12 பிப்ரவரி, 2011

மக்களை வஞ்சிப்பதில் போட்டியிடும் அரசும், நீதிமன்றமும்..!

மிழக அரசால் மிகவும் பின்தங்கிய மாவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள தர்மபுரி மாவட்டத்தில் ஒரு குக்கிராமத்தில் தலித் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் மாதேஷ். தமிழில் முதுகலைப்பட்டம் பெற்ற அவர் கல்லூரி பேராசிரியர் ஆக விரும்பி தேசிய தகுதிகாண் தேர்வு (National Eligibility Test) தேறியவர். பிறகு சில தனியார் கல்லூரிகளிலும், அரசு கல்லூரிகளிலும் மிகக்குறைந்த ஊதியத்திற்கு பகுதி நேர விரிவுரையாளராக பணியாற்றினார். அப்போதே எம்.பில்., பிஹெச்.டி போன்ற ஆய்வுப் படிப்புகளையும் முடித்துவிட்டு டாக்டர் பட்டத்தையும் பெற்றார்.

இந்நிலையில் தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் உதவிப்பேராசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புவதற்கான அறிவிப்பு ஒன்றை தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையம் வெளியிட்டது. இந்த அறிவிப்பில் தமிழ்த்துறை உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கான அறிவிப்பும் இருந்தது.

முனைவர் மாதேஷ் மிகுந்த நம்பிக்கையோடு உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கு விண்ணப்பித்தார். சான்றிதழ் சரிபார்ப்புக்கு அழைப்பு வந்தது. சென்னையில் நடந்த சான்றிதழ் சரிபார்ப்பு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டார்.

இந்த சான்றிதழ் சரிபார்ப்பு நிகழ்ச்சியில் இரண்டு தகுதிகளுக்கு மதிப்பெண்கள் வழங்கப்பட்டன. விண்ணப்பதாரரின் கல்வித்தகுதிக்கும், அனுபவத்திற்கும் இந்த மதிப்பெண் வழங்கப்பட்டது. முதுநிலைப் பட்டமும் நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேறியவர்களுக்கு 5 மதிப்பெண்கள் முதுநிலைப் பட்டத்தோடு எம்.பில். பட்டமும் தேறி நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேறியவர்களுக்கு 6 மதிப்பெண்கள் முனைவர் பட்டம் (இவர்களுக்கு நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேவையில்லை) 9 மதிப்பெண்கள்.

அடுத்து அனுபவத்திற்கான மதிப்பெண். ஒரு ஆண்டிற்கு இரண்டு மதிப்பெண். அதிகபட்சமாக 15 மதிப்பெண். அதாவது ஏழரை ஆண்டுகளுக்கு கீழே அனுபவம் பெற்றவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு இரண்டு மதிப்பெண். ஏழரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் எத்தனை ஆண்டுகள் அனுபவம் இருந்தாலும் 15 மதிப்பெண்கள்.

நமது நண்பர் மாதேஷ் முனைவர் பட்டம் பெற்ற வகையில் 9 மதிப்பெண்களை பெற்றார். மேலும் 6 ஆண்டுகள் அனுபவத்திற்கு 12 மதிப்பெண்கள் வழங்கப்பட்டது. ஆக மொத்தம் அவருக்கு 21 மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படுவதாக தெரிவிக்கப்பட்டு அவருடைய கையொப்பமும் பெறப்பட்டது.

சில மாதங்களில் இப்பணிக்கான நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு பலருக்கும் வந்தது. நண்பர் மாதேஷுக்கு வரவில்லை. அவர் ஆசிரியர் தேர்வாணையத்தை அணுகினார். அப்போது அவரது அனுபவத்திற்காக பெற்ற மதிப்பெண் 12 என்பதற்கு பதிலாக 2 என்று தவறுதலாக பதிவாகி இருந்தது தெரியவந்தது. எனவே அவர் பெற்ற மொத்த மதிப்பெண் 11 என்று ஆசிரியர் தேர்வாணைய கோப்பில் இருந்தது. அவருக்கு தேவையான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்:20. அவர் உண்மையில் பெற்றிருந்த மதிப்பெண்: 21. எனவே நேர்முகத்தேர்வுக்கு அவருக்கு அழைப்பு வந்திருக்க வேண்டும். ஆசிரியர் தேர்வாணைய எழுத்தர்கள் கவனக்குறைவாக அவரது மொத்த மதிப்பெண்ணில் 10 மதிப்பெண்ணை குறைத்துவிட்டதால் அவருக்கு நேர்முகத்தேர்விற்கான அழைப்பு வரவில்லை.

இதுகுறித்து முறையிடுவதற்காக ஆசிரியர் தேர்வாணையத் தலைவரை நேரடியாக சந்தித்து முறையிட்டார். அப்போது, வெளியேப் போ! என்ற பதிலே கிடைத்தது. மனம் வெறுத்த அவர், இது குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ரிட் வழக்கு தொடர்ந்தார்.

வழக்கு விசாரணையின்போது அரசுத்தரப்பில் வாதாடிய வழக்கறிஞர், மனுதாரர் மாதேஷ் மொத்தமாக 51 மாதங்கள் மட்டுமே பணியாற்றியுள்ளார். எனவே அவருக்கு 4 வருடங்களுக்கு 8 மதிப்பெண்களும், மீதமுள்ள 3 மாதங்களுக்கு 1 மதிப்பெண்ணும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. முனைவர் பட்டத்திற்குரிய 9 மதிப்பெண்ணையும் கூட்டினால் 18 (9+9) மதிப்பெண் மட்டுமே பெற்றுள்ளார். அவருக்கு தேவையான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண் 20. அதைப்பெற மனுதாரர் தவறிவிட்டதால் அவருக்கு நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு அனுப்பப்படவில்லை எனக்கூறினார்.

ஆசிரியராக பணியாற்றிய அனுபவத்திற்கு ஆண்டுக்கு 2 மதிப்பெண் என்று ஆசிரியர் தேர்வாணையம் இந்த ஆண்டில் வெளியிட்ட விளக்க அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் ஒரு ஆண்டு என்பது எவ்வளவு காலம் என்பது விளக்கப்படவில்லை. ஒரு ஆண்டில் 12 மாதமும் பணியாற்றும் எந்த ஒரு கல்வி நிறுவனமும் உலகிலேயே இல்லை.

மேலும் இதே தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையம் கடந்த 2008ம் ஆண்டில் கல்லூரி ஆசிரியர் பணியிட நிரப்பலுக்காக வெளியிட்ட விளக்கக் குறிப்பில் ஆசிரியராக பணியாற்றிய அனுபவத்திற்கான மதிப்பெண்ணை எவ்வாறு கணக்கிட வேண்டும் என்று தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அந்த அறிவிப்பின்படி, ஒரு கல்வி ஆண்டில் 3 முதல் 6 மாதங்கள் வரை பணியாற்றிய ஒருவர் ஒரு மதிப்பெண் பெறமுடியும். 6 மாதங்களுக்கு மேல் பணியாற்றிய ஒருவர் இரண்டு மதிப்பெண்களை பெற முடியும்

நம்முடைய மனுதாரர் ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் சுமார் 8 முதல் 9 மாதங்கள் வரை பணியாற்றியுள்ளார். கல்லூரியில் தேர்வு நடக்கும் காலங்களிலும், விடுமுறைக்காலங்களிலும் அவர் கட்டாயமாக வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளார். இவ்வாறுதான் அனைத்து பகுதி நேர விரிவுரையாளர்களும் நடத்தப்படுகின்றனர்.

இவை அனைத்தும் நீதிமன்றத்தில் விரிவாக எடுத்துக்கூறப்பட்டது. எனினும் இந்த ஆண்டு ஆசிரியர் தேர்வாணையம் வெளியிட்ட விளக்கக்குறிப்பில் மதிப்பெண் கணக்கிடப்படும் முறை குறிப்பிடவில்லையே என்று நீதிபதி கேள்வி எழுப்பினார். அதற்கு மனுதாரர் பொறுப்பு ஏற்க முடியாது! என்று மனுதாரர் தரப்பில் பதில் அளிக்கப்பட்டது. மேலும் எவ்வாறு மதிப்பெண் அளிக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படையாக கூறவேண்டிய கடமை ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையத்திற்கே உள்ளது என்றும் நீதிமன்றத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டது. கூடுதலாக மனுதாரருடன் இதேபோல பகுதி நேர விரிவுரையாளராக பணியாற்றிய மற்றவர்களுக்கு நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு அனுப்பப்பட்டு அவர்களும் நேர்முகத்தேர்வில் கலந்து கொண்டனர் என்றும் நீதிமன்றத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.


இவ்வளவு செய்தும் திருப்தி அடையாத நீதிபதி, மனுதாரரின் மனுவை கடந்த செவ்வாய் அன்று (08-02-2010) தள்ளுபடி செய்தார். உடனே மனுதாரர் சார்பில் இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல் முறையீடு செய்ய இருப்பதாகவும், எனவே தீர்ப்பின் நகலை அன்றே வழங்குமாறு நீதிமன்ற பதிவாளருக்கு உத்தரவு இடவேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடப்பட்டது. இதையும் நீதிபதி ஏற்க மறுத்தார். வெள்ளிக்கிழமை (11-02-2010) அன்று தீர்ப்பு நகல் வழங்கப்படும் என்று நீதிபதி கூறினார். ஆனால் வெள்ளியன்றும் தீர்ப்பின் நகல் தயாராகவில்லை.

---


மிழ்நாடு அரசால் மிகவும் பின் தங்கிய பகுதி என்று அறிவிக்கப்பட்ட மாவட்டத்தில், ஒரு தலித் குடும்பத்தில் பிறந்து அரும்பாடுபட்டு படித்து முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒரு இளைஞருக்கு அரசும், நீதிமன்றமும் வழங்கும் பரிசு இதுதான்.

முனைவர் பட்டம் வென்ற அந்த இளைஞரின் எதிர்காலம், ஒரு அரசு அலுவலக எழுத்தரின் சிறுதவறால் இருண்டு போகிறது. அதை நிவர்த்திக்கக் கோரி உயர் அதிகாரியிடம் சென்றால் அவர், வெளியே போ! என்று விரட்டுகிறார்.

நீதித்துறையாவது நீதியைத்தரும் என்று நீதிமன்றத்தை அணுகினால், நீதிபதியும் ஏமாற்றுகிறார். மேல் முறையீடு செய்வதற்கும் உரிய காலத்தில் வாய்ப்பளிக்காமல் காலம் தாழ்த்தப்படுகிறது. இதற்கு இடையே அனைத்துப் பணியிடங்களும் நிரப்பப்படும் வாய்ப்பும் உள்ளது. அவ்வாறு நடந்து நண்பர் மாதேஷுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காவிட்டால் அதற்கான பொறுப்பை ஏற்கப்போவது அரசு அதிகாரிகளா? அல்லது நீதிபதியா? யாரிடமும் விடை கிடைக்காது! தீர்வும் கிடைக்காது!!

தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையத்தின் மூலம் உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கு ஆட்களை தேர்வு செய்வதில் ஏராளமான குழப்பங்களும், முறைகேடுகளும் நடந்துள்ளதாக தெரிகிறது. இதில் நண்பர் மாதேஷின் அனுபவம் ஒரு உதாரணம்தான்!

நண்பர் மாதேஷின் பிரசினைக்கு உங்களிடம் தீர்வு எதுவும் உள்ளதா, நண்பர்களே?

09 பிப்ரவரி, 2011

கடலில் கொல்லப்படும் தமிழக மீனவர்களும், காற்றில் கரையும் இந்திய இறையாண்மையும்!

இந்தியாவில் அரசுக்கெதிரான நியாயமான விமர்சனங்களை முன்வைப்பவர்களை முடக்க அரசு அமைப்புகள் கையில் எடுக்கும்  ஆயுதம், “இறையாண்மைக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தினார்!”, “தேசப்பாதுகாப்புக்கு குந்தகம் ஏற்படுத்தினார்!” என்ற குற்றச்சாட்டு!

ஆங்கிலேயருக்கு அடிமையாக இந்தியா இருந்த காலத்தில், “யங் இந்தியா” என்ற பத்திரிகையில் பிரிட்டிஷ் அரசை விமர்சித்து எழுதிய கட்டுரைக்காக 1922ம் மார்ச் 23ம் தேதி ஒருவர் மீது தேசத்துரோக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளான நபர், “உங்கள் சட்டத்தின்படி இது குற்றமாக இருக்கலாம்; ஆனால் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படும் அரசை விமர்சிப்பது ஒரு குடிமகனின் மிக உயர்ந்த கடமையாக தோன்றுகிறது!” என்று பதில் அளித்தார். அதைத் தொடர்ந்து அவர் சிறையும் சென்றார். இந்திய தேசத்தின் பிதா என்று குறிப்பிடப்படும் மோகன்தாஸ் கரம் சந்த் காந்திதான் அந்த நபர்.

வெள்ளையர்கள் ஆட்சியில் அடிமையாக இருந்த இந்தியர்களை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காக கொண்டுவரப்பட்ட அந்த கருப்புச்சட்டம் இன்றும் நீக்கப்படவில்லை. உண்மையைச் சொல்லப்போனால் வெள்ளைக்காரர்களை விட மிகக்கொடூரமாக அந்த சட்டத்தை பயன்படுத்துவதில் இந்திய ஆட்சியாளர்கள் தேர்ந்து விட்டனர். இந்த சட்டத்திற்கு அண்மையில் பலியானவர், மக்கள் மருத்துவர் பினாயக் சென்!

இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள மக்கள் நலக்கொள்கைகளுக்கு எதிராக மத்திய, மாநில அரசுகள் செயல்படுவத்துவதை அம்பலப்படுத்திய அவருக்கு மத்திய, மாநில அரசுகள் கொடுத்த விருது: இந்திய இறையாண்மைக்கு ஊறு விளைவித்ததாக குற்றச்சாட்டு மற்றும் ஆயுள் தண்டனை!

இவ்வாறு அரசின் இறையாண்மையைக் குறித்து கவலை கொள்ளும் ஆட்சியாளர்களுக்கு உண்மையிலேயே நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் மக்களின் மனித உரிமைகள் குறித்த அக்கறையோ, பொறுப்புணர்வோ இருக்கிறதா என்று பார்த்தால் வேதனையே மிஞ்சுகிறது.

இறையாண்மை கொண்டுள்ளதாக கூறிக்கொள்ளும் ஒரு நாட்டின் குடிமக்களை அண்டை நாட்டு ராணுவம் தொடர்ந்து படுகொலை செய்தாலும் அது குறித்து மயிரளவும் சிந்திக்காமல் செயலற்று இருக்கும் ஒரு அரசு, தன்னை விமரிசிப்போரை மட்டும் இறையாண்மைக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தியதாக குற்றம் சாட்டுவது குரூரமான நகைச்சுவையாகும்.

இந்தியாவிற்கும், இலங்கைக்கும் அருகே கடல் பகுதியில் இந்த கட்டுரை எழுதப்படும் தினம் வரை கொல்லப்பட்ட மீனவர்களின் எண்ணிக்கை: 539. இலங்கையின் இனவெறி சிங்கள ராணுவத்தால் தமிழகத்தை சேர்ந்த மீனவர்கள் கொல்லப்படும் சம்பவங்கள் 1975ம் ஆண்டு முதலே நடந்து வருகின்றன. 1983ம் ஆண்டு முதல் 2005ம் ஆண்டுவரை 378 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை ராணுவத்தால் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளதாக தகவல் உரிமைச் சட்டத்தின்படி கேட்டபோது தமிழக அரசு தெரிவித்துள்ளது. 

தமிழகத்தை சேர்ந்த மீனவர் நடுக்கடலில் கொல்லப்பட்டவுடன், கடலோர மாவட்டங்களிலுள்ள காவல் நிலையங்கள் முதல் தகவல் அறிக்கையைப்  (எஃப்.அய்.ஆர்.) பதிவு செய்கின்றன. இந்திய ஆயுதச் சட்டம் மற்றும் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் 307வது பிரிவின் கீழ் இலங்கை கப்பல் படையினருக்கு எதிராகவே பதிவு செய்யப்படுகின்றன. சம்பவம் நடந்த இடமும், கச்சத் தீவு அருகே உள்ள இந்திய கடல் பகுதி என்றே முதல் தகவல் அறிக்கையில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.
.
இந்த சம்பவங்களில் தொடர்புடைய குற்றவாளி, சம்பவம் நடந்த இடம் தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்த அடுத்த சில மாதங்களிலேயே குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை கண்டறிய முடியவில்லை என்று கூறி “நடவடிக்கை கைவிடப்படுகிறது”  என்ற குறிப்புடன் வழக்குகள் முடிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.

நடுக்கடலில் நடக்கும் படுகொலைகள் குறித்து புகார் அளித்தவருக்கே தகவல் அளிக்காமல் வழக்கை முடிக்க அனுமதிப்பது நீதித்துறை நடத்தும் படுகொலை.

இது குறித்து கேள்வி எழுப்பினால் மத்திய, மாநில அரசுகளை சேர்ந்தவர்கள் “தமிழக மீனவர்கள் பேராசை காரணமாக இந்திய கடல் எல்லையை தாண்டிச் சென்று மீன் பிடிக்கின்றனர்” என்று கூறுகின்றனர்.

தமிழக மீனவர்கள் இந்திய எல்லையை தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய நிர்பந்தத்தை ஏற்படுத்துவதில் மத்திய, மாநில அரசுகளே முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. இந்திய கடல் எல்லைப்பகுதியில் சர்ச்சைக்குரிய சேது சமுத்திர திட்டம் உள்ளிட்ட தொழிற்திட்டங்களால் ஏற்படும் சூழல் சீரழிவுகளால் கடற்கரையை ஒட்டிய பகுதிகளில் மீன் வளம் குறைகிறது. மேலும் இப்பகுதியில் அதிக முதலீடு பிடிக்கக்கூடிய மீன்பிடி கப்பல்களை அனுமதிப்பதால்  கட்டுமரத்திலும், சிறுவிசைப்படகுகளிலும் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்களுக்கு மீன் கிடைக்காமல் அவர்கள் பிழைப்புக்காக இந்திய கடல் எல்லையை தாண்டும் நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

அவ்வாறே தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் நாட்டின் கடல் எல்லையை தாண்டிச் சென்று மீன் பிடித்தாலும்கூட  அந்த மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்லலாம் என்று இலங்கை உட்பட எந்த ஒரு நாட்டின் சட்டமும் சொல்லவில்லை. சர்வதேச சட்டமும் அதை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை மத்திய மாநில அரசு சார்ந்தவர்கள் கூறுவதில்லை.
.
இந்தப் பிரசினை குறித்து  இந்திய தேசிய பாதுகாப்புக் குழுவின் முன்னாள் ஆலோசகரான  திரு. சூரிய நாராயணன் , “உலகம் முழுதும் மீனவர்கள் கடல் எல்லைகள் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. இலங்கை மீனவர்கள் இந்திய கடல் பரப்புக்குள்ளும் மாலத்தீவு கடல்பரப்புக்குள்ளும் மீன் பிடிக்கிறார்கள். இந்திய மீனவர்கள் இலங்கை, பாகிஸ்தான், கடல்பரப்புக்குள் நுழைகிறார்கள். வங்கதேச மீனவர்கள் மியான்மார் கடல் பரப்புக்குள் நுழைகிறார்கள். சர்வதேச கடல் எல்லைகளுக்கான அய்.நா. சட்டத்தின் 73 மற்றும் 145 வது பிரிவுகள் இப்படி எல்லை தாண்டுவதை சிவில் குற்றம் என்றே கூறுகின்றன. கிரிமினல் குற்றமாகக் கூறவில்லை” என்று தெளிவாக கூறுகிறார்.
.
இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை பாகிஸ்தானை எதிரி நாடாகவும், இலங்கையை நட்பு நாடாகவும் கருதுகிறது. எதிரி நாடாக கருதப்படும் பாகிஸ்தானின் கடல் எல்லைக்குள் மீன் பிடிப்பதற்காக செல்லும் எந்த மீனவரும் இதுவரை கொல்லப்பட்டதில்லை. ஆனால் நட்பு நாடான இலங்கை ராணுவமோ தமிழ்நாட்டு மீனவர்களை கொன்று குவிக்கிறது.

இந்தப்படுகொலைகள் குறித்து சட்டரீதியான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வலியுறுத்தி தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்கில் மத்திய அரசின் கூடுதல் தலைமை வழக்கறிஞர் நீதிமன்றத்தில் கேட்ட கேள்வி இதுதான்: “இலங்கை கடற்படை தமிழ்நாட்டு மீனவர்களை படுகொலை செய்கிறது என்பது உண்மைதான். இதற்காக இலங்கை மீது இந்தியா போர் தொடுக்க முடியுமா?” இந்த கேள்வி மத்திய அரசு வழக்கறிஞரின் கேள்வி மட்டுமல்ல! இந்திய அரசும் இதைத்தான் கேட்கிறது. இதுதான் இன்றைய நிலையில் இந்தியாவின் இறையாண்மை!


இலங்கை போன்ற அண்டை நாடுகளிடமும், அமெரிக்கா போன்ற ஆதிக்க நாடுகளிடமும், உலக வர்த்தக ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் போடப்பட்ட அடிமைச் சாசனத்தின்படி பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களிடமும் நிலைநாட்ட முடியாத இந்தியாவின் இறையாண்மையை, மக்கள் உரிமைகளுக்காக போராடும் இந்தியாவின் குடிமக்கள் சிலர் அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்று வழக்கு தொடுக்கப்படுகிறது. நீதிமன்றங்களும் அதற்கு துணை போகின்றன.

குடிமக்களை பாதுகாப்பதற்குதான் அரசு என்ற அமைப்பு: அரசு செயல்படுவதை கண்காணிக்கவும், செயல்படாத அரசை செயல்படுமாறு உத்தரவிடவும்தான் நீதிமன்றங்கள்.
.
குடிமக்களின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கவியலாத அரசுக்கு இறையாண்மை குறித்து பேசுவதற்கு எந்த தகுதியும் இல்லை. அதேபோல அரசு இயற்றிய சட்டத்தை அந்த அரசே பின்பற்ற மறுப்பதை தட்டிக்கேட்காத நீதித்துறை மக்களின் நம்பிக்கையை இழப்பதும் இயல்பானதே! இத்தகைய நாடுகளை சர்வாதிகார, மக்கள் விரோத நாடு என்றே வரலாறு பதிவு செய்யும்.
.
அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின்படி நடக்கவேண்டிய முதன்மை கடமை அரசுக்கே உள்ளது. அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிராக நடந்துகொள்ளும் ஒரு நாடு, மக்கள் மட்டும் சட்டத்திற்கு கட்டுப்பட்டு நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.
.
“சமூக – பொருளாதார சமத்துவம் தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டால், அதனால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் செயலற்று, சும்மா இருந்து விட மாட்டார்கள். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழு அரும்பாடுபட்டு உருவாக்கிய இந்த அரசியல் ஜனநாயக அமைப்பை, இதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சுக்குநூறாக தகர்த்து எறிவார்கள்!” என்ற இந்த வாசகம் நக்ஸல்பாரி அமைப்பைச் சேர்ந்த வெளியீடுகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்டதல்ல. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழுவின் தலைவராக பணியாற்றிய மேதை பி. ஆர். அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழுவின் கூட்டத்தில் 1949ம் ஆண்டு நவம்பர் 25ம் தேதி உரையாற்றியபோது இவ்வாறு கூறியுள்ளார்.
.
தங்களது தேவைகளுக்கு மட்டும் அம்பேத்கரை பயன்படுத்திக்கொள்ளும் இன்றைய அரசு அமைப்புகள் அம்பேத்கரின் மேற்கூறிய வாசகத்தை மறந்து விடலாம். ஆனால் இந்த அரசால் வஞ்சிக்கப்படும் மக்கள் அம்பேத்கரையோ, அவரது வாசகங்களையோ மறந்துவிட மாட்டார்கள்.