கண்டுபிடித்ததும் இல்லை.

சிறைவிதிமுறைகள் தண்டனை சிறைவாசியை 15 நாட்களு்ககு ஒரு நேர்காணல் மற்றும் வாரம் ஒரு கடிதமும் அனுமதிக்கிறது. கடிதத்தை நேர்காணலாக மாற்றி மாதம் 6 நேர்காணலும் பார்க்க முடியும். அதன்படியே கடந்த 5-6 வருடங்களாக அனுமதிக்கப்படுகிறோம். இந்த சிறையில் வகுப்பு சிறைவாசிகளுக்கான தனிமனு அறையும் கிடையாது. எம்மை சந்திக்க வரும் குழந்தைகளையும் நாம் தொடவும் முடியாத சூழ்நிலையே பெண்கள் சிறையில் நிலவுகிறது. ஆண்கள் மத்திய சிறைகளில் குழந்தைகள் தந்தையுடன் இருப்பதில்லை. ஆனால் பெண்கள் சிறையில் பெண்கள் குழந்தை பெற்றெடுப்பதுடன், கைக்குழந்தையுடன் கைதாகி வருவதால் பெண் சிறைவாசிகளுடன் குழந்தைகள் சிறையில் இருக்கிறார்கள். சந்திக்கவும் வருகிறார்கள். இது எமக்கு மிக அதிகமான மன உளைச்சலையும் மன அழுத்தத்தையும் ஏற்படுத்துகிறது. இதை பெண்கள் சிறை என்று சொல்வதை விட எமக்கான கல்லறை எனலாம்.

சிறை மருத்துவரும், வெளி மருத்துவமனையிலிருந்து வரும் மருத்துவர்களும் பரிந்துரைககும் உணவுகளோ, பழங்களோ, காய்கறிகளோ நாம் பெற வழியில்லை. நேர்காணலில் கொண்டுவந்தாலும் சோதனை என்ற பெயரில் அழுக்கான இடங்களில் வீசுவது, அழுக்கான கைகளால் சாப்பாட்டு பொருட்களை கையாள்வது, ஏதும் கேட்டால் அவற்றை திருப்பி அனுப்புவது போன்ற அராஜக போக்கு அவர்கள் விருப்பம் இல்லாத எமது உறவினர்களை திருப்பி அனுப்புவது என்று நாளொரு வண்ணமும் தொடர்ந்து கொண்டுதான் உள்ளது. இதற்கெல்லாம் முக்கிய காரணம் எம்மை யாரும் மனு பார்க்க வரக்கூடாது என்ற காரணம் எம்மை யாரும் மனுப்பார்க்க வரக்கூடாது என்ற காரணம் எம்மை யாரும் மனுப்பார்க்க வரக்கூடாது என்ற திட்டமிட்ட அதிகார துஷ்பிரயோகமும், உள்நோக்கங்களும்தான்.

இதற்கான தீர்வுதான் என்ன? எமக்கு உரிய பரிகாரம் கிடைக்குமா? சிறைத்துறை நேர்காணல் நேரங்களை எமக்கான தனிப்பட்ட நாள் என்று ஏதும் அறிவுறுத்தப்பட்டால் அதன்படி நேர்காணல் செய்யவும் நான் தயாராகவும் இருக்கிறேன்.

உங்களின் அவசரமான தலையீடு மற்றும் உத்தரவுகள் எமக்கு உரிய பரிகாரம் அளிக்கும் என்று நம்பிக்கையுடன்.

நன்றி

என்றும் உண்மையுள்ள

S. Nalini.

(இந்த கடிதம் அனுப்பப்பட்டதை தொடர்ந்து 20-04-2010 அன்று காலை 6.30 மணியளவில் வேலூர் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள நளினியின் அறையில் துணிப்பை ஒன்றில் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த செல்போன் ஒன்றை பறிமுதல் செய்துள்ளதாக சிறைத்துறை நிர்வாகம் அறிவித்துள்ளது. இது குறித்து வேலூர் பாகாயம் காவல்நிலையத்தில் புகார்  ஒன்றும் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.)

தொடர்புடையவை...

ராஜீவ் கொலை – நளினி விடுதலை – தடை என்ன?

வேலூர் சிறையில் நளினியால் உயிர் பிழைத்தேன்!

 

15 ஏப்ரல், 2010

விஜய் டிவியின் “நீயா? நானா?” – ஒரு கசப்பான அனுபவம்!

டகங்கள் மக்களுக்கு உண்மைகளை எடுத்துக்கூறி அவர்களை சிந்திக்க வைக்க வேண்டும். மக்கள் பிரசினைகளுக்கு மக்களே தீர்வு காண்பதற்கு மீடியாக்கள் உறுதுணையாக இருக்க வேண்டும். இதற்காக குறிப்பிட்ட அம்சம் குறித்த பலதரப்பட்ட கருத்துகளையும் மக்களிடம் நேர்மையாக எடுத்துக்கூறி, சரியான கருத்துகளை மக்கள் தெரிவு செய்ய மீடியாக்கள் துணை செய்ய வேண்டும். ஆனால் நடைமுறையிலோ மக்களின் சிந்திக்கும் திறனை மழுங்கடிக்கும் நோக்கத்திலேயே திட்டமிட்டு மீடியாக்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. இவற்றில் தொலைக்காட்சி மீடியாக்கள் முதலிடம் வகிக்கிறது. 

என்னிடம் தொலைக்காட்சி இல்லை, தொலைக்காட்சி ஊடகத்தில் நான் முழுநேர பணியாளனாக ஐந்து ஆண்டுகள் பணியாற்றியிருந்தபோதும்!  இப்போதும் அந்த தொந்தரவு இல்லாமல் சுகமாகவே வாழ்கிறேன். அவ்வப்போது நண்பர்களின் வீடுகளுக்கு போகும்போது மட்டும் முட்டாள்தனமான நகைச்சுவை காட்சிகளையும், செய்தி என்ற பெயரில் ஒலி/ளி பரப்பாகும் குரூர நகைச்சுவை காட்சிகளையும் பார்ப்பது உண்டு.


அவ்வாறான சில நேரங்களில் விஜய் டிவியில் ஒலி/ளி பரப்பப்படும் நீயா? நானா?” நிகழ்ச்சியையும் பார்த்திருக்கிறேன். பெண்களின் கூந்தலுக்கு மணம் உண்டா?”, பெண்களின் கூந்தலில் இருப்பது உண்மையான மயிரா?, போலி மயிரா?” என்பது போன்ற பொருள் பொதிந்த மயிர் பிளக்கும் விவாதங்களே அதிகம் ஒலி/ளி பரப்பியிருப்பதாக அறிகிறேன். இந்த நிகழ்ச்சியை தொகுத்து வழங்கும் கோபிநாத் முன்னொரு காலத்தில் செய்தியாளராக களத்தில் பணியாற்றியவர். அந்தக் காலங்களில் அவர் மற்ற சில செய்தியாளர்களைப் போல வீண் பந்தா செய்யாமல் மிகவும் எளிமையாகவே இருந்தார். தற்போது அவருக்கு ஒரு திரைப்பட நடிகருக்கு அல்லது பெண் தொகுப்பாளினிகளுக்குச் சமமான பிரபலத்தன்மை கிடைப்பதில் எனக்கு மகிழ்ச்சியே!


இந்த நீயா? நானா?” நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்க முடியுமா? என்று என்னிடம் கேட்கப்பட்டபோது, இந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கும் அளவிற்கு எனக்கு தகுதி இல்லையே! என்று தோன்றியது. ஆனால் விவாதம், விவசாயம் மற்றும் விவசாயிகளின் நிலை குறித்தது என்றும், இவற்றில் உள்ள சட்டப்பிரசினைகளை குறித்து விவாதிக்கவே நான் அழைக்கப்படுவதாகவும் எனக்கு தெரிவிக்கப்பட்டது.

இந்த நிகழ்ச்சியின் தலைப்பு: நாட்டின் முன்னேற்றத்துக்கு தேவை இயற்கை விவசாயமா? அல்லது தொழில்நுட்பம் சார்ந்த நவீன விவசாயமா?” என்றும், இயற்கை வேளாண்மை அறிஞர் நம்மாழ்வார் உட்பட பல அறிஞர்கள் இந்த நிகழ்ச்சியில் பங்கேற்கிறார்கள் என்றும் சொல்லப்பட்டது. எனவே இந்த நிகழ்ச்சியில் நானும் கலந்து கொள்ள சம்மதம் தெரிவித்தேன். இந்த சம்மதம் இருமுறை உறுதி செய்யப்பட்டது. ஒரு திங்கள் கிழமை மதியம் 2 மணிக்கு படபிடிப்பு என்று கூறப்பட்டது.

தொலைக்காட்சி படப்பிடிப்பு குறித்து ஏற்கனவே எனக்கு ஓரளவு அறிவும், அனுபவமும் இருந்ததால் சுமார் 3 மணியளவில் படப்பிடிப்பு அரங்கிற்கு சென்றேன். அரங்கின் வெளியில் நம்மாழ்வார், உயிரித்தொழி்ல்நுட்பத்துறை அறிஞர் பேராசிரியர் டாக்டர் சுல்தான் அகமது இஸ்மாயில் உட்பட பலர் படபிடிப்பு அரங்கின் வெளியே காத்திருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் 2 மணிக்கே வந்திருப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். படப்பிடிப்பு அரங்கில் வேறொரு தலைப்பில் நீயா-நானா விவாதத்தின் படப்பிடிப்பு நடந்து கொண்டிருந்தது. சுமார் 3-45 மணியளவில் அந்தப் படபிடிப்பு முடிந்தது.

அந்த நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டவர்கள் வெளியேற, அடுத்த விவாதத்தில் கலந்து கொள்ள வந்தவர்கள் உள்ளே அழைக்கப்பட்டனர். முதலில் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த விவசாயத்தின் ஆதரவாளர்கள் அவர்களது இருக்கையில் அமர வைக்கப்பட்டனர். அவர்களில் விவசாயிகள் யாரும் இருந்ததற்கான அறிகுறியே தெரியவில்லை.

அடுத்து இயற்கை விவசாயத்தின் ஆதரவு அணியிலிருந்த நாங்கள் இருக்கையில் அமர்த்தப்பட்டோம். கீழ் வரிசையில் அமர்த்தப்பட்ட யாரும் விவசாயிகள் இல்லை. ஆனால் விவசாயத்தின் பல்வேறு முக்கிய கூறுகளை விவாதிக்கக்கூடியவர்கள் அமர வைக்கப்பட்டனர். குறிப்பாக உயிரித்தொழில்நுட்பத்தில் ஆய்வுப்பட்டம் பெற்றாலும் மண்புழு உரமே நமது மண்ணுக்கு நல்லது என்று நிரூபித்து வரும் பேராசிரியர் சுல்தான் இஸ்மாயில், கோவை வேளாண் பல்கலைக் கழகத்தில் துறைத்தலைவராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்று தற்போது இயற்கை விவசாயமே நம்நாட்டுக்கு நல்லது என்று செயல்பட்டு வரும் மற்றொரு பேராசிரியர், இயற்கை வேளாண்மையின் மருத்துவ சிறப்புகளை பேசுவதற்காக மருத்துவர் ஒருவர், நவீன வேளாண்மையை பாதுகாக்க வரும் சட்டங்கள் விவசாயிகளை எவ்வாறு பாதிக்கும் என்று எடுத்துக்கூறுவதற்காக வழக்கறிஞர் என்று பார்த்துப்பார்த்து அமரவைத்தனர். அடுத்த இருவரிசைகளிலும் தமிழகத்தின் பல பகுதிகளிலும் இருந்து வந்திருந்த விவசாயிகள் அமரவைக்கப்பட்டனர்.

நிகழ்ச்சியின் தொகுப்பாளர் வரும்வரையில் ஒரு டம்மி தொகுப்பாளர் மேடையில் தோன்றினார். அனைவரையும் கை தட்டச்சொல்லி, சிரிக்கச்சொல்லி பல்வேறு காட்சிகள் பதிவு செய்யப்பட்டன.

நிறைந்த ஒப்பனையோடு நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கோபிநாத் அரங்கிற்கு வந்தார். குறைந்தபட்சம்  பரஸ்பர அறிமுகம் நடக்கும் என்று எதிர்பார்த்து ஏமாந்து போனேன். என் அணியில் இருப்பவர்கள் பலரை எனக்குத் தெரியாது. எதிர் அணியில் இருக்கும் ஒருவரைக்கூட எனக்குத் தெரியாது.

படபிடிப்பு தொடங்கியது. எதிரணியில் இருந்த அனைவரையும் அவரவர் கருத்துகளைக் கூறுமாறு தொகுப்பாளர் கேட்டுக்கொண்டார். தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வேளாண்மையின் ஆதரவாளர்கள் அனைவருக்கும் அவரவர் கருத்துகளை பதிவு செய்யும் வாய்ப்பு வழங்கப்பட்டது.

அடுத்து இயற்கை வேளாண்மை ஆதரவாளர்களின் முறை. எதி்ர் அணியில் கொடு்த்தது போல இயற்கை வேளாண்மை ஆதரவாளர்கள் அனைவருடைய கருத்துகளையும் பதிவு செய்வதற்கான வாய்ப்புகள் வழங்கப்படவில்லை. அதற்குப் பதிலாக இயற்கை வேளாண்மையை வலியுறுத்தியவர்களின் முதல் கருத்துக்கே எதிர்த் தரப்பில் பதில் கருத்து கேட்கப்பட்டது. எதிர் தரப்பில் இருந்த பலரும் வேளாண்மை பல்கலைக்கழகத்தின் பேராசிரியர்கள், உரம் மற்றும் பூச்சி மருந்து வியாபாரிகள், நவீன வேளாண்மையை ஆதரித்து பத்திரிகை நடத்தும் வேளாண்மை பட்டதாரிகள். இவர்களில் யாரும் நடைமுறையில் விவசாயிகள் இல்லை என்பது தெரிந்தது. ஆனாலும் தாங்கள் படித்த விஷயங்களை தெளிவாக விவாதித்தனர். அவர்களின் வாதத்தின் மையப்பொருள் ஒன்றே: பெருகி வரும் மக்கள் தொகைக்கு இயற்கை வேளாண்மையின் மூலம் உணவு அளிக்க முடியாது.

இந்தக் கருத்திற்கு உரிய எதிர்க்கருத்துகள் முறையாக எடுத்து வைக்கப்பட்டன. ஆனால் இதுபோன்ற விவாதங்களில் அவ்வளவாக பயிற்சி இல்லாத விவசாயிகள் மிகவும் தடுமாறியே தங்கள் தரப்பு வாதங்களை அடுக்கினர். இவர்களுக்கு துணையாக இயற்கை வேளாண்மையை ஆதரிக்கும் பேராசிரியர்கள், மருத்துவர் ஆகியோர் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த விவசாய அணியை எதிர்கொண்டனர்.

ஆனால் எதிர்த்தரப்பிலோ ஆசிரியர்களும், வியாபாரிகளும், பத்திரிகையாளர்களும் நிறைந்திருந்தனர்!  பேச்சையே மூலதனமாகக் கொண்ட அவர்களின் குரல் ஓங்கி ஒலித்தது.

இந்நிலையில் இந்த நிகழ்ச்சியின் இயக்குனர் ஆண்டனியின்  மைக் படுவேகமாக வேலை செய்ய ஆரம்பித்தது. இந்திய விவசாயிகளுக்கு ஆதரவான கேள்விகள் அடுக்கடுக்காக வந்து விழுந்தன. அவை நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளரின் காதில் பொருத்தப்பட்டிருந்த டாக்பேக் சாதனத்தில் மட்டுமே கேட்கக்கூடியதாக பொருத்தப்பட்டிருந்தது.

விவசாயிகள் கடன் படுவது ஏன்? தற்கொலை செய்து கொள்வது ஏன்? என்பன போன்ற கேள்விகள் சரமாரியாக தொடுக்கப்பட்டன. அவை அனைத்தையும் கேமரா முன்பாக கோபிநாத் மிக ஆவேசமாக கேட்டார். சரியாகவும் தவறாகவும் பல பதில்கள் பெறப்பட்டன.

ஆனால் மிக கவனமாக விவசாயிகளுக்கான வாய்ப்பு தவிர்க்கப்பட்டது. விவசாயிகள் சார்பிலான கேள்விகளை நிகழ்ச்சியின் இயக்குனர் ஆன்டனி எடுத்துக்கொடுக்க நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கோபிநாத்தே ஆவேசமாக கேட்டார்.

இந்தக் கோழிச்சண்டையில் தொழில்நுட்பம் சார்ந்த வேளாண்மையில் சுரண்டப்படும் விவசாயிகளின் வாழ்வுரிமை, தேர்வு செய்யும் உரிமை, காப்புரிமை என்ற பெயரில் பறிக்கப்படும் விதை மீதான உரிமைகள் குறித்து பேசுவதற்கான நேரமே இல்லாமல் போய்விட்டது.

என்றாலும்கூட இந்திய விவசாயிகள் மேல் நீயா நானா நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர் ஆண்டனியும், தொகுப்பாளர் கோபிநாத்தும் காட்டிய ஆர்வமும், அக்கறையும் மகிழ்ச்சி அளித்தது.

நிகழ்ச்சி நிறைவடையும் நேரத்தில் சிறப்பு விருந்தினர்களாக இயற்கை வேளாண்மை நிபுணர் நம்மாழ்வாரும், தொழில்நுட்ப வேளாண்மை ஆதரவாளர் ஒருவரும் சிறப்பு இருக்கைகளில் அமரவைக்கப் பட்டனர். இந்த இடைவேளையில் நிகழ்ச்சி தொகுப்பாளர் கோபிநாத்திடம், நவீன வேளாண்மை ஆத்ரவாளர்கள் குறிப்பிட்ட சில அம்சங்களுக்கு பதில் அளிக்க மேலும் சில நிமிடங்கள் வாய்ப்பு அளிக்க வேண்டும் என்று இயற்கை விவசாயிகள் சார்பில் கோரிக்கை வைக்கப்பட்டது. ஆனால் நிகழ்ச்சியை நிறைவு செய்வதற்கான நேரம் நெருங்கிவிட்டது என்று கூறி அந்த கோரிக்கையை நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கோபிநாத் தள்ளுபடி செய்தார்.

அடுத்து சிறப்பு விருந்தினர்களின் கருத்துக்களை பதிவு செய்யும் நேரம். இருவரும் தங்கள் கருத்துகளை பதிவு செய்தனர்.

இறுதியாக நிகழ்ச்சித் தொகுப்பாளர் கோபிநாத் தனது நிறைவுரையை ஆரம்பித்தார். அதுவரை விவசாயிகளுக்கு ஆதரவான தொனியில் பேசிய அவர் திடீரென திசை மாறினார். விவசாயிகளுக்கு நவீன விவசாயம் குறித்து அறிவு கிடையாது என்ற தொனியில் பேசிய அவர், அந்த விவசாயிகளை ஆதரித்து அவர்களுக்கு அறிவு புகட்ட வேண்டியது தொழில்நுட்பவாதிகளின் கடமை என்று கூறி நிகழ்ச்சியை நிறைவு செய்தார்.

இயற்கை விவசாயத்தை பிரச்சாரம் செய்துவரும் நம்மாழ்வார் ஒரு வேளாண்மை பட்டதாரி. தமிழக அரசின் வேளாண்மைத்துறையில் பணியாற்றி அந்தப்பணி மக்களுக்கு பயன்தராது என்பதால் அந்தப்பணியிலிருந்து வெளியேறியவர். இயற்கை வேளாண்மையை ஆதரிக்கும் அணியில் இருந்தவர்களில் இரண்டுபேர் பேராசிரியர்கள். மூன்று பேர் டாக்டர் பட்டம் பெற்றவர்கள். ஆனால் இவர்கள் அனைவரையும் கல்வி அறிவு இல்லாதவர்கள் என்ற தொனியில் கோபிநாத் பேசினார். இவர்களுக்கான அறிவை உரம் மற்றும் பூச்சி மருந்து வியாபாரிகளும், நடைமுறை வேளாண்மைக்கு நேரடித் தொடர்பே இல்லாமல் ஏட்டுக்கல்வியாக அதை பயிற்றுவிக்கும் ஆசிரியர்களும் விவசாயிகளுக்கு அறிவொளி ஏற்ற வேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடுத்தார்.

----

க்கள் யாரும் சொந்தமாக யோசிக்க வேண்டாம்: மக்கள் சார்பாக மீடியா எடுக்கும் முடிவுகளை மக்கள் எந்த கேள்வியும் கேட்காமல் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்! என்பதே தற்போதைய கார்பரேட் மீடியாக்களின் போக்கு. இதுதான் பாசிஸம்! இதற்கு நீயா? நானா?” குழுவும் விதிவிலக்கு அல்ல என்பது புரிந்தது.

இந்த நிகழ்ச்சிக்கான தலைப்பை உறுதி செய்தவுடன் விவசாயம் தொடர்புடைய பத்திரிகை ஒன்றின் அலுவலகத்திற்கே சென்று பழைய இதழ்கள் உள்ளிட்ட பல்வேறு விவரங்களை பெற்றுள்ளனர்.

நிகழ்ச்சியின் பங்கேற்பாளர்களை பல்வேறு துறை சார்ந்து தேர்வு செய்துள்ளனர். இவை பாராட்டப்பட வேண்டியது. ஆனால் அவ்வாறு தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பங்கேற்பாளர்களை ஒரு அறையில் அமர்த்தி பரஸ்பரம் அறிமுகம் செய்து, விவாதிக்க வேண்டிய அம்சங்கள் என்னென்ன என்று குறிப்பெடுத்திருக்கலாம்.

பேரா. சுல்தான் இஸ்மாயில் 
ஒருவேளை அவ்வாறு செய்திருந்தால் வேளாண் அறிவியலில் முனைவர் பட்டம் உட்பட பல்வேறு உயர்கல்விகளை பயின்று, வேளாண்மை பல்கலைக்கழகத்தில் துறைத்தலைவராக பணியாற்றி ஓய்வுபெற்று இன்று இயற்கை வேளாண்மைக்கு ஆதரவாக செயல்பட்டுவரும் பேராசிரியர் கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்களை முறையாக அறிமுகம் செய்திருக்கலாம். ரசாயன உரங்களின் கேடுகளை எடுத்துக்கூறுவதுடன், இயற்கையான மண்புழு உரம் தயாரிக்கும் தொழில்நுட்பத்தில் ஆய்வு செய்வதுடன் அதை மக்களிடம் பரப்பி வரும் பேராசிரியர் சுல்தான் இஸ்மாயில் அவர்களை முறையாக அறிமுகம் செய்திருக்கலாம். அவ்வாறெல்லாம் செய்யாமல் அவர்கள் யாரென்பதே பார்வையாளனுக்கு தெரியாமல் யாரோ பேண்ட் போட்ட சிலர் இயற்கை வேளாண்மையை பற்றி பேச வந்துவிட்டார்கள் என்று பார்வையாளனுக்கு சலிப்பூட்டும் விதத்தில் நிகழ்ச்சி தொகுக்கப்பட்டது எந்த விதத்திலும் நம்பிக்கை அளிக்கவில்லை.

நிகழ்ச்சி பங்கேற்பாளர்களின் சமூகநிலை, சமூகச் செயல்பாடு குறித்து தொகுப்பாளருக்கு அறிமுகம் செய்திருக்கலாம். இவ்வாறு செய்திருந்தால் இந்த நிகழ்ச்சி பார்வையாளர்களுக்கு பல்வேறு தரப்பு பார்வைகளை எடுத்துக்கூறி சொந்தமாக யோசித்து மனிதர்களின் வாழ்க்கைக்கு தேவையான விவசாயக் கொள்கைகள் குறித்து சொந்தமாக முடுவெடுக்கத் தூண்டியிருக்கும்.

இதற்கான தூண்டுகோலாக இருப்பதுதான் மீடியாவின் வேலை. ஆனால் தற்போதைய மீடியாக்கள் மக்களை வெறும் பார்வையாளர்களாக்கி விடுகின்றன. நிகழ்ச்சியை ஒருங்கிணைப்பாளர் என்பவர் பல்வேறு கருத்துகள் மக்களை சென்றடைய செய்யும் திறன் வாய்ந்தவராக இருக்க வேண்டும். ஆனால் இன்றைய நிகழ்ச்சி ஒருங்கிணைப்பாளர்களோ மக்களை மடையர்களாகவும், தங்களை நாயகர்களாகவும் நினைக்கின்றனர்.

மக்களின் சிந்தனையை தூண்டிவிடுவதற்கு பதிலாக, தங்கள் நிகழ்ச்சிகள் மூலமாக மக்களின் சிந்தனைத் திறனை மழுங்கடித்து தாங்கள் எடுக்கும் ஒருதரப்பு சார்பான முடிவுகளை மக்களிடம் திணிக்கும் அராஜகவாதிகளாக இருக்கின்றனர்.


நீயா? நானா?” குழுவினர் மக்களுக்காக, மக்கள் நலன் சார்ந்து இயங்க வேண்டும் என்றெல்லாம் நாம் எதிர்பார்க்க முடியாது. ஆனால் விவசாயிகளின் வாழ்க்கை போன்ற முக்கியமான பிரசினைகளை உங்கள் நிகழ்ச்சிக்கு தேர்ந்தெடுத்து மக்களுக்கு தவறான தகவல்களை தருவதற்கு பதில், உங்கள் வழக்கமான பாணியில் பெண்களின் கூந்தலுக்கு இயற்கையில் மணம் உண்டா?” கூந்தல் இயற்கையானதுதானா?” என்பது போன்ற தலைப்புகளிலேயே விவாதம் நடத்தவேண்டும் என்று கோரிக்கை விடுக்கிறேன்!

01 ஏப்ரல், 2010

ராஜீவ் கொலை – நளினி விடுதலை – தடை என்ன?

ராஜீவ் காந்தி கொலைவழக்கில் தண்டிக்கப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள நளினியை விடுவிக்க வேண்டும் என்ற சட்ட நடவடிக்கை தற்போது சூடுபிடித்துள்ளது. இந்த விவகாரத்தில் பெரும்பாலான இந்தியர்கள், நளினியை விடுதலை செய்யக்கூடாது என்ற கருத்துடையவர்கள் என்று மீடியாக்கள் கூறுகின்றன.




நளினியை விடுவிப்பதில் அரசியல் ரீதியான தடையைவிட, சட்டரீதியான தடையைவிட உளவியல் ரீதியான தடையே மிகுந்த முக்கியத்துவம் வகிக்கிறது. நளினியை விடுதலை செய்யவேண்டும் என்று கருத்து தெரிவிப்பவர்களுக்கு தேசவிரோதி, தீவிரவாதி என்பது போன்ற முத்திரைகள் குத்தப்படலாம் என்பதாலேயே இந்த பிரசினையில் கருத்துக்கூறுவதற்கு பலரும் தயங்குகின்றனர்.

ராஜீவ் காந்தியை கொலை செய்ததை நியாயப்படுத்தியும், நளினியை தண்டித்தது தவறு என்றும் நாம் வாதிடுவதாக பொருள் கொள்ள வேண்டிய அவசியமில்லை. ஆனால் ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ள நளினியை விடுவிக்கவே கூடாது என்று கருதுவதிலும், அக்கருத்தை பரப்புவதிலும் உளவியல் ரீதியான சிக்கல்கள் இருக்கின்றன.

இந்த உளவியல் ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கு மற்றும் நளினி ஆகியோர் மட்டுமே தொடர்புடையது அல்ல. இந்த உளவியல் சமூகத்தின் அனைத்து பிரசினைகளிலும் பிரதிபலிக்கும்போது அது அனைத்து இந்தியர்களின் மனித உரிமைகளுக்கும் எதிராக செயல்படுகிறது. அதாவது பொதுமக்களின் நலன்களுக்கு எதிரான உளவியல் பொதுமக்களிடமே இருக்கிறது என்பது சுவாரசியமான ஆனால் கவலைக்குரிய உண்மை.

விரிவாகப் பார்ப்போம்.

நளினி விடுதலை குறித்து கருத்து சொல்ல விரும்பும் அரசியல் சாராத பொதுமக்கள், இந்த பிரசினை குறித்து ஆழ்ந்து யோசித்து முடிவுகளையும், கருத்துகளையும் சொல்வதில்லை. அதற்கு பதிலாக சமூகத்தில் பிரபல மனிதர்கள் மீது மீடியாக்கள் கட்டமைக்கும் பிம்பங்களை உண்மையென்று நம்பி, அதன் அடிப்படையில்தான் பொதுமக்களின் கருத்துகள் உருவாக்கப்படுகின்றன. தங்களுக்கு சாதகமான இந்த நிலை நீடித்திருப்பதையே ஆதிக்க சக்திகளும், மீடியாக்களும் விரும்புகின்றன.


இதற்கு மிகச்சிறந்த உதாரணம் ராஜீவ் காந்தி விவகாரம்தான். ராஜீவ் காந்தி குறிந்து இந்திய மீடியாக்கள் கட்டமைக்க விரும்பும் பிம்பம் இதுதான்! அவர் மலிவான அரசியலுக்கும், ஊழல் கலாசாரத்திற்கும் அப்பாற்பட்டவர்... இளமைத் துடிப்பு மிக்கவர்... அவர் உயிரோடு இருந்திருந்தால் இந்தியா மிக எளிதில் வல்லரசாகி இருக்கும்... என்பது போன்ற கருத்துகளையே மீடியாக்கள் மக்கள் மனத்தில் உளவியல் ரீதியாக நிறுவ விரும்புகின்றன. தற்போது ராஜீவ் காந்தி இல்லாததால்தான் இந்தியா இத்தகைய முன்னேற்றங்களை அடையமுடியவில்லை என்று மக்கள் எண்ணுவதற்கு மீடியாவின் இத்தகைய திட்டமிட்ட செயல்பாடுகளே காரணம்.

ஆனால் உண்மைகளோ வேறு விதமாக இருந்ததை வரலாறு உணர்த்துகிறது. மிக இளம் வயதில் பிரதமர் பதவியை ராஜீவ் காந்தி ஏற்றதற்கு, அன்றைய காலக்கட்டத்தில் நிலவிய அரசியல் சூழலே காரணம். உண்மையில் ராஜீவ் காந்தியே அதை அன்று எதிர்பார்த்திருக்க மாட்டார்.


இந்திரா காந்தி கொலை சம்பவத்தை தொடர்ந்து, காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைமை பீடத்தை அலங்கரிக்க அனைத்து மாநில மக்களின் ஆதரவு பெற்ற கவர்ச்சியான தலைவர்கள் யாரும் இல்லை. எனவே நேரு குடும்பம் மற்றும் காந்தி என்ற பெயர் ஆகியவற்றுக்கு மக்களிடையே இருந்த நல்லெண்ணத்தை கொள்முதல் செய்யும் வகையிலும், காங்கிரஸின் வாரிசு அரசியல் பாரம்பரியத்தை மீண்டும் ஒருமுறை நிரூபிக்கும் வகையிலும் காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவராக ராஜீவ் காந்தி தேர்வு செய்யப்பட்டார். அதோடு பிரதமர் பதவியையும் ஏற்றார்.


காங்கிரஸ் கட்சியில் பல்வேறு பதவிகளை ஏற்று, பல்வேறு பணிகளை செய்த தலைவர்களும், இளைஞர்களும் ஏராளமானோர் இருந்தபோதிலும், நேரு குடும்பத்து வாரிசு என்ற ஒற்றைத் தகுதியின் அடிப்படையிலேயே அவரிடம் அதிகாரமும், பதவியும் போய்ச் சேர்ந்தது. சீமான் வீட்டு வாரிசாக, சாதாரண மக்களின் எந்த பிரசினை குறித்தும் உரிய அறிவோ, தெளிவோ இல்லாத நிலையில் மிகப்பெரும் செல்வந்தர்களின் பொழுதுபோக்கான விமானம் ஓட்டுதலில் ஆர்வம் செலுத்திவந்த ராஜீவ் காந்தியிடம் பதவி வந்து சேர்ந்தது. ஆட்சிப் பொறுப்பை ஏற்ற ராஜீவ் காந்தி அவரது இயல்புக்கு ஏற்ற ஆட்சியையே நடத்தினார்.

உதாரணமாக, இந்திரா காந்தி கொலையைத் தொடர்ந்து சீக்கியர்களை அழித்தொழிப்பதை ஒரு பிரிவு காங்கிரஸ் கட்சியினர் ஒரு வேலைத்திட்டமாகவே நிறைவேற்றினர். இந்த சம்பவத்தில் சுமார் 3 ஆயிரம் சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்டதாக தெரிகிறது. இந்தப் படுகொலைக்கு காரணமானவர்கள் மீதான விசாரணை இதுவரை முழுமையாக முடியவில்லை. இந்த சம்பவம் குறித்து கருத்து தெரிவித்த திருவாளர் ராஜீவ் காந்தி, ஒரு பெரிய ஆலமரம் வீழும்போது, அருகிலிருக்கும் நிலம் அதிரத்தான் செய்யும், அந்த அதிர்வில் புல், பூண்டுகள் பாதிப்படைவதை தவிர்க்க முடியாது! என்று கூறினார். அதாவது இந்திரா காந்தி ஆலமரமாம். அவரது மரணத்தைத் தொடர்ந்து கொல்லப்பட்ட சீக்கியர்கள் அனைவரும் புல், பூண்டுகள்! ராஜீவ் காந்தியின் இந்த கருத்து அகில உலகத்தையும் அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. விமர்சனங்களை எதிர்கொள்ள முடியாத ராஜீவ் காந்தி தமது கருத்துக்கு பகிரங்கமாக மன்னிப்பு கோரி அக்கருத்தை திரும்பப் பெற்றார்.


ஆனாலும், சுமார் 3 ஆயிரம் சீக்கியர்கள் கொல்லப்பட்ட சம்பவம் நடந்து 25 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட பின்னரும் இதுவரை ஒருவர்கூட இந்த வழக்கில் தண்டிக்கப்படவில்லை. இந்த சம்பவங்கள் குறித்து எந்த சான்றுகளும், ஆதாரங்களும் இல்லாதவகையில் திட்டமிட்டு வழக்குகள் பதிவு செய்யப்பட்டன. இந்த கயமைக்கு அப்போதைய இந்திய அரசின் தலைவரான ராஜீவ் காந்தியும் ஒரு முக்கிய காரணம் என்பதை மறந்து விட முடியாது.


இத்தகைய சிந்தனையோட்டம் கொண்ட ராஜீவ் காந்தி இன்று இருந்திருந்தால் என்னவெல்லாம் நடந்திருக்கும் என்பதை எண்ணிப்பார்க்கவே அச்சமாக இருக்கிறது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு இந்தியாவை தாரை வார்க்கும் இன்றைய அரசியல் சூழலில் எவ்வாறு செயல்பட்டிருப்பார் என்பதை கணிக்க முடியவில்லை. குறிப்பாக வடகிழக்கு மாநிலங்களில் உள்ள தாது மற்றும் இயற்கை வளத்திற்காக அப்பகுதியின் மண்ணின் மைந்தர்களான பழங்குடி மக்களை கொன்றும், பாலியல் உள்ளிட்ட பலவகை வன்முறைகளை செய்தும் அகற்றி, அப்பகுதிகளை பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு கையளிக்கும் ஆபரேஷன் கிரீன்ஹன்ட் என்ற அரச பயங்கரவாத நடவடிக்கைக்கு சிதம்பரத்திற்கு பதிலாக ராஜீவ்காந்தியே தலைமை ஏற்று செயல்பட்டிருப்பார்.

ராஜீவின் சகோதரர் சஞ்சய் காந்தி நெருக்கடி நிலை காலத்தில் அறிவிக்கப்படாத அதிகார மையமாக செயல்பட்டதும், ஏராளமான ஏழை மற்றும் ஆதரவற்ற மக்களுக்கு கட்டாய கருத்தடை செய்து, வறுமை ஒழிப்பு திட்டங்களை அமல்படுத்தியதும் இளைய தலைமுறைக்கு தெரியாது. மூத்த தலைமுறையோ இதுபோன்ற அராஜகங்களை திட்டமிட்டு மறைத்து வருகிறது.

ஈழத் தமிழர் பிரசினையிலும் ராஜீவ் காந்தியின் போக்கு அவரது இயல்புக்கு ஏற்றதாகவே இருந்தது. பிராந்திய மேலாதிக்கத்தை தக்கவைத்துக் கொள்ளும் நோக்கத்தில், பிரச்சினை தொடர்பானவர்களை ஆலோசிக்காமலே ஒப்பந்தங்களை தீட்டி அந்த ஒப்பந்தத்தை ஈழத்தமிழர் மீது திணித்ததில், தமது அரசியல் திறனின்மையை ராஜீவ் காந்தி வெளிக்காட்டினார்.


இதையடுத்து ஏற்பட்ட அரசியல் சூழல்களில் இந்திய ராணுவம் இலங்கையின் அரசியலில் நேரடியாக தலையிடும் சூழல் ஏற்பட்டது. அமைதி காப்பதற்காக போன ராணுவம், அங்கே செய்த காரியங்கள் அன்றைய முதலமைச்சர் கருணாநிதியையும் பெருத்த அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்கியது. இலங்கைக்கு சென்ற ராணுவம் திரும்பிவந்தபோது அந்த ராணுவத்தை வரவேற்க முதலமைச்சர் கருணாநிதி செல்லவில்லை என்பது வரலாறு!

இதற்கிடையில் போபர்ஸ் பீரங்கி வாங்கியதில் ஊழல் என்ற குற்றச்சாட்டில் ராஜீவ் காந்தியின் புகழ் மங்கத் தொடங்கியது. இந்த நேரத்தில் சமூக நீதி என்ற புதிய ஆயுதத்தோடு களம் இறங்கிய வி.பி. சிங்-கின் வீச்சால் காங்கிரஸ் ஆட்சியையும் இழந்திருந்தது. கூட்டணி ஆட்சியின் பிரதமராக வி.பி. சிங் பதவியேற்று, பல ஆண்டு காலமாக காங்கிரஸ் கட்சி கிடப்பில் போட்டிருந்த மண்டல் கமிஷன் பரிந்துரையை அமல் செய்து பெரும்பான்மை மக்களான பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கான இட ஒதுக்கீட்டிற்கு வழிவகுத்தார். வி.பி. சிங்கின் இந்த நடவடிக்கையால் பாதிக்கப்பட்ட பாரதிய ஜனதா கட்சி, ராமர் கோவில் பிரசினையை கையில் எடுத்து வி.பி.சிங் ஆட்சியை கவிழ்த்தது.

மீண்டும் தேர்தல்! நாட்டின் பெரும்பான்மையாக உள்ள பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களின் ஆதரவு பெற்ற வி.பி.சிங், மீண்டும் ஆட்சிக்கு வருவதற்கு உகந்த சூழ்நிலை நிலவியது.

தேர்தல் பிரச்சாரத்திற்கு தமிழகம் வந்த காங்கிரஸ் கட்சியின் தலைவரும், பிரதமர் வேட்பாளருமான ராஜீவ் காந்தி சென்னை அருகே திருபெரும்புதூர் அருகே பொதுக்கூட்டம் ஒன்றிற்கு வந்தபோது மனிதவெடிகுண்டு தாக்குதலில் உயிரிழந்தார். இந்த தாக்குதலில் வேறெந்த காங்கிரஸ் கட்சித்தலைவரோ, காவல்துறை உயர் அதிகாரிகளோ பாதிக்கப்படவில்லை என்ற உண்மை உலகத்தினரை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.

இதையடுத்து நடந்த விசாரணையில் ராஜீவ் காந்தி கொலையாளிகளுக்கு உதவியதாக குற்றம் சாட்டப்பட்ட நளினிக்கு மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டது. பின்னர் இது ஆயுள் தண்டனையாக மாற்றப்பட்டது. இதன்படி கடந்த 19 ஆண்டுகளாக நளினி சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்.

ஆயுள் தண்டனை என்பதன் பொருள் இந்திய சட்டங்களில் சரியான வரையறை செய்யப்படாத நிலையில், நீண்ட நாட்களாக சிறையில் நன்னடத்தையுடன் இருக்கும் சிறைவாசிகளை விடுவிக்க பல்வேறு மாநில அரசுகள் பல்வேறு நடைமுறைகளை பின்பற்றி வருகின்றன.

தமிழ்நாட்டில் பத்து ஆண்டுகளை சிறையில் கழித்த ஒரு சிறைவாசி, அவர் மீது வேறு எந்தப் புகார்களும் இல்லாத நிலையில் (ஆயுள் தண்டனை என்பதற்கான கால அளவு சரியாக நிர்ணயிக்கபடாததால்) முன் விடுதலைக்கு பரிசீலிக்கப்படுகிறார். இவ்வாறான முன் விடுதலைக்கு தம்மை பரிசீலிக்க வேண்டும் என்று கேட்கும் உரிமை ஒவ்வொரு சிறைவாசிக்கும் உண்டு. இந்த உரிமையை நளினியும் பயன்படுத்துகிறார். ஆனால் மற்றக்கைதிகளை விடுதலை செய்வதில் ஆர்வம் காட்டும் தமிழக அரசு, நளினி விவகாரத்தில் மட்டும் ஏனோ தயங்குகிறது. இந்த தயக்கத்திற்கு நளினி விடுதலை குறித்து சமூகத்தில் நிலவும் பொதுகருத்தும் ஒரு காரணமாக அமைகிறது.


நளினியை தூக்கில் போட வேண்டும்: நளினியின் கை மற்றும் கால்களை செயல் இழக்கச் செய்துவிட்டு அவரை விடுதலை செய்யலாம் என்பது போன்ற பல்வேறு கருத்துகள் செய்திநிறுவனங்களின் இணையதளங்களில் பொதுமக்கள் கருத்தாக சேர்கிறது. ஏன் இந்த நிலை?

தங்கள் உரிமைகள் மிதிக்கப்படும் போதெல்லாம் விலங்குகள் கூட எதிர்ப்பை தெரிவிக்கும். ஆனால் எந்த உரிமை பறிக்கப்படும்போதும் அதை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் தியாக உள்ளம் கொண்டவர் சராசரி இந்தியர். சராசரி இந்தியனின் உளவியல் என்பது ஆன்மிகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்தது. அடையாளமே தெரியாத கடவுளை, அனைத்தும் அறிந்தவன் அனைத்தையும் இயக்குபவன் என்று நம்பும் இந்த உளவியலின் மறுபக்கமோ, தன்னை மிகவும் வலிமை இல்லாதவனாக, எதற்கும் பயனற்றவனாக, மிகவும் எளிமையானவனாக உருவகப்படுத்துகிறது.


கடவுளை, எல்லாம் வல்லவனாக பார்த்துப் பழகிய இந்த உளவியலின் நீட்சியே, ஆட்சித் தலைமைகளை அது மன்னனாக இருந்தாலும் சரி: மக்களாட்சி முறையில் மந்திரியாக இருந்தாலும் சரி மிகவும் உயர்ந்தவனாக பார்க்கிறது. அதன் மறுபக்கமாக தம்மை எளியேனுக்கும், எளியேனுமாக உருவகிக்கிறது. இதனால்தான் தனக்கு நடக்கும் எந்த அநீதிகளையும் உணரவே மறுக்கும் இந்தியனின் மனசாட்சி, அரசியல் தலைவர்களுக்கு ஒரு சாதாரண பிரசினை என்றால்கூட தீக்குளிக்குமளவுக்கு துணிகிறது. சாமானிய மனிதர்கள் ஆயிரக்கணக்கில் கொல்லப்பட்டால்கூட எந்த அதிர்ச்சியையும் அடையாத இந்தியனின் மனசாட்சி, ஒரு அரசியல் கட்சியின் தலைவன் இறந்த 20 ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் துக்கம் அனுஷ்டிக்கிறது.

இதன் காரணமாக பல்வேறு முக்கிய அம்சங்கள் இந்தியனின் மனசாட்சிக்கு எட்டாமல் போகிறது. இந்திய கடல் எல்லைக்கருகில் நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் கொல்லப்பட்டதற்கு இலங்கையின் கடற்படைதான் காரணம் என்று காவல்துறை முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்தாலும் இந்தியனின் மனசாட்சி அதை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்கிறது. இது குறித்து வழக்கு பதிவு செய்துள்ளதாக செய்திகள் வந்தாலும், ஏதோ ஒரு சாமியாரின் படுக்கை அறையுள்ளேயை இந்தியனின் மனசாட்சி சிக்கிக் கொள்கிறது.

இந்திய கடல் எல்லையை தாண்டிய மீனவர்களுக்கு இந்திய அரசு எந்த உத்தரவாதமும் கொடுக்க முடியாது: சாதாரண மீனவர்களை கொன்றதற்காக இலங்கை மீது போர் தொடுக்கமுடியுமா? என்று மத்திய அரசு வழக்கறிஞர் நீதிமன்றத்தில் கேள்வி எழுப்பும்போது இந்தியனின் மனசாட்சி இலவசத் தொலைகாட்சியிலிருந்து திரும்ப மறுக்கிறது. அதேபோல் பாதிக்கப்பட்ட இனத்தின்மீது போர் தொடுத்த ஒரு நபர் கொல்லப்பட்டதற்கு பழி தீர்க்கும் விதத்தில் அந்த இனத்தை சார்ந்த பல்லாயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டபோதும்கூட இந்தியனின் மனசாட்சி மானாட, மயிலாட நிகழ்ச்சியிலேயே மூழ்கி இருக்கிறது. ஆனால் ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் தண்டிக்கப்பட்ட நளினியை விடுவிக்க வேண்டும் என்று கோரிக்கை எழுப்பப்படும்போதுமட்டும் இந்தியனின் மனசாட்சி துயிலெழுந்து துள்ளி குதிக்கிறது, நளினியை தூக்கில் போடவேண்டும் என்று கூக்குரல் எழுப்புகிறது!

ஆனால் சட்டத்தின் நிலையோ வேறாகத்தான் இருக்கிறது. சட்டம் என்ற கருத்தியலின் முன் அனைவரும் சமமே. ராஜீவ் காந்தியை கொன்றவருக்கு கடும் தண்டனை: நடைபாதையில் படுத்துறங்கும் அன்றாடங்காய்ச்சியை கொன்றவருக்கு வேறு சாதாரண தண்டனை என்ற பேதமெல்லாம் சட்டத்திற்கு கிடையாது. சட்டத்தைப் பொறுத்தவரை அது இந்திய தண்டனை சட்டத்தின் பிரிவு 302ன் கீழ் ஒரு குற்றம். அந்த குற்றத்தில் பலியானவரின் சமூக முக்கியத்துவம் குறித்து ஒரு நீதிமன்றம் கவலை கொள்ளக்கூடாது.


ஆனால் நடைமுறையில் இது வேறாக இருக்கிறது. சாமானிய இந்தியனுக்கு நடக்கும் எந்த தீவிரமான மனித உரிமை மீறலையும் மிக எளிதாகவும், இயல்பானதாகவும் பார்க்கும் அமைப்புகள், சமூகத்தில் ஏதோ ஒரு வகையில் பிரபலமடைந்தவர்களின் சிறு பிரசினைகளைக்கூட மிகுந்த அக்கறையோடு கவனிக்கிறது. எத்தனையோ தொழில் சார்ந்தவர்கள் பல்வேறு பிரசினைகளுக்கு போராடினாலும் திரும்பி பார்க்காத தமிழ்நாடு அரசு, திரைப்படத்துறையினரின் மிகவும் சாதாரண பிரசினைகளைக்கூட அதிகபட்ச கரிசனத்தோடு பரிசீலிப்பதை ஒரு உதாரணமாக கூறலாம். இதை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய இந்தியனின் மனசாட்சி அதற்கு பதிலாக இது போன்ற அநீதிகளையும், முறைகேடுகளையும் இயல்பாக ஏற்க பழகிவிடுகிறது.

இதன் விளைவாகவே தமது உண்மையான பிரசினைகளை உணரவும், அதை எதிர்த்து போராடவும் தயங்கும் இந்தியனின் மனசாட்சி அரசியல் தலைவர்களின் இழப்புகளை மட்டும் பிரமாண்டமாக்கி பார்க்கிறது. தன்னிச்சையாக செயல்பட்டு மக்களுக்கு பணியாற்ற வேண்டிய மீடியா, நீதித்துறை உள்ளிட்ட அமைப்புகள் அரசு சார்பு அமைப்புகளாக செயல்பட்டு வருகின்றன.


எனவேதான் அரசின் பார்வையிலேயே, அதாவது மக்களுக்கு எதிரான பார்வையிலேயே மீடியாக்கள் இயங்குகின்றன. அதாவது மக்களின் நலன்களுக்கு எதிரானவற்றை இயல்பாக ஏற்றுக்கொள்ளும் வகையில் மக்களை மீடியாக்கள் மூளைச்சலவை செய்கின்றன. இவ்வாறு மூளைச்சலவை செய்யப்பட்டு உருவாக்கப்படும் பொதுக்கருத்துகளுக்கு எதிரான முடிவை மேற்கொள்ள நீதிமன்றங்கள் தயங்குகின்றன.

இவ்வாறு ஆளும் வர்க்கங்களால் திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப்படும் பொதுக்கருத்துகளுக்கு எதிராக ஒரு நீதிபதி தீர்ப்பளித்துவிட்டால், அந்த நீதிபதிக்கு எதிரான பிரச்சாரத்தில் மீடியாக்கள் இறங்கிவிடும். இதனால் அந்த நீதிபதியின் எதிர்கால பதவி உயர்வுகளோ, வேறு வாய்ப்புகளோ பாதிக்கப்படலாம் என்ற நிலை காரணமாகவே இதுபோன்று அரசியல் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வழக்குகளில் தொடர்புடையவர்களுக்கு மிக அதிக தண்டனை வழங்கப்படுகிறது.

உண்மையிலேயே சட்டத்தின் ஆட்சி நடைபெற வேண்டும் என்றால் இந்த நிலை மாற வேண்டும். எந்த விவகாரத்திலும் உணர்ச்சிவசப்பட்டு செயல்படுவதைவிட, அறிவு பூர்வமாக சிந்தித்து செயல்படுவதற்கு மக்கள் பழக வேண்டும். ஆனால் இதற்கு ஆளும் வர்க்கமோ, ஆதிக்க சக்திகளின் மீடியாக்களோ உதவி செய்யாது என்பதுடன், இடையூறும் செய்யும். இதையெல்லாம் மீறினால்தான் மக்களின் நலன்களை முன்னிறுத்தும் அரசை அமைக்கமுடியும். இதற்கான பணிகளில் மக்கள் இயக்கங்களும், மாற்று ஊடகங்களும் தொடர்ந்து செயல்பட்டால்தான் மனித உரிமைகளை மதிக்கும் சமூகத்தை அமைக்க முடியும்.