10 நவம்பர், 2011

ஊழல்வாதிகளை தலித் போர்வையில் தப்ப விடலாமா? -டாக்டர் அம்பேத்கர்

அரசியல் உள்ளிட்ட துறைகளில் இருக்கும் ஊழல்வாதிகளில் சிலர் சட்டத்தின்பிடியில் சிக்கும் நிலையில், தாம் தலித் என்பதாலேயே பிற இனத்தவரால் குறிவைத்து தாக்கப்படுவதாக கூறி தற்காப்பு தேடுவது வழக்கம்.

ஆனால் அம்பேத்கர் இந்த பிரசினையில் மிகவும் கறாரான பார்வை கொண்டவராக இருந்திருக்கிறார். அவரது மகனுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அதை அம்பேத்கர் மிகவும் தெளிவாக குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இதோ கடிதம்...

(படத்தை சொடுக்கினால் பெரிதாகும்)
(Click the Image to maximize the Letter)

நன்றி: வழக்குரைஞர் சத்தியச்சந்திரன், சென்னை உயர்நீதிமன்றம்.

26 அக்டோபர், 2011

அணுஉலை ஒளி திருநாள் வாழ்த்துகள்!

பொங்கல் பண்டிகையின் முக்கிய காரணிகளான விவசாயிகளைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் தொலைகாட்சி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளோடும், புதிய திரைப்படங்களோடும் பொங்கல் பண்டிகையை கொண்டாடுவது இங்கே யாருக்கும் உறுத்துவதில்லை. நாடு முழுதும் விவசாயிகள் பெருமளவில் தற்கொலை செய்துகொள்வதோ, மிஞ்சியிருப்போரும் உழவுத் தொழிலை புறக்கணித்து வேறு தொழில்களை தெரிவு செய்யும் அவலமோ யார் கண்ணிலும் படுவதில்லை.

இதேபோல்தான் தீபாவளி என்று அழைக்கப்படும் நாளின் உண்மையான அர்த்தம், அல்லது அதன் அனர்த்தம் குறித்து யாருக்கும் இங்கே அக்கறையில்லை. பகுத்தறிவு பேசும் தனியார் தொலைக்காட்சிகள்கூட தீபஒளித்திருநாள் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி பொருளீட்ட தவறுவதில்லை, மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் தீக்கதிர் தீபாவளி சிறப்பு மலர் வெளியிடுவதைப் போல!

எனவே நாமும் ஒரு முறை உரக்கச் சொல்வோம்... ஹேப்பி தீவாளி!

தீப ஒளித்திருநாளின் மத்தாப்புக்களைப்போல மின்சக்தியின் மூலங்களான நிலக்கரியும் மற்ற வளங்களும் விரைந்து தீர்வதால், அணுஉலை அவசியம் என்று அணுஉலை மஹாத்மியம் பாடுகின்றன பல ஊடகங்கள்...

அணுஉலை மஹாத்மியத்தைப்பாடும் இந்த ஊடகங்களில்தான் எத்தனை வகை?

பெரியார் விருது பெற்ற நக்கீரன் கோபாலின் பாலஜோதிடம், சமத்துவத்தை முழங்கும் தீக்கதிர், நடுநிலைமை இதழான புதிய தலைமுறை என்று ஊடக உலகின் எதிரெதிர் துருவங்கள் எல்லாம் அணுஉலைக்கு ஆதரவான கருத்துப் பரப்பலை செய்து வருகின்றன.

அணுவியல் மாற்றத்தை சீர்திருத்துவார் துலாச்சனி! என்ற தலைப்போடு அட்டைப்பட சிறப்புக் கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது பாலஜோதிடம்.

தற்போது கன்னி ராசியில் வாசம் செய்யும் சனிபகவான் விரைவில் துலாம் ராசியில் வாசம் செய்ய இருக்கிறாராம். அதற்கு முன்னோட்டமான் ஆறுமாத காலத்தில் அவரது செயல்பாடுகளால்தான், ஜப்பான் புகுஷிமா விபத்தும், அதைத் தொடர்ந்து உலக அளவில் அணுஉலைகள் குறித்த விவாதமும் நடந்து வருகிறதாம்.

உயர் தொழில்நுட்ப ரீதியான கிரகம் சுக்கிரனின் ராசியில் சனிவாசம் செய்யப்போவதால், பல்வேறு உயர்தொழில் நுட்ப முறைகள் அணு விஞ்ஞானத்தில் கண்டுபிடிக்கப்படுமாம். இத்துறையில் முறைகேடுகள் களையப்பட்டு, முட்டுக்கட்டைகள் தகர்த்தெறியப்படுமாம்.

அணுஉலைகளுக்கான புதிய பாதுகாப்பு முறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அணுஉலை எதிர்ப்புகளை மக்கள் விலக்கிக் கொள்வார்களாம்.

சர்வதேச அளவில் (செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம்) அணுவிற்கான வர்த்தகத்தினால் தொழில்ரீதியான போட்டிகளில் இந்தியாவும் ஆதாயம் பெறுமாம்.

இதெல்லாம் நடந்து விட்டால் நல்லதுதானே என்று சற்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டால், அடுத்தடுத்த பத்திகள் நம் தூக்கத்தை கலைக்கின்றன!

துலாச்சனியின் பார்வை வீடுகளான மகர ராசி (4ம் பார்வை பெற்றும்), மேஷ ராசி (7ம் பார்வை பெற்றும்), கடக ராசி (10ம் பார்வை பெற்றும்) உள்ளதால் அணுஉலை சம்மந்தமான உள்நாட்டு சர்ச்சைகள் சூடுபிடிக்குமாம்.

சில நாடுகளில் அணு உலைகளால் பேராபத்துகள் ஏற்பட்டு கடும் விளைவுகள் ஏற்படுமாம்.

அணுஉலைகளை இயக்க அணுத் தாது பொருட்களின் (செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம்) தட்டுப்பாடு காரணமாக, அதிக அணுத்திறன் கொண்ட அணுசக்தி நாடுகள் வர்த்தக ரீதியான ஆதாயம் அடையுமாம். நில ஆர்ஜிதம் செய்வதில் அரசுக்கு பெரும் பின்னடைவும், பொருட்செலவும், காலதாமதமும் ஏற்படுமாம்.

இதெல்லாம் நடந்தாலும் அடுத்த இரண்டரை ஆண்டு காலத்தில் துலாச்சனியுடன் புதன் சேர்க்கை மற்றும் பார்வையின் காரணமாக அணுவியல் துறையில் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்படுமாம்.

பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட ஜோதிட சாத்திரத்தில் அணுஉலைகள் குறித்தும், செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம் குறித்தும் எவ்வளவு தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் புரியாமல் நாத்திகம் பேசும் அபிஷ்டுக்கள் இருந்தால் சோதிடர் முரளியை 91500 26954 என்ற தொலைபேசி எண்ணில் தொடர்பு கொண்டு விளக்கம் கேட்கலாம்.

பெரியார் விருது பெற்ற நக்கீரன் கோபால் இதுபோன்று ஜோதிடப்புரட்டுகளை பரப்பலாமா என்று யாரும் கேட்கக்கூடாது. அவர் நடுநிலையாளர். அவரது மற்றொரு புத்தகமான பொது அறிவில் கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் பாதுகாப்பானதா? என்ற அறிவியல் கட்டுரையும் இடம் பெற்றுள்ளது. வாசகர்களுக்கு எதுதேவையோ? அதை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்!


வணிக நிறுவனமான நக்கீரன் குழுமம்தான் இவ்வாறு மக்களை குழப்புகிறது என்றால், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அதிகாரபூர்வ நாளேடான தீக்கதிரோ அரசியல் ரீதியாக கூடங்குளம் அணுஉலையை ஆதரிக்கிறது. மேலும் போராட்டத்திற்கு உள்நோக்கமும் கற்பிக்கிறது...


பொதுவாக இந்தப்போராட்டத்தை மக்கள் நடத்துவது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை ஊடகங் கள் ஏற்படுத்துகின்றன. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தின் பாதுகாப்பு குறித்து அந்தப்பகுதி மக்களிடம் அச்சம் பரப்பப்பட்டுள்ளது என்பது உண்மை. அந்த அச்சம் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் அணுசக்தி விஞ்ஞானிகள் கூடங்குளம் அணுமின் நிலைய பாதுகாப்பு குறித்து தொடர்ந்து உறுதியளித்து வருகின்றனர். ஆனால் சிலர் திட்டமிட்டு வதந்திகளை பரப்புவது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. இவர்களது உள் நோக்கம் என்ன என்பது குறித்து விரிவாக ஆய்வு நடத்தப்பட வேண்டும்.

குறிப்பாக மத்திய அரசுக்கு இதில் கூடுதல் பொறுப்பு உண்டு. ரூ.13 ஆயிரம் கோடி செலவில் ரஷ்ய நாட்டின் உதவியுடன் கூடங்குளம் அணுமின் திட்டம் துவக்கப்பட்டது. அது நிறை வடையும் நிலையை எட்டி மின் உற்பத்தியைத் துவங்கத் தயாராக உள்ளது. இந்நிலையில் திட்டத்தையே நிரந்தரமாக மூடிவிட வேண்டும் என்று கூறுவது மிகவும் ஆபத்தானது.

இந்தியா அமெரிக்கா இடையேயான (123) அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை எந்த உள்நோக்கத்துடன் இதே கம்யூனிஸ்ட்(!) கட்சி எதிர்த்தது என்பதை சொல்லாமல் மக்களை குழப்புகிறது. மேலும் சோனியா காந்தி, ரஜினிகாந்த் போன்றவர்கள் இந்திய மருத்துவர்களை மயிரளவுகூட நம்பாமல் சிகிச்சைக்காக வெளிநாடுகளுக்கு பறந்து செல்லும் நிலையில் மக்கள் மட்டும் இந்திய விஞ்ஞானிகளை நம்பவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

ஜப்பானில் உள்ள புகுஷிமா அணுமின் நிலை யத்தில் ஏற்பட்ட விபத்தைத் தொடர்ந்து பல்வேறு கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. ஜப்பானைப் போன்று இந்தியாவில் கடுமையான நிலநடுக்கம் ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை என்றும் நிலநடுக்கம், சுனாமி போன்ற ஆபத்துக்களை கருத்தில் கொண்டு தேவையான கூடுதல் பாதுகாப்பு முற்றிலுமாக கூடங்குளத்தில் செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை அணு விஞ்ஞானிகள் உறுதிசெய்கின்றனர்.

மத்திய அரசின் உத்தரவைத் தொடர்ந்து, கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் உட்பட இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து அணுமின் நிலையங்களிலும் விரிவான ஆய்வு நடத்தப்பட்டு, ஆபத்து ஏற்படுமானால் ஒட்டுமொத்த அணுஉலை அமைப்பும் தானியங்கி முறையில் குளிரும் வகையில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதை பிரபல அணு விஞ்ஞானி சீனிவாசன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

இந்தியாவில் செயல்படும் அணு உலைகளில் தாராபூரில் மட்டும் கொதிநீர் அணு உலைகள் உள்ளன. கூடங்குளம் உட்பட ஏனைய அனைத்து அணு மின் நிலையங்களிலும் கடினநீர் அணு உலைகள் உள்ளன. இவை குளிர்ந்த நீரில் இயங்கக் கூடிய தன்மை கொண்டவை என்றும் மிகவும் பாதுகாப்பானவை என்றும் விஞ்ஞானிகள் உறுதியளிக்கின்றனர். அண்மையில் வந்த சுனாமியால் கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்திற்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.


மாஸ்கோவில் மழை பெய்தால் மதுராந்தகத்தில் குடை பிடிக்கும் மார்க்சிஸ்டுகள்தான் இவ்வாறு சுயலாபத்திற்காக மக்களை குழப்புகிறார்கள் என்று பார்த்தால், நடுநிலை பத்திரிகையான புதிய தலைமுறையும் அணுஉலைக்கு ஆதரவான நிலையையே எடுத்துள்ளது.

கவித்துவ மொழிதலில் திறன் பெற்ற புதிய தலைமுறை பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பாரதியின் வரிகளில் கட்டுரையை தொடங்குகிறார்....

.
இருள் என்பது குறைந்த ஒளி. மகாகவி பாரதியின் மாணிக்க வரிகளில் ஒன்று இது. வெளிச்சம் குறைந்தால் இருட்டு என்பது சின்னக் குழந்தைக்கும் தெரிந்த உணமை. அதைதான் சொல்கிறாரா பாரதி? இந்த எளிய கருத்தைச் சொல்ல மகாகவியா வர வேண்டும்? உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாயின் வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும் என்ற அவரது வார்த்தைகளை அறிந்தவர்களுக்கு அவர் வேறு எதையோ உணர்த்த முற்படுகிறார் என்பது புரியும். அது என்ன? அது இதுதான்: அறிவில் ஒளி குறையுமானால் மனதில் இருள் தோன்றும்.

அணுசக்தி மீதான விமர்சனங்களை முன்வைப்பதுதான் அறிவின் ஒளி குறைவதாம். நல்லது. மேலும் படிப்போம்...


ஓடுகிற ஆறு, ஓசையிடும் கடல், வீசுகிற காற்று, அடுப்பில் எரியும் நெருப்பு, கண்ணுக்குத் தெரியாத மின்சாரம், அன்றாடம் புழங்கும் போக்குவரத்து, உறபத்திக்கு உழைக்கும் இயந்திரங்கள், ஏன் உணவில் கூட, விபத்துக்கான சாத்தியங்கள், பக்க விளைவுகள் உண்டு. அதற்காக அவையே வேண்டாம் எனச் சொல்லி விடுவோமா? தினம் சாலை விபத்துக்களைப் படிக்கிறோம். பயணங்களை நிறுத்தி விட்டோமா? ரயில்கள் விபத்திற்குள்ளாகின்றன எனத் தெரிந்தும் ஏன் முன்பதிவில் இத்தனை முண்டியடித்தல்


நல்ல கேள்விகள்தான்...! ஆனால் நாணயமான கேள்விகள்தானா...?
சாலை விபத்து அல்லது ரயில் விபத்தும் அணு உலை விபத்தும் ஒன்றுதானா?

போபால் விஷவாயு விபத்தில் பாதிக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிகளை விபத்து நடந்து 25 ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் இதுவரை சுத்தம் செய்யவில்லை என்பது தெரியுமா?  யூனியன் கார்பைடு நிறுவனமோ, அதை விலைக்கு வாங்கிய டெள கெமிக்கல்ஸ் நிறுவனமோ அந்த நிலத்தை சுத்தப்படுத்தும் பணியை ஏற்காமல் டபாய்ப்பது தெரியுமா?
விஷத்தன்மை கொண்ட வேதிப்பொருட்களால் பாதிக்கப்பட்ட நிலத்தை சுத்தம் செய்யவே 25 ஆண்டுகளாக கையாலாகாமல் இருக்கும் இந்திய அரசுதான் அணுஉலை விபத்து வந்தால் மக்களை காப்பாற்றப் போகிறதா? இதெல்லாம் தெரியாமல்தான் புதிய தலைமுறை ஆசிரியர் மீண்டும், மீண்டும் அணுஉலைகளுக்கு ஆதரவான நிலையிலேயே பேசுகிறாரா?

மேற்கூறப்பட்ட மூன்று பத்திரிகை ஆசிரியர்களும் பாரதியை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்றே கருதுகிறேன். எனவே எனக்கு பாரதி மீது ஏராளமான விமரிசனம் இருந்தாலும் மேற்கூறப்பட்டவர்களின் விருப்பத்திற்குரிய பாரதியின் வரிகளையே நினைவு படுத்த விரும்புகிறேன்...
படித்தவன் சூதும் வாதும் பண்ணினால் போவான் போவான்! ஐயோவென்று போவான்”.

14 அக்டோபர், 2011

கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பு – ஒரு “புதிய தலைமுறை” அனுபவம்


ஜப்பானின் புகுஷிமா அணுஉலை விபத்திற்கு பிறகு கிழக்கு பதிப்பகத்தின் மொட்டை மாடியில் ஒரு கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது. சிறப்பு விருந்தினராக கல்பாக்கம் அணுஉலையின் பாதுகாப்புப் பிரிவில் பணியாற்றிய டாக்டர் எல். வி. கிருஷ்ணன் அவர்கள் கலந்து கொண்டு அணுஉலைகளின் பாதுகாப்பு குறித்து விளக்கினார். அந்த நிகழ்ச்சிக்கு பூவுலகின் நண்பர்கள் அமைப்பின் அணுசக்தி ஆய்வாளர் (பொறியாளர்) கோ. சுந்தர்ராஜனுடன் நான் சென்றிருந்தேன்.

நிகழ்வின் இறுதியில் டாக்டர் எல்.வி. கிருஷ்ணன் அவர்களிடம் சில கேள்விகளை நண்பர் கோ. சுந்தர்ராஜன் எழுப்பினார். தொடர் கேள்விகள் எழுப்பப்படுவதை நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் விரும்பவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டு சுந்தர்ராஜன் அமைதியானார்.  அப்போது அங்கு பார்வையாளராக வந்திருந்த 'பொறியாளர் ஏழுமலை' என்பவர் அணுசக்திக்கு ஆதரவாக நம் நண்பர் சுந்தர்ராஜனிடம் வாதிட ஆரம்பித்தார். ஆனால் வாதிட்ட விதம் விரும்பத்தக்க விதத்தில் இல்லாததால் அவரை புறக்கணித்து வெளியேறினோம்.

இந்த பொறியாளர் ஏழுமலை அவர்களை சென்னையில் நடக்கும் எந்த நிகழ்ச்சியிலும் பார்க்கலாம். மின்வாரியத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றிருப்பதாக கூறும் அவர், எந்த கூட்டத்திலும் தனது கருத்தை எப்படியாவது பதிவு செய்வதில் விருப்பம் காட்டுபவர். 
 'பெரியார் திராவிடம் கழகம்' சார்பில் கடந்த வியாழன் (13-10-2010) அன்று அணு ஆற்றல் எதிர்ப்பு கூட்டம் ஒன்று நடைபெற்றது. அதிலும் அந்த பொறியாளர் பார்வையாளராக வந்திருந்தார். வழக்கம்போல நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களிடம் பேசி மைக்கை பிடித்தார். தாம் ஒரு காலத்தில் அணுசக்தி ஆதரவாளனாக இருந்ததாக உரையை துவங்கிய அவர், புகுஷிமா நிகழ்விற்கு பிறகு தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டதாக அறிவித்தார். தொடர்ந்து அணுஉலையின் பிரசினைகள் குறித்து சுமார் 15 நிமிடம் முழங்கிய அவர், பார்வையாளர்களின் கரவொலியுடன் தமது உரையை நிறைவு செய்தார்.

தனிநபர்கள் தங்கள் கருத்துகளை இவ்வாறு மாற்றிக் கொள்வதால் சமூகத்தில் பெரிய மாற்றங்கள் உடனடியாக ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. ஆனால் சமூகத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றவர்கள், குறிப்பாக பத்திரிகையாளர்களும், ஊடகங்களும் தங்கள் நிலையை திடீரென மாற்றிக் கொண்டால்...

***

அண்மையில் புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சி தனது அணுசக்தி கொள்கையை திடீரென மாற்றியுள்ளதாக தோன்றுகிறது.

கூடங்குளம் அணுஉலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் போராட்டத்தை மக்களுக்கு எடுத்துக் கூறியதில் புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் பங்களிப்பை யாரும் மறுக்க முடியாது. சென்னையில் இருந்து நேரடி ஒளிபரப்பு சாதனத்தையும், சிறப்பு செய்தியாளர்களையும் அனுப்பி போராட்டக்காரர்களுக்கு உதவி செய்தது.

போராட்டக்காரர்கள் தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர், இந்தியப் பிரதமர் ஆகியோரை சந்திக்கும் வரை புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் செய்திகள் போராடிய மக்களுக்கு ஆதரவாகவே இருந்தது.

இதற்கிடையில் என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை.

கல்பாக்கம் அணுஉலைகள் பாதுகாப்பாக உள்ளன. கல்பாக்கத்தில் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் இல்லை. கல்பாக்கம் மற்றும் அணுசக்தி குறித்து தவறான தகவல்கள் பரப்பப்படுகின்றன. கூடங்குளம் போராட்டத்தால் அணு உலை பணியாளர்களுக்கு சிரமம் ஏற்படுகிறது. கூடங்குளம் போராட்டத்தை யாரோ தூண்டி விடுகிறார்கள். அதில் அந்நிய சதி இருக்கிறது என்ற தொனியில் செய்திகள் வெளியாகின்றன.

புதிய தலைமுறை இதழோ மேலும் ஒருபடி சென்று தலையங்கமும், ஒரு கட்டுரையும் தீட்டியுள்ளது. புதிய தலைமுறை இதழின் ஆசிரியர் திரு.மாலன் முன்னொரு காலத்தில் அணுசக்தியின் விமர்சகராகவே இருந்ததாக எனக்கு நினைவு இருக்கிறது. நானும் அவரும் ஒரே நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய போது எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தில்  உருவான புரிதல் அது. புதிய தலைமுறை ஆசிரியர் திரு. மாலனின் கருத்து தற்போது மாறியுள்ளதாக தோன்றுகிறது.

திரு. மாலன் போன்றவர்களுக்கு பல நேரங்களில் சிக்கல்கள் ஏற்படுவது உண்டு. அவர் குமுதம் இதழில் பணியாற்றியபோது, ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்! என்று பொருள்பட அவர் எழுதியதாக நினைவு. நிச்சயம் அது அவரது கருத்தாக இருக்க முடியாது என்றே நான் இப்போதும் நம்புகிறேன்.

 பப்ளிக் சென்டிமென்ட்க்கு எதிராகவும், ஊடக நிறுவன அதிபர்களின் கருத்துக்கு எதிராகவும் எழுத முடியாத நிலையே அனைத்து பத்திரிகையாளருக்குமான பொது விதி! இதில் அடையாளங்கள் அற்ற சாமானிய பத்திரிகையாளர்கள் தப்பி விடுவார்கள். மாலன் போன்ற பிரபலமானவர்கள் மட்டும் மக்களின் கோபத்திற்கு ஆளாவார்கள்.

அணுஉலை விவகாரத்திலும் அப்படித்தானா என்பது தெரியவில்லை. அவரது கருத்து உண்மையிலேயே மாறியும் இருக்கலாம். மாறாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக நான் கருதுவது, புதிய தலைமுறை ஊடகத்தை நடத்தும் எஸ். ஆர். எம். பல்கலைக்கழகத்தில் அணுசக்தி பொறியியல் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. இளநிலை (B.Tech.) பட்டத்திலிருந்து, ஆய்வு முனைவர் (Ph.D) பட்டம்வரை இங்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. அணுசக்தித் துறை உலக அளவில் முக்கியத்துவம் பெற்றுவருவதாகவும், அணுசக்தி பொறியியல் படிப்பவர்களுக்கு ஏராளமான வேலை வாய்ப்புகள் இருப்பதாகவும், எஸ்.ஆர்.எம் பல்கலைக்கழகத்தின் இணையதளம் கூறுகிறது.


இந்த நிலையில் கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பு போராட்டத்தை சிறப்பாக எடுத்துக்கூறும் விதத்தில் புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியில் வெளியான செய்திகள் எனக்கு துவக்கத்திலேயே ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தின.

புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் தற்போதைய நிலை எனக்கு அதிர்ச்சியையோ, ஆச்சரியத்தையோ ஏற்படுத்தவில்லை. ஏனெனில் இந்திய-தமிழக ஊடக வரலாற்றில் இது புதிதான நிகழ்ச்சியோ, புதிரான நிகழ்ச்சியோ அல்ல!

புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சிக்கு ட்விட்டரிலும், பேஸ்புக்கிலும் பலமுறை வாழ்த்து கூறியிருக்கிறேன். அந்த தொலைகாட்சியை விமர்சனம் செய்வதற்கு சற்றே பெரிய பதிவு தேவைப்படுகிறது, அவ்வளவுதான்!


பின்குறிப்பு: கூடங்குளத்தில் அணுஉலை கட்ட ஆரம்பித்து சுமார் 25 வருடங்களாக என்ன செய்தீர்கள் என்ற கேள்வி பரவலாக கேட்கப்படுகிறது. சுமார் 25 வருடங்களாக அதை எதிர்த்து போராட்டமும் நடைபெற்றே வருகிறது. 

பத்திரிகையாளர்கள் ஞாநி, ஏ.எஸ். பன்னீர்செல்வன், ரமேஷ் (நாகார்ஜூனன்) போன்றவர்கள் உட்பட பலரும் அதில் பங்கேற்றனர். 1989ம் ஆண்டிலேயே எழுத்தாளர் ராஜேந்திர சோழன் அவர்கள் அஸ்வகோஷ் என்ற புனைப் பெயரில் அணுசக்தி மர்மம்! தெரிந்ததும், தெரியாததும் என்று சுமார் 200 பக்க அளவில் விரிவான புத்தகம் எழுதியுள்ளார். அதனை தற்போது மறுபதிப்பு செய்வது குறித்து பேச்சுவார்த்தை நடக்கிறது. 

எனவே கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் போராட்டத்தின் வயது: சுமார் 25 ஆண்டுகள் !




தொடர்புடைய பதிவு:  கூடங்குளம் போராட்டம் – ஒரு அற்புத அனுபவம்

பின் குறிப்பு: இப்பதிவு குறித்து 'புதிய தலைமுறை' ஆசிரியர் திரு. மாலன் அவர்கள் கருத்து கருத்து தெரிவித்துள்ளார். அதை அப்படியே இங்கு தருகிறேன்...

அன்புள்ள சுந்தரராஜன்,


என்ன பிரச்சினை எனத் தெரியவில்லை. இத்துடன் உள்ள பின்னூட்டத்தை இரண்டு முறை  உங்கள் வலைப்பூவிற்கு அனுப்பினேன். ஆனால் அது அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டது. 

எனவே மடலாக அனுப்புகிறேன்.

வெளியிடுவீர்களா?

அன்புடன்
மாலன் 


***

வெறும் யூகங்களின் அடிப்படையில் கற்பனை கலந்து சாமர்த்தியமாக உங்கள் பதிவு எழுதப்பட்டிருப்பதால் சில விளக்கங்களை அளிக்க விரும்புகிறேன்.

1. எந்த ஒரு விஷயமானாலும் எல்லாக் கோணங்களையும் அளிக்க வேண்டும் என்பதுதான் புதிய தலைமுறை வார இதழ், புதிய தலைமுறைத் தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கை. அதைத்தான் புதியதலைமுறை ஊடகங்கள் இப்போதும் எப்போதும் பின்பற்றிவருகின்றன. சிலவாரங்களுக்கு முன்பு கூடங்குளம் கொதிக்கிறதுஎன்ற தலைப்பில்  புதிய தலைமுறை வார இதழ் கவர் ஸ்டொரி வெளியிட்ட போது, அங்குள்ள மக்களின் கருத்துக்களை வெளியிட்டதைப் போலவே, அணு விஞ்ஞானி ஜெயபாரதனின் கருத்துக்களையும் வெளியிட்டோம். அதே போல போராட்ட செய்திகளை எப்படி போராட்டம் நடந்த இடத்திற்கே சென்று ஒளிபரப்பினோமோ அதே போல கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்திற்கும் சென்று அங்குள்ள நிலைமைகளையும் கருத்துக்களையும் ஒளிபரப்பினோம். ஒரே விவாத அரங்கில் அணு மின் நிலைய விஞ்ஞானிகள் மூவரையும், அணு உலைக்கு எதிர்ப்பானவர்கள் ஐவருக்கும் இடமளித்தோம்.

இன்னொரு உதாரணம், ராஜீவ் கொலையாளிகளுக்கான தூக்கு தண்டனைக்கு எதிரான போராட்டம். அந்த விவாதத்தில் சுப. வீரபாண்டியனையும், சுப்ரமணிய சுவாமியையும் ஒரே நேரத்தில், கருத்துக்களை வெளியிட வாய்ப்பளித்தோம். பேரறிவாளனின் அம்மா, முருகனின் மகள் ஆகியோரது பேட்டிகளை ஒளிபரப்பியது போலவே கார்த்திகேயன், ரகோத்தமன் ஆகியோரின் கருத்துக்களையும் ஒளிபரப்பினோம்.

எனவே நாங்கள் நிலை மாறிவிட்டோம் அதுவும் எஸ்.ஆர்.எம் பலகலைக்கழகக்த்தின் காரணமாக எனச் சொல்வது, மென்மையாகச் சொன்னால் அபத்தமான பிதற்றல்

எஸ்.ஆர்.எம் பலகலைக்கழகம் எத்தனையோ பாடங்களை போதித்து வருகிறது. நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறது. ஆனால் புதிய தலைமுறை ஊடகங்கள் அவற்றுக்கு தகுதியற்ற முக்கியத்துவங்களை அளிப்பதில்லை. இதை புதிய தலைமுறை, புதிய தலைமுறைக் கல்வி ஆகியவற்றின் கடந்த இரண்டு இதழகளைப் புரட்டிப் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இரு தரப்புக்கும் இடமளிப்பது புதிய தலைமுறைக்குப் புதிதல்ல. ஆனால் அது போன்ற நடைமுறைகள் உங்களைப் போன்ற தமிழ்த் தொலைக்காட்சி நேயர்களுக்குப் புதிது.

2.நான் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிரானவன். இப்போதும் அதே நிலைதான். ஆனால் அணு சக்திக்கு எதிரானவன் அல்ல. இன்று பருவநிலை மாற்றம், புவி வெப்பமடைதல் ஆகிய பிரசினைகள் நம் முன் பூதாகரமாக வளர்ந்து வரும் யதார்த்தத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு பார்க்கும் போது அணுமின்சாரம் பற்றிய மறு சிந்தனைகள் அவசியமாகிறது. அணு மின் நிலையங்களில் விபத்து என்பது ஒரு probabilityதான். ஆனால் பருவநிலை மாற்றம் என்பது ஒரு reality. இதைக் குறித்து இரண்டு மூன்ற் நாள்களுக்கு முன்தான் நாம் உங்கள் பேஸ்புக்கில் விவாதித்தோம்

3.“ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்!என்று பொருள்பட நான் எழுதியதாக ஒரு அவதூறுப் பிரசாரம் (smear campaign) நீண்ட நாள்களாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்படி நான் எப்போதும் எழுதியதில்லை. அப்படி நான் எழுதியதாகச் சொல்பவர்கள் அதை ஆதாரங்களோடு மெய்ப்பிக்க வேண்டும். அதுதான் நாணயமானது.

நான் தூக்கு தண்டனையை ஆதரிப்பவன் இல்லை. கவிஞர் தாமரை நடத்திய கையெழுத்து இயக்கத்தில் கூட கையெழுத்திட்டிருக்கிறேன். அவரையே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம். 

4. நான் எத்தனையோ முறை எத்தனையோ விஷயங்களில் வெகுஜன கருத்திலிருந்து முரண்பட்டு என் கருத்துக்களை வைத்திருக்கிறேன். அதே நேரம் என் பொறுப்பில் உள்ள ஊடகங்களை அதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தியதில்லை. நம்  நாட்டில் ஒரு கலாசாரம் நெடு நாட்களாக இருக்கிறது. அது குறிப்பாக தமிழ் நாட்டில் சமூகப் போராளிகள் என்று தங்களை அறிவித்துக் கொள்கிறவர்களிடம் ஒரு இயல்பாக ஆகி விட்டதைக் காணமுடியும். கற்பு பற்றிய கருத்துக்காக குஷ்பூ மீது போடப்பட்ட வழக்குகள், சுப்ரமணியசுவாமி மீதான முட்டை வீச்சு. விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான படக்குழுவினரை சென்னையை விட்டுத் துரத்தியது, இப்படிப் பல. விவாதம் என்ற கலாசாரம் அருகி வருகிறது. கூடங்குளம் போராட்டக்காரர்கள் ஏன் பிரதமர் குழு அனுப்பும் வரை காத்திருந்து அவர்களிடம் விவாதித்துப் பார்த்து, அந்தக் குழுவின் கருத்துக்களை ஊடகங்கள் முன் வைத்துப் பின் அவசியமானால் போராட்டத்தை தொடர்ந்திருக்கக் கூடாது? அந்தக் குழுவிடம் பேசாமலே,வேலைக்குப் போகிறவர்களைத் தடுக்கிற, அவர்களை முற்றுகையிடுகிற போராட்டமாக ஏன் அதை மாற்ற வேண்டும்? அந்தப் பணியாளர்கள் என்ன செய்தார்கள், அவர்களைச் சிறை வைக்க?

நீங்கள் இந்தப் பதிவை எழுதும் முன் என்னிடம் தொலைபேசியிலோ, மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொண்டிருக்கலாம். இதே விளக்கங்களை உங்களுக்கு அளித்திருப்பேன்.

உங்களிடம் கற்பனை நிறையவே இருக்கிறது. வழக்க்றிஞர்களுக்குப் பொய்கள் கை கொடுக்கலாம். ஆனால் கற்பனை உதவாது.

***

மரியாதைக்குரிய ஆசிரியர் மாலன் அவர்களுக்கு,


ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்! என்று பொருள்படும் வாசகத்தை நீங்கள் எழுதவில்லை என்பதை நான் ஏற்கிறேன். 


ஒரு இதழின் ஆசிரியர் குழுவினர் சார்பில் வெளியாகும் அனைத்துக் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியர் பொறுப்பேற்க முடியாது என்ற நடைமுறை அம்சத்தை  உணர்கிறேன். 


தங்களை அவதூறு செய்யும் நோக்கத்துடன் இந்த விவகாரத்தை நான் வெளியிடவில்லை என்று தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இதனால் தங்களுக்கு சிரமம் ஏற்பட்டிருந்தால் அதற்காக வருந்துகிறேன். 


தங்கள் கருத்துரையில் உள்ள மற்ற அம்சங்கள் குறித்து தனியாக எழுதுகிறேன். 


நன்றி,


அன்புடன்
சுந்தரராஜன்

29 ஆகஸ்ட், 2011

ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கு - மறைக்கப் பட்ட உண்மைகள்!


“குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் ஒருவருக்கு எதிரான குற்ற வழக்கில், அந்த நபரை அவருக்கு எதிராகச் சாட்சியாக இருக்குமாறு கட்டாயப்படுத்தல் கூடாது” என்று இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 20(3) திட்டவட்டமாக கூறுகிறது. ஒரு அரசின் கட்டமைப்பை, செயல்பாட்டை விளக்கும் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் ஒருவரின் உரிமை குறித்து ஏன் பேச வேண்டும்?

இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை வரைந்த சட்டமேதை  அம்பேத்கார் தலைமையிலான குழுவின் மனித உரிமை தொடர்பான தொலைநோக்குப் பார்வையே இந்த அம்சத்தை சேர்த்தது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபரை, அந்த குற்றத்தை செய்ததாக ஒப்புக்கொள்ளும்படி காவல் நிலையங்களில் இன்று நடைபெறும் வன்முறைகளை அம்பேத்கார் அன்றே கணித்திருந்தார்.


ஆனால் அம்பேத்கார் மக்களுக்கு அளித்த பல்வேறு உரிமைகளை பொருளற்றதாக மாற்றுவதில் நமது அரசுகள் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் ஒரு கட்டமாக மேலே குறிப்பிடப்பட்ட மனித உரிமை அம்சங்களை குப்பைத் தொட்டியில் போடும் விதமாக "தடா" என்ற கருப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.

காவல்துறை அதிகாரியிடம் கொடுக்கும் வாக்குமூலம் சட்டரீதியாக செல்லும் என்ற அம்சம், காவல்துறையில் நடக்கும் சித்ரவதைகளை அதன் உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றது. இதற்கு உதாரணமாக ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கை கூறலாம். இந்த கொலை வழக்கில் சிக்கவைக்கப்பட்டு, அரைகுறையான விசாரணைகளின் மூலம் குற்றவாளியாக தீர்மானிக்கப்பட்டு இன்று மரணதண்டனை கொட்டடியில் இருக்கும் பேரறிவாளனின் வாக்குமூலமே இந்திய நீதித்துறை மற்றும் காவல்துறையின் கருப்புப் பக்கங்களை விளக்கும்.

இனி பேரறிவாளனின் வாக்குமூலம்….

1991ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 11ஆம் தேதி இரவு 10.30 மணிக்கு சென்னை, எழும்பூர், எண்.50. ஈவெ.கி.சம்பத் சாலை, பெரியார் திடல் என்ற முகவரியில் எனது பெற்றோர் என்னை விசாரணைக்கென சிபிஐ அதிகாரிகள், ஆய்வாளர்கள் கங்காதரன், இராமசாமி மற்றும் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

என்னை மல்லிகை அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாளை காலை, அதாவது 12-6-1991 அன்று அனுப்பி வைப்பதாக வாக்குறுதி கூறியே அழைத்துச் சென்றனர்.

எனது கல்வித்தகுதி மின்னணுவியல் மற்றும் தொடர்பியல் தொழிநுட்பப் பட்டயம் என்று கூறியவுடன், துணை தலைமை ஆய்வாளர் ராஜு கேட்டார். நீதான் வெடிகுண்டு செய்தவனா? நான் மிரண்டு விட்டேன். எனது படிப்போடு வெடிகுண்டு எந்தவகையில் தொடர்பு என்பது விளங்காமல் தவித்தேன். அப்போது நான் போட்டிருந்த சட்டையின் கீழ்ப்பக்கம் சிறிய துளை இருந்தது. அதைப் பார்த்தபடியே, “இந்தத் துளை ஸ்ரீபெரும்புதூர் குண்டு வெடிப்பில் ஏற்பட்டதுதானே?” என்று கூறினார். நான் மறுத்தேன். ஆனால் என்னை சரியான முறையில் கவனித்தால் ஒப்புக்கொள்வேன் என்று கூறி இரண்டு ஆய்வாளரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

கீழ்தளத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டேன். அப்போது ஆய்வாளர்கள் சுந்தரராசன் மற்றும் இருவர் (பெயர் நினைவில்லை) எனது வெற்றுடம்பில் உள்ளங்கையினால் அடித்தனர். ஒருவர் ஷீ காலால் எனது கால் விரல்களை மிதித்தார். திடீரென ஆய்வாளர் சுந்தரராசன் தனது முழங்கால்களால் எனது விதைப்பையில் கடுமையாகத் தாக்கினார். நான் வலியால் துடித்துக் கீழே விழுந்தேன். எனக்குத் தெரியாத, சம்பந்தமில்லாத பல சம்பவங்களைக் கேட்டு துன்புறுத்தினர்.

அடுத்த நாள் காலை, மல்லிகை அலுவலத்தின் சித்ரவதைக் கூடம் என அழைக்கப்படும் மேல் மாடிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு ஆய்வாளர்கள் ரமேஷ், மாதவன், செல்லத்துரை, காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் சிவாஜி ஆகியோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டேன். ஆய்வாளர்கள் மாதவன், ரமேஷ் ஆகியோர் முழங்காலை மடக்கியபடி கைகளை நீட்டியவாறு நிற்கச் சொல்வர். (அதாவது இருக்கையில் அமர்வது போன்ற பாவனையில்). அவ்வாறு நின்று கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போது, எனது பின்னங்கால்களில் (ஆடுதசை) கழியால் அடிப்பார்கள். ஆய்வாளர்கள் செல்லத்துரை ஒரு பிவிசி பைப்பில் சிமெண்ட் அடைத்து, அதன் மூலம் எனது கை முட்டிகளை நீட்டச் சொல்லி அடிப்பார்.

காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் கிருட்டிணமூர்த்தி என்றொருவர் இருந்தார். அவரும் என்னைத் துன்புறுத்தினார். அவரின் பாணி வேறுபட்டது. சுவர் ஓரமாக முதுகை சாய்த்து உட்காரச் சொல்வார். பின்னர் ஒரு காலை ஒரு பக்கச் சுவற்றுடன் ஒட்டினார்போல் ஒரு காவலரை பிடிக்கச் சொல்வார். மற்றொரு காலை மற்ற பக்கச் சுவற்றுக்கு அதாவது 180 பாகைக்கு விரிப்பார். அவ்வாறு விரியும்போது ஏற்படும் வேதனை அளவிடமுடியாததாக இருந்தது.

ஆய்வாளர் டி.என். வெங்கடேசுவரனும் என்னைத் துன்புறுத்தியவர். அவர் பென்சில் அல்லது சிறு கட்டைகளை விரல் இடுக்கில் வைத்து அழுத்திப் பிடித்துத் திருகுவார். ஊசிகளை விரல் நகங்களுக்கிடையே ஓட்டுவார். ஷீ கால்களால் எனது கால்களின் சுண்டு விரல்களில் ஏறி மிதிப்பார். இதுபோன்ற நுணுக்கமான கொடுமைகளைச் செய்வார்.

மல்லிகையின் கீழ் தளத்தில் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் தியாகராசனின் அலுவலகம் இருந்தது. அவர் திடீரென இரவு 2 அல்லது 3 மணிக்குதான் அழைப்பார். எதையாவது கேட்பார். நாம் பேசிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். தூங்கினால் அடிப்பார். இதுபோல உடல் ரீதியான, மன ரீதியான இன்னல்களைக் கொடுத்தனர்.

விசாரணைக்கென்று சட்டப்புறம்பாக அழைத்துச் சென்று நீதிமன்றம் முன்பு ஆஜர்படுத்திய 19ஆம் தேதி வரை என்னைக் குளிக்கவும் பல் தேய்க்கவும் கூட அனுமதிக்கவில்லை. 19ஆம் தேதி ஆய்வாளர் ரமேஷ் என்னருகில் வரும்போது என்னிடமிருந்து வீசிய கெட்ட வாடையை பொறுக்க முடியாமலே குளிக்க அனுமதித்தார்.

குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் தர மறுத்தனர், தாங்கள் கூறும் பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை நான் ஏற்றுக் கொள்ளாதவரை குடிக்க நீர் தரமாட்டோம் என்று கூறுவார்கள். இரவுகளில் தூங்கவிட மாட்டார்கள். அவ்வாறு நான் தூங்காமல் இருக்க இரவுக் காவலர்கள் வசம் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்படும். தூங்கினால் முகத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுவர். உணவையும் தங்கள் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர்.

இரவு, பகல் 24 மணி நேரமும், காலைக் கடன்களை முடிக்கும்போதும் கூட கைகளில் விலங்குகளோடுதான் வைக்கப்பட்டிருந்தேன். சாப்பிடும்போது மட்டும் ஒரு கையை தளர்த்தி விடுவர். படுக்கும்போதுகூட விலங்கு பூட்டியே இருக்கும். இவ்வாறான கொடுமைகள் புரிந்தனர்.

முதல் நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல்

இவ்வாறு மறுநாள் காலை விசாரித்துவிட்டு அனுப்பிவிடுவோம் என்று பொய்கூறி அழைத்துவந்து எட்டு நாட்கள் சட்டவிரோதக் காவலில் வைக்கப்பட்டு கடுமையான சித்ரவதைகளுக்குப் பின்னர் 19.6.1991 அன்று செங்கல்பட்டு நோக்கி என்னையும், எமது வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு தற்போது ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கும் இராபர்ட் பயஸு என்பவரையும் அழைத்துச் சென்றனர். அப்போது காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர்கள் இரகோத்தமன், இராமகிருஷ்ணன், ஆய்வாளர்கள் இக்பால், ரமேஷ் மற்றும் சிலர் உடன் வந்தனர். அப்போது நான், இன்றுடன் என்னை விடுதலை செய்துவிடப் போகிறார்கள். தொல்லைகள், சித்ரவதைகள் முடிந்தன என்ற நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன்.

இந்த நிலையில் செங்கை நீதிமன்றத்தினுள் எமது வேன் நுழைந்தது. அப்போது மேற்சொன்ன அதிகாரிகள் நீதிமன்றத்தில் எங்களை வாய் திறக்கக்கூடாது என்றும் அவ்வாறு அமைதியாக இருந்தால் விட்டு விடுவதாகவும், இல்லையயன்றால் மீண்டும் மல்லிகை அழைத்துச் சென்று துன்புறுத்துவோம் என்றும் கூறி மிரட்டினர். எனவே நாங்கள் மிரண்ட நிலையில் இருந்தோம். பின்னர் உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். நீதிபதி எமது பெயர்களை கூறி அழைத்தார். பின்னர் காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமனிடம் ஏதோ கூறினார். எம்மை அங்கு இருந்த வேறு அறைக்குள் அனுப்பி விட்டனர். பின்னர் நீதிமன்ற கூண்டிலேறி காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் ஏதோ வாதம் புரிந்தார். பின்னர் மீண்டும் நீதிபதி முன்பு நாம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். அப்போது அவர் எனக்கு 18.7.1991 வரை காவல் நீட்டிப்பு கொடுப்பதாகக் கூறினார் எனக்குக் காரணம் புரியவில்லை. மீண்டும் மல்லிகை சித்ரவதைக் கூடத்திற்கே அழைத்து வரப்பட்டோம்.

அந்த ஒரு மாத காலத்தில் தொடர்ச்சியாக அல்லாமல் விட்டுவிட்டு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. காயம் ஏற்படாவண்ணம் உள்ளங்கால்களில் கம்பால் அடிப்பர் பின்னர் குதிக்கச் சொல்வர். இவ்வாறு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்தன.

இரண்டாவது நீதிமன்ற ஆஜர்படுத்தல்

இரண்டாம் முறையாக உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தில் அமைந்திருந்த தடா நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி திரு. சித்திக் முன்பு நான், ராபர்ட் பயஸ், கோடியக்கரை சண்முகம் ஆகியோர் ஆஜர்படுத்தப்பட்டோம். அப்போது எனது உறவினர்கள் 200 பேர் அல்லது 300 பேர் வெளியே கூடியிருந்தனர். என் பெயர் கூறி அழைத்தனர். நீதிமன்றத்தில் நாங்கள் ஒவ்வொருவராக ஆஜர்படுத்தப்பட்டபோது நீதிபதி 16.8.1991 வரை காவல் நீட்டிட்பு செய்திருப்பதாகக் கூறியதைக் கேட்டு அமைதியாக வெளியேறினோம்.

பின்னர் மல்லிகை அலுவலகம் அழைத்து வந்த பின்பு காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் என்னிடம் நீதிமன்ற வளாகத்தின் வெளியே கூடியிருந்த கூட்டம் யார்? 200,300 பேர் இருந்தனரே, அவர்கள் யார்? நீ வரச் சொன்னாயா? என்றார். எனக்குத் தெரியாது என்றும் எனது உறவினர்களாக இருக்கலாம், என்னால் சரியாகப் பார்க்க அவகாசமில்லாததால் கூற முடியாது என்றும் சொன்னேன். மேலும் கடந்த ஒரு மாத காலத்திற்கும் மேலாக என்னை உங்கள் காவலில் வைத்திருக்கும்போது நான் எவ்வாறு வரச் சொல்ல முடியும் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் ஆத்திரமுற்று எனது கன்னத்தில் அறைந்தார். பக்கத்தில் இருந்த ஆய்வாளர்களிடம் என்னை அடிக்குமாறு கூறினார். எனது உறவினர்கள் எனக்கு ஆதரவாக வந்ததுகூட பொறுக்காமல் துன்புறுத்தினார்.

மூன்றாவது நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல்

மூன்றாம் முறையாக நாங்கள் அடைக்கப்பட்டு துன்புறுத்தப்பட்ட பூவிருந்தவல்லி தனி கிளைச் சிறையிலேயே நீதிமன்ற அமர்வு நடந்தது. அந்தக் கிளைச் சிறை வளாகம் சிபிஐ துறையினரால் தத்தெடுக்கப்பட்டு எங்களை அடைத்து வைத்துத் துன்புறுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. என்னை மல்லிகையிலிருந்து 3.8.1991 அன்று கொண்டு சென்று பூவிருந்தவல்லி கிளைச் சிறையில் அடைத்தனர். அன்று காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இராமகிருஷ்ணன்தான் பொறுப்பிலிருந்தார். தினமும் அதிகாரிகள் முறைவைத்து துன்புறுத்துவர்.

அங்கிருந்த அலுவலகத்தில் (அப்போது அது சித்ரவதைக் கூடம்) வைத்துதான் சாட்சி 52 காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் தியாகராசன் என்னைத் துன்புறுத்தி எழுதிய பல பக்கங்களில், பல நாட்களைக் குறிப்பிட்டுக் கட்டாய கையயழுத்துகள் பெற்றார். அப்போது உடன் சில ஆய்வாளர்களும் துன்புறுத்தினர். அதில் என்ன இருக்கிறது எனப் படித்தறிய அனுமதிக்கவில்லை. கையெழுத்திட்டால் என்னை விட்டுவிடுவதாகவும் கூறினர். எனக்கும் தடா சட்டம் தெரியாது. எனக்கு மட்டுமன்று தமிழகத்திற்கே அன்று தடா சட்டம் புதிதானது. இந்த நிலையில் துன்புறுத்தல் தாங்காமல் எனது உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அவர்கள் கூறியபடி கையொப்பமிட்டேன். ஆனால் பரிதாபம் என்னவெனில் அவருக்கும் தடா பற்றி ஏதும் தெரியாது. சாதாரண சட்டமுறைகளை அறிந்தவர் என்ற ரீதியிலேயே அவர் கூற்று இருந்தது.

எனவே, தடா சட்டம் தெரியாது; ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தெரியாது; அதன் சட்ட ரீதியான தாக்கம் தெரியாது, என்றாலும் கையெழுத்திட்டு விட்டேன். கையெழுத்திடக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன்.

எந்த அறையில் என்னைத் துன்புறுத்திக் கையெழுத்துப் பெற்றனரோ அதே அறையில் 16.8.1991 அன்று நீதிபதி அமர்வு நடத்தினார். முழுக்க முழுக்க சிபிஐ-யினரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதி அது. நீதிபதி முன்பு ஆஜர்படுத்துமுன் காவல் துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் மற்றும் அதிகாரிகள் இவ்வாறு என்னை எச்சரித்தனர்: நீ ஏதும் துன்புறுத்தியது பற்றிக் கூறினால், மீண்டும் உன்னைக் கொடுமைப்படுத்துவோம், சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தப்பி ஓடியதால் சுட்டோம் என்று கூட கணக்குக் காட்டிவிடுவோம் என்று மிரட்டினர். இவ்வாறான மிரட்டல்களுக்கு அஞ்சியும், கிளைச்சிறை இருந்த சூழலும், அச்சமும், சட்ட அறியாமையும் எனது வாயை அடைத்து விட்டன.


அன்றே நானும், ராபர்ட்பயஸும் செங்கல்பட்டு கிளைச்சிறையில் அடைக்கப்பட்டோம். அங்கு தண்டனைச் சிறைவாசிகள் அணியும் வெள்ளுடை தரப்பட்டது. வேறு எந்த உடையும், பொருட்களும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஓலைப் பாயும், தலையணையும், போர்வையும் மட்டுமே தரப்பட்டன. இவை அனைத்தும் ஒரு மரண தண்டனை சிறையாளிக்கான நடத்தை விதிகள் என்பதை பின்னரே அறிந்தோம். அப்போது எமக்கு சிறை விதிகள் தெரியாது.


சிறைத் துன்பங்கள்

எம்மைப் பொறுத்தளவில், சிறையில் நாம் சாதாரண சிறைவாசிகளாக பார்க்கப்படவில்லை. எமது சிறை நடவடிக்கைகள் எதுவும் கணக்கிலெடுக்காமல், வழக்கில் இறந்துபோன நபர்களின் சமூக அந்தஸ்து மட்டுமே கணக்கிலெடுக்கப்பட்டது. எமக்காக புதிய விதிகள் இயற்றப்பட்டன.

உதாரணமாக, இன்றளவும் நாம் தனிமைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளது, ஒரு மரணதண்டனை சிறைவாசியைக் கூட தனிமைப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று உச்சநீதிமன்ற ஆணைகள் இருந்தும்கூட, ஏற்கனவே தனிமைச் சிறையில் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் மரணதண்டனை இரத்து செய்யப்பட்ட முன் உதாரணங்கள் உள்ள நிலையிலும் நாம் மட்டும் கடந்த எட்டரை ஆண்டுகளாக தனி அடைப்பில், தனிமைச் சிறையில் வதைக்கப்படுகிறோம். இது குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ரிட் மனு (எண் 13359/91) தாக்கல் செய்தோம். சில பரிகாரங்கள் கிடைத்தும் அவை நடைமுறையில் கிடைக்காவண்ணம் தடுக்கப்பட்டன.

என்னைப் பார்க்க எனது பெற்றோர், நெருங்கிய உறவினர்களே அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கும் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மிகுந்த தொல்லைகள் தரப்பட்டன. இந்த தொல்லைகளுக்கு அஞ்சியே பலரும் வருவதைத் தவிர்த்தனர். அவ்வாறு எனது பெற்றோர் என்னைப் பார்க்க வந்தாலும் கண்ணாடி கூண்டினுள்தான் பார்க்க வேண்டிய பரிதாப நிலை. காரணம் பார்வையாளர் அறை கண்ணாடி இழைத் தடுப்பால் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. நேரடியாகப் பேச முடியாத நிலை. சைகையால் மட்டுமே பேச முடிந்தது. தனது மகனின் விரல்களைக் கூட தாயினால் அன்போடு தொட முடியாத கொடுமை.

இந்தக் கண்ணாடிக் கொடுமை எமது உறவினர்க்கு மட்டுமல்ல, எம்மைப் பார்க்க வரும் எமது வழக்குத் தொடர்பான வழக்கறிஞர்களுக்கும் இருந்தது. இதனால் எமது வழக்கை நாங்கள் விளக்க முடியாமல் தவித்தோம். இதுகுறித்து சிறப்பு நீதிமன்றம் உயர்நீதிமன்றம் ஆகியவற்றில் முறையீடு செய்தோம். எந்தஒரு சிறைவாசிக்கும் இந்த சட்டரீதியான அடிப்படை உரிமை, தனது வழக்கறிஞருடன் சுதந்திரமாக பேசும் உரிமை மறுக்கப்பட்டிருக்காது என்று என்னால் கூறமுடியும். உயர்நீதிமன்றம் ஆணையிட்டும் எமது வழக்கறிஞருடனான ஒருவருக்கொருவர் படித்துக் காட்டும் வசதி கடைசி வரை மறுக்கப்பட்டே வந்தது.
******

வ்வாறுதான் நாட்டின் மிகமுக்கியமான குற்ற வழக்கு அவசர, அவசரமாக முடிக்கப்பட்டது. விடை தெரியாத கேள்விகள் பல இன்னும் இருந்தாலும் இந்த வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பலரும் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மரணத்தின் வாயிலில் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்.

அவர்களில் ஒருவரான பேரறிவாளன் மேற்கொண்ட மேல்முறையீட்டு முயற்சிகள், “ தூக்குக் கொட்டடியிலிருந்து ஒரு முறையீட்டு மடல்… (இராசீவ் கொலை – உண்மை பேசுகிறது) என்ற தலைப்பில் நூலாக மேம்படுத்தப்பட்ட ஐந்தாம் பதிப்பாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.
வெளியீடு: திருவள்ளுவர் பெரியார் மானுட ஒன்றியம்,
11, கே.கே. தங்கவேல் தெரு, பெரியார் நகர்,
ஜோலார்பேட்டை - 635 851
தொலைபேசி: 04179-241503

விலை: ரூ.60-00
இந்த நூலில் நம் சமூகத்திற்கான பல செய்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஏனெனில் இன்று பேரறிவாளன் இருக்கும் இடத்தில் நாளை நாம்கூட இருக்க நேரலாம்!

இந்நூலின் முத்தாய்ப்பாக உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர், தமிழக முன்னாள் முதல் அமைச்சர் திரு. கருணாநிதிக்கு எழுதிய கடிதம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதிலிருந்து சில வரிகள்…

வணக்கத்திற்குரிய திரு. கருணாநிதி அவர்களுக்கு,

முதலமைச்சரின் பரிந்துரைப்படி மாநில ஆளுநரும், மத்திய உள்துறை அமைச்சரின் பரிந்துரைப்படி குடியரசுத்தலைவரும் நீதிமன்றத்தால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட குற்றவாளியின் தண்டனையை குறைத்து அவரை விடுதலை செய்யலாம். இப்போது உங்கள் மாநிலத்தில் மரண தண்டனை கைதியாக இருந்து வரும் அ.ஞா. பேரறிவாளனுக்கு அரசமைப்புச் சட்டப்படியான கருணையை வழங்குமாறு உங்களை வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

உணர்தலே மனிதம், கருணை காட்டுதலே “கருணா!”

-நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர்.

பேரறிவாளன், சாந்தன், முருகன் ஆகிய மூவரின் கருணை மனுவை குடியரசுத்தலைவர் நிராகரித்துள்ள நிலையில் நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர், தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவிற்கு வேண்டுகோள் கடிதம் ஒன்றை எழுதியுள்ளார். 

மாண்புமிகு முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா அவர்களுக்கு,

இந்தியாவின் தலைமை நீதிமன்றத்தால் கொலைக்குற்றம் சாட்டப்பட்ட முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளன் ஆகிய மூன்று இளைஞர்களும் தூக்கிலிடப்படப் போவதை அறிந்து மிகவும் மன வருந்தம் அடைந்தேன். அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட திரு.இராசிவ்காந்தி அவர்களின் மனைவி சோனியா அவர்களும் இவர்களைக் கருணை அடிப்படையில் விடுதலை செய்ய உடன்படுவதாகக் கூறினார். இவர்களின் உயிரைக் காக்க நான் மேற்கொண்ட அனைத்து முறையீடுகளும் நிராகரிக்கப்பட்டன.

அன்புள்ளம் கொண்ட அம்மையார் அவர்களே, இவர்களின் உயிரைக் காக்க தண்டனைக் குறைப்பு நடவடிக்கை எடுக்கத் தங்களை வேண்டுகிறேன். தங்களின் பரந்த மனத்தோடு, மனிதநேய அடிப்படையிலும் கருணை அடிப்படையிலும் இம்மூவர் உயிர் காக்க வேண்டுகிறேன். இந்த மனிதநேயச் செயலுக்கு வையம் முழுதும் பரவிக்கிடக்கும் தமிழர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டவர்களாக இருப்பர்.  தங்களின் நல்லாட்சி சிறக்கவும் தங்களின் புகழ் பரவவும் அந்தக் கடவுள் உங்களுக்கு அருள்வாராக !

வாழ்த்துகளுடன்

தங்கள் உண்மையுள்ள,

(வி.ஆர். கிருஷ்ண அய்யர்)

பெறுநர்
மாண்புமிகு முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா
முதல் அமைச்சர், தமிழ்நாடு
போயஸ் தோட்டம்
சென்னை
தமிழ்நாடு

(21 ஜூன் 2010 அன்று முதலில் பதிவிடப்பட்டது. தற்போது தேவை கருதி மேம்படுத்தி மீள்பதிவாக இடப்படுகிறது)