08 ஜூன், 2017

நதிகளின் உரிமைகளுக்காக ஒரு சட்டம்

இந்தியாவின் முக்கிய நதிகளான கங்கை மற்றும் யமுனா ஆகிய இரு நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கு சமமான உரிமைகளை உள்ளடக்கிய சட்டரீதியான அந்தஸ்தை வழங்கி உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. 

நியூஸிலாந்து நாட்டின் வாங்கநுய் நதிக்கு (Whanganui River) மனிதர்களுக்கு உரிய அனைத்து உரிமைகளையும் அளித்து அந்நாட்டு நாடாளுமன்றம் அண்மையில் ஒரு சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. அந்நாட்டில் வாழும் மாவோரி என்ற பழங்குடி இன மக்கள் கடந்த 160 ஆண்டுகளாக நடத்தி வரும் போராட்டத்திற்கு இணங்கி இந்த சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது. 

ஒரு நதிக்கு மனிதர்களுக்கு இணையான உரிமைகளை அளித்து சட்டம் இயற்றிய முதல் நாடு நியூஸிலாந்து என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிலும் கங்கை மற்றும் யமுனை இரண்டு நதிகளுக்கு மனிதர்களுக்கு இணையான அந்தஸ்தை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. 

மேலும் வாங்கநுய் நதியை சுற்றியுள்ள மலை, கடல், ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள், வேளாண் நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து அம்சங்களுக்கும் உரிய பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளது. இந்த நதிபாயும் பகுதிகளில் மரபணு மாற்றுப் பயிர்களை சாகுபடி செய்யவும் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் அனைத்து வகை உயிர்களின் பாதுகாப்பும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. 

இதற்கு முன்னோடியாக கடந்த 2010ம் ஆண்டில் பொலிவியா நாடு இயற்றிய “புவி அன்னை உரிமைச் சட்ட”த்தை (Law of the Rights of Mother Earth) குறிப்பிடலாம். மனிதப் பேராசையின் விளைவாக சுரண்டப்படும் இயற்கை வளங்களால் இப்பூவுலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் அழிவை சந்திக்கும் அவலத்தை உணர்ந்த பொலிவிய நாட்டின் இடதுசாரி அரசு, இந்த புவிக்கோளத்தில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் அவற்றிற்கு ஆதாரமாக உள்ள இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்பதற்காக ஒரு முன்மாதிரி சிறப்புச் சட்டத்தை இயற்றியது. 

இந்த புவிக்கோளத்தையும், இந்த கோளத்தை சார்ந்து வாழும் அனைத்து உயிரினங்களையும் ஒருங்கிணைந்த உருவமாக சித்தரித்த புவி அன்னை உரிமைச் சட்டம், புவியில் வசிக்கும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் சமமான உரிமைகளை உறுதி செய்தது. இதைத் தொடர்ந்த நியூஸிலாந்து நாடாளுமன்றம் இயற்றிய வாங்கநுய் நதிக்கு உரிமை அளிக்கும் சட்டத்தையும், அதைத்தொடர்ந்து உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பையும் கூறலாம். 


இமயமலையில் உற்பத்தியாகும் கங்கை நதி இந்தியா மற்றும் பங்களாதேஷ் ஆகிய நாடுகளில் சுமார் 2,520 கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு பாய்கிறது. இதேபோல யமுனா நதியும் சுமார் 1,375 கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு பயணம் செய்கிறது. இந்த இரு நதிகளும் இந்து மத நம்பிக்கை கொண்டோரின் புனித நதியாக கருதப்பட்டாலும் இந்தியாவின் மிகவும் மாசுபட்ட நதிகளாக இவ்விரு நதிகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

கங்கை நதியை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று முகம்மது சலீம் என்பவர் உத்தர்காண்ட் மாநில அரசுக்கு எதிராக தொடர்ந்த பொதுநல வழக்கில் கடந்த 2017 மார்ச் 20ம் தேதியன்று நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் நியூஸிலாந்து நாட்டின் சட்டத்தை பின்பற்றி இந்த உத்தரவை பிறப்பித்துள்ளனர். இந்து மதம் சார்ந்த வேதங்களிலும், இதிகாசங்களிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, இந்துக்கள் கடவுளாக கருதும் நதியை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று ஒரு இஸ்லாமிய மதம் சார்ந்த சமூக ஆர்வலர் பொதுநல வழக்கு தொடுத்துள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தைச் சேர்ந்த லலித் மிக்லானி என்ற வழக்கறிஞர் கங்கை நதி பாதுகாப்பு குறித்து தொடர்ந்துள்ள பொதுநல வழக்கையும் இதே நீதிபதிகள் விசாரித்து வருகின்றனர். இந்த இரு வழக்குகளிலும் ஏற்கனவே சில உத்தரவுகளை நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் பிறப்பித்துள்ளனர். கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளில் உள்ள ஆக்கிரமித்து கட்டப்பட்டுள்ள கட்டிடங்களையும் பிற ஆக்கிரமிப்புகளையும் அகற்ற வேண்டும் என்று அந்த உத்தரவுகளில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால் வழக்கம்போல அரசு அமைப்புகள் இந்த உத்தரவுகளை கண்டுகொள்ளவில்லை. கங்கையை சுத்தம் செய்யும் முயற்சியில் மத்திய அரசுக்கு உத்தரபிரதேச மாநில அரசும், உத்தரகாண்ட் மாநில அரசும் தேவையான ஒத்துழைப்பை அளிக்கவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. 

இதையடுத்து மேற்கூறிய வரலாற்று சிறப்புமிக்க உத்தரவை நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் பிறப்பித்துள்ளனர். இந்த உத்தரவின்படி இனி கங்கை நதியும், யமுனை நதியும் மனிதர்களைப்போல உயிருள்ள அம்சமாக கருதப்படும். எனவே மனிதர்களுக்கு உள்ள சட்டரீதியான உரிமைகள், கடமைகள், பொறுப்புகள் அனைத்தும் இந்த இரண்டு நதிகளுக்கும் உண்டு. 

மேலும் ஒரு மனிதருக்கு இன்னொரு மனிதரால் ஏற்படும் இன்னல்களுக்கு சட்டரீதியான தீர்வும், இழப்பீடும் பெறுவது போல இனி இந்த நதிகளுக்கும் சட்டரீதியான உரிமை உள்ளது எனக்கூறியுள்ளனர். 

இதையடுத்து கங்கை நதி மேலாண்மை வாரியம் ஒன்றை மூன்று மாதத்திற்குள் அமைக்க வேண்டும் என்றும் இந்த உத்தரவில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த வாரியத்தின் உறுப்பினர்கள் கங்கை நதியின் காப்பாளர்களாக செயல்படுவார்கள். கங்கை நதியின் மாசுபாட்டை தடுப்பதும், ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றுவதும் இந்த காப்பாளர்களின் முதன்மைக் கடமையாகும். இந்த நதிகளுக்கு எந்த வகையில் பாதிப்போ, சேதமோ ஏற்பட்டாலும் அதை தடுத்து நிறுத்துவதும், அத்தகைய சட்டமீறல்களில் ஈடுபடுவோரை சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதும் இந்த வாரிய உறுப்பினர்களின் கடமையாகும். 

வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இந்த தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து நர்மதை நதிக்கும் மனிதர்களுக்கு இணையான சட்டரீதியான அந்தஸ்தை அளிக்கும் சிறப்புச் சட்டத்தை விரைவில் மாநில சட்டமன்றத்தில் இயற்ற இருப்பதாக மத்திய பிரதேச மாநில அரசு அறிவித்துள்ளது. 

உயிரற்ற அம்சங்களுக்கு மனித உயிர்களுக்கு இணையான சட்டரீதியான அந்தஸ்தை அளிப்பது இந்திய நீதித்துறைக்கு புதிதல்ல. 19ம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்திலேயே இதுபோன்ற தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 

இந்து மத ஆலயங்கள் பெரும்பாலும் பக்தர்கள் கொடுக்கும் காணிக்கை மூலமும், பெரு வணிகர்கள், செல்வந்தர்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்கள் கொடுக்கும் நிதியைக் கொண்டே நிர்மாணிக்கப்படும். ஆனால் இந்த ஆலயங்களையும், அதன் கணக்குகளையும் நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு பார்ப்பன அர்ச்சகர்களின் பொறுப்பில் விடப்படும். நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இவற்றை ஆண்டு அனுபவித்த பார்ப்பன அர்ச்சகர்கள் காலப்போக்கில் கோவிலும் அதன் வருமானமும் தங்களுக்கே உரிமையானது என்று சொந்தம் கொண்டாட தொடங்கினார்கள். இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து தொடரப்பட்ட “Maharani Shibessouree V/s Mothooranath Acharjo” என்ற வழக்கில்  1869ம் ஆண்டில் தீர்ப்பளித்த பிரிவி கவுன்சில், இந்து மத ஆலங்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு மட்டுமே பார்ப்பன அர்ச்சகர்களுக்கு உண்டு: கோவிலில் இருப்பதாக நம்பப்படும் கடவுள் மட்டுமே சொத்துகளுக்கு உரிமையாளர் என்று தீர்ப்பளித்தது. இதைத் தொடர்ந்து பல்வேறு வழக்குகளிலும் இந்த தீர்ப்பு உறுதி செய்யப்பட்டது. இவ்வாறு உயிரற்ற அம்சங்களுக்கும், மனிதர்களுக்கு இணையான சட்ட அந்தஸ்தை கொடுப்பது இந்திய நீதித்துறைக்கு புதிதல்ல. 

***

உயிரற்ற ஆறுகளுக்கு, உயிருள்ள மனிதர்களுக்கு இணையான உரிமைகளை வழங்கும் இந்த புதிய சட்டக்கருத்துகள் வழக்கம்போல விமர்சனங்களையும், ஏளனங்களையும் சந்தித்து வருகின்றன. ஆனால் இதுபோன்ற எதிர்மறை விமர்சனங்களும், ஏளனங்களுமே பல புதிய சிந்தனைகளை செழுமையாக்கி உள்ளன. எனவே எதிர்மறை விமர்சகர்களுக்கும், ஏளனம் புரிவோருக்கும் நமது நன்றியை உரித்தாக்க வேண்டும். 

நம் சட்டவியல் ஏற்கனவே பல உயிரற்ற அம்சங்களை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரித்துள்ளது. உதாரணமாக வணிக நிறுவனங்களை கூறலாம். இந்த வணிக நிறுவனங்களின் பெயரால் வழக்கிடலாம்.  இந்த நிறுவனங்களுக்கு எதிராகவும் வழக்கிடலாம். ஏறக்குறைய இதுபோன்ற அங்கீகாரம்தான் கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. 

நியூஸிலாந்து நாட்டின் வாங்கநுய் நதி சட்டம், அந்த நதியை சுற்றியுள்ள மலை, கடல், ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள், வேளாண் நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து அம்சங்களுக்கும் உரிய பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளது. இந்த நதிபாயும் பகுதிகளில் மரபணு மாற்றுப் பயிர்களை சாகுபடி செய்யவும் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் அனைத்து வகை உயிர்களின் பாதுகாப்பும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. 

ஆனால் இந்த சட்டத்தை முன்மாதிரியாக ஏற்று உத்தரகாண்ட் நீதிமன்றம் வழங்கிய கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரிக்கும் தீர்ப்பில் இதுபோன்ற அம்சங்கள் இல்லை.  ஒரு நீதிமன்றம் அளிக்கும் தீர்ப்பில் நாடாளுமன்றத்திலோ, சட்டமன்றத்திலோ இயற்றப்படும் சட்டத்தில் இருக்கும் அனைத்து அம்சங்களும் இடம் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு இல்லை. 

எனினும் இந்த தீர்ப்பை இந்திய நீதித்துறையில் இது ஒரு முன்மாதிரி தீர்ப்பாகவே பார்க்கவேண்டும். நீதித்துறையின் இந்தப்போக்கை வளர்த்தெடுக்கும் பொறுப்பு நமக்கும் இருக்கிறது. நர்மதை நதியை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரிக்கும் சட்டத்தை இயற்றப்போவதாக மத்தியப் பிரதேச அரசு அறிவித்துள்ளது. அந்த சட்டத்தில் இத்தகைய அம்சங்கள் இடம் பெறுவதை நம்மால் வலியுறுத்த முடியும். 

இதைப் போன்ற சட்டங்கள் நாட்டிலுள்ள காவிரி உள்ள அனைத்து நதிகளுக்கும் இயற்றப்பட வேண்டும் என்று நம்மால் வலியுறுத்த முடியும். காவிரியை சீரழிக்க நடக்கும் (வளர்ச்சி) திட்டங்களை பார்ப்போமா?

நதிக்குத் தேவையான மழையை உற்பத்தி செய்யும் காடுகளையும், மலைகளையும் அழித்தல். காவிரியோடு கலக்கும் சிற்றாறுகளை அழித்தல். காவிரியின் உபரி நீரை சேகரிக்கும் ஏரிகளை அழித்தல். காவிரி டெல்டாப் பகுதிகளில் உள்ள சதுப்பு நிலங்களை அழித்தல். தொழிற்சாலை மற்றும் குடியிருப்புப் பகுதிகளின் கழிவுகளை சுத்திகரிக்காமல் காவிரியில் கலத்தல், மணல் கொள்ளை, இயற்கையாக செல்லும் காவிரியின் வழித்தடத்தை மாற்ற முயற்சி செய்தல் – அணை கட்டுதல், காவிரி நீர் வீணாக கடலில் கலக்கிறது என்ற தப்பான கண்ணோட்டத்தை பாடத்திட்டம் மூலமாகவே பரப்புதல் என காவிரிக்கு எதிரான பல அநீதிகளை நாம் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் இழைத்து வருகிறோம். 

காவிரி நதியை மனிதர்களுக்கு இணையாக கருதும் சட்டம் இயற்றப்பட்டால்  காவிரியின் நலன்களை பாதுகாக்க ஒரு அறங்காவலர் குழு அமைக்கப்படும். காவிரியையும், அதன் தொடர்புடைய பகுதிகளையும் பாதுகாக்க குழுக்கள் அமைக்கப்படும். காவிரியும் அதைச் சார்ந்த பகுதிகளும் எந்த விதத்திலும் பாதிக்கப்படாமல் தடுப்பதற்கு தேவையான முன்னெச்சரிக்கை திட்டங்கள் தீட்டப்படும்.  காவிரிக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றங்களை புரிவோருக்கு கடுமையான தண்டனை விதிக்க வழிவகுக்கப்படும். 

இது போன்ற சட்டம் உருவாக்கப்பட்டால்தான் நதி உருவாகும் மலைகளையும், காடுகளையும் நம்மால் காப்பாற்ற முடியும். நதிகள் பாயும் பகுதிகளில் உள்ள ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்பதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகளை நம்மால் மேற்கொள்ள இயலும். வேறு பயன்பாட்டுக்கு மாற்றப்பட்ட நீர்நிலைகளை மீட்கத் தேவையான நடவடிக்கைகளைக்கூட நம்மால் மேற்கொள்ள இயலும். 

இதன் உச்சகட்டமாக காவிரி டெல்டா பகுதிகளில் மீத்தேன், ஹைட்ரோகார்பன் போன்ற பல்வேறு இயற்கை எரிபொருள்களை எடுக்கும் அழிவுத்திட்டங்களை தடுத்து நிறுத்தலாம். அப்பகுதியை பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண்மை மண்டலங்களாக அறிவிக்கலாம். அவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண்மை மண்டலங்களில் மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகளையோ, ரசாயன உரம் மற்றும் பூச்சிக் கொல்லி மருந்துகளையோ பயன்படுத்தக்கூடாது என்று தடை விதிக்கலாம். 

இத்தகைய முழுமையான ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கும் கடமையும், சக்தியும் நம்மிடம்தான் இருக்கிறது. இந்த நாட்டில் நமக்கு எதிரான, நமது உரிமைகளை பறிக்கும் - ஒடுக்கும் பல சட்டங்கள் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் நாடாளுமன்ற – சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் நமது பெயரில்தான் இயற்றப்படுகின்றன. அவர்களிடம் நம்மை, நமது வாழ்வுரிமைகளை, அவற்றிற்கு ஆதாரமான இயற்கை வளங்களை பாதுகாக்கும் சட்டங்களை இயற்ற வலியுறுத்துவது குடிமக்களான நமது ஜனநாயகக் கடமை. 

செய்வோமா? நாம் செய்வோமா?

(பூவுலகு, ஏப்ரல்-மே 2017 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

27 பிப்ரவரி, 2017

இந்தியாவின் அணு ஆயுதக் கொள்கைக்கு எதிரான வழக்கு – நடந்தது என்ன?

அணு ஆயுத பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தை மீறும் இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் மீது உரிய சட்டரீதியான நடவடிக்கை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று மார்ஷல் தீவுகள் தொடுத்த வழக்கை பன்னாட்டு நீதிமன்றம் (International Court of Justice) அண்மையில் தள்ளுபடி செய்தது.

இந்த செய்தி உங்களுக்குள் ஏற்படுத்தும் உணர்வு என்ன? ஒரு நல்ல தேசபக்தராக மகிழ்ச்சி அடைகிறீர்களா? உங்கள் பதில், ஆம்!” என்றால் நாம் பரிசீலிக்க வேண்டிய அம்சங்கள் ஏராளமாக இருக்கின்றன.

இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் மீது மார்ஷல் தீவுகளுக்கு என்ன பகை? ஏன் இந்த வழக்கு?

பசிபிக் பெருங்கடல் பகுதியில் அமைந்துள்ள ஒரு சிறிய தீவுக்கூட்டம்தான் மார்ஷல் தீவுகள். சுமார் 3,000 ஆண்டுகள் வரலாறைக் கொண்ட இந்தத் தீவுகள் பல வல்லாதிக்க நாடுகளால் ஆளப்பட்டுள்ளது. தற்போது அமெரிக்காவின் ஆதரவில் உள்ளது. அமெரிக்காவுக்கு மிகவும் பிடித்தமான அணு ஆயுத பரிசோதனைக்களம்  இந்த மார்ஷல் தீவுகள். 1947 – 1958 சிறிதும், பெரிதுமாக 67 அணு ஆயுத பரிசோதனைகளை இந்தப் பகுதியில் அமெரிக்கா நடத்தி இருக்கிறது. அதற்கு வசதியாக இந்தத் தீவுகளில் வசித்த மக்களை 1946ம் ஆண்டில் வேறு இடங்களுக்கு துரத்தி அடித்திருக்கிறது அமெரிக்கா.

இந்த பகுதியில் உள்ள பிகினி தீவில் கடந்த சுமார் 60 ஆண்டுகளுக்கு முன் அதாவது 1954ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் முதல் தேதி அமெரிக்கா “பிராவோ” என்ற பெயரில் ஒரு ஹைட்ரஜன் பாம் சோதனையை நடத்தியது. அதிகமில்லை நண்பர்களே! சுமார் 15 டன் அணு ஆயுதத்தை இப்பகுதியில் வெடித்து சோதனை செய்தது. இது 1945ஆம் ஆண்டில் ஜப்பான் நாட்டின் ஹிரோஷிமாவில் ஏவப்பட்ட அணு ஆயுதத்தைப்போல 1000 மடங்கு அதிகமானது. அவ்வளவுதான்.

இந்த அணு ஆயுதச் சோதனை நடந்து சுமார் 15 ஆண்டுகள் முடிந்த பின் இந்தத்தீவுகளில் மனிதர்கள் மீண்டும் குடியேறலாம் என்று அமெரிக்க அறிவியல் துறையினர் அறிவித்தனர். இதைத் தொடர்ந்து தமது தாயகம் திரும்பிய மக்களை மீண்டும் துரத்தி அடித்தது, அமெரிக்கா. அதற்கு சொல்லப்பட்ட காரணம், அப்பகுதியில் இன்னமும் எஞ்சி இருக்கும் கதிரியக்கப் பாதிப்பு மனிதர்களுக்கு பாதுகாப்பானதாக இல்லை. இப்பகுதியில் ஏற்பட்டுள்ள சூழல் பாதிப்புகளை சரி செய்ய இயலாது - இப்பகுதியில் மனிதர்கள் வசிக்கும் வாய்ப்பு எதிர்காலத்திலும் ஏற்படாது என்று ஐக்கிய நாடுகள் அவை 2012ம் ஆண்டில் அறிவித்துள்ளது.


பிகினித் தீவில் நடந்த மிகப்பெரிய அணுஆயுதச் சோதனையின் 60வது நினைவு நாளை நினைவுகூறும் வகையில் மார்ஷல் தீவுகள் குடியரசு இந்தியா உள்ளிட்ட 9 நாடுகளுக்கு எதிரான இந்த வழக்கை பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தில் பதிவு செய்தது.

பன்னாட்டு நீதிமன்றம் (International Court of Justice) என்றால் என்ன?

பன்னாட்டு நீதிமன்றம் 1945ம் ஆண்டில் ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் தீர்மானம் இயற்றி உருவாக்கப்பட்டது. இதன் தலைமை அலுவலகம் நெதர்லாந்தில் உள்ளது.  ஐக்கிய நாடுகள் அவையில் உறுப்பினராக இருக்கும் 193 நாடுகளும் இந்த நீதிமன்றத்தை அங்கீகரித்துள்ளன.

ஒரு நாட்டுக்குள் இயங்கும் உள்நாட்டு நீதிமன்றத்திற்கும், பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கும் பல முக்கியமான வேறுபாடுகள் உள்ளன. உள்நாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு முறையாக நிர்ணயம் செய்யப்பட்டிருக்கும். அந்த நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்புக்கு உட்பட்ட பகுதிகளில் வசிக்கும் தனி நபர்களும், செயல்படும் அரசு மற்றும் தனியார் அமைப்புகளும் குறிப்பிட்ட உள்நாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்திற்கு கட்டுப்பட்டவர்கள். இந்த நீதிமன்றங்களில் வழக்கு தொடரப்பட்டால் எதிர்தரப்பினர் நீதிமன்றத்தில் கட்டாயமாக தங்கள் பதிலை கூற வேண்டும்.

ஆனால் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு என்பது, வழக்கில் ஈடுபடும் நாடுகளின் ஒப்புதலை பொறுத்தே அமையும். இந்த நீதிமன்றத்தின் அதிகாரத்தை ஏற்காமல் இருக்கும் உரிமை நாடுகளுக்கு – அரசுகளுக்கு உள்ளது. எனவே உள்நாட்டு நீதிமன்றங்களைப் போல் இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றம் விசாரணை நடத்தி தீர்ப்பு வழங்க இயலாது. நாடுகளுக்கு இடையே உள்ள பிணக்குகளை இணக்கமாக தீர்ப்பதற்காகவே இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது என்ற புரிதலுடன் இந்த நீதிமன்றத்தை அணுக வேண்டும்.

இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தில் வெவ்வேறு நாடுகளைச் சேர்ந்த 15 நீதிபதிகள் நிரந்தரப் பணியில் இருப்பார்கள். இந்தியாவின் சார்பில் உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதிபதி தல்வீர் பண்டாரி என்பவர் இந்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் நீதிபதியாக தற்போது பணியாற்றி வருகிறார். குறிப்பிட்ட வழக்கின் தன்மைக்கேற்ப, தேவைக்கேற்ற எண்ணிக்கையிலான நீதிபதிகளைக் கொண்ட சிறப்பு அமர்வுகள் அமைக்கப்பட்டு வழக்குகள் விசாரிக்கப்படும்.

மார்ஷல் தீவுகள் முன்வைத்த குற்றச்சாட்டுகள் என்ன?

மார்ஷல் தீவுகள் குடியரசு இந்த வழக்கில் இந்தியா மட்டுமல்லாமல் அமெரிக்கா, பாகிஸ்தான், இங்கிலாந்து பிரான்ஸ், ரஷ்யா, கொரியா, இஸ்ரேல், பாகிஸ்தான் ஆகிய 9 நாடுகளின் மீதும் தொடுத்திருந்தது. அணு ஆயுத பரவல் ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இட்டுள்ள நாடுகள் அந்த ஒப்பந்த விதிமுறைகளை மீறுகின்றன என்பதே மார்ஷல் தீவுகள் முன்வைத்த முக்கியமான குற்றச்சாட்டு.

அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்தம் (Treaty on the Non-Proliferation of Nuclear Weapons) 1970ஆம் ஆண்டில் அமலுக்கு வந்தது. அணு ஆயுதப் பெருக்கத்தை தடை செய்தல், அணு ஆயுதங்களை கைவிடுதல், அணுசக்தியை அமைதி(ஆக்க)வழியில் பயன்படுத்துதல் ஆகிய அம்சங்களை உள்ளடக்கி இந்த ஒப்பந்தம் உருவாக்கப்பட்டது. மேலும் ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் பாதுகாப்பு அவையில் நிரந்தர உறுப்பினர்களாக உள்ள அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, ரஷ்யா, பிரான்ஸ், சீனா ஆகிய ஐந்து வல்லாதிக்க நாடுகள் மட்டுமே அணு ஆயுதங்களை தயாரிக்கவும் வைத்திருக்கவும் முடியும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் இந்த ஒப்பந்தம் அமைந்திருந்தது.

அமெரிக்கா, ரஷ்யா, இங்கிலாந்து உட்பட 190 நாடுகள் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இட்டுள்ளன. இந்தியா, பாகிஸ்தான், தெற்கு சூடான், இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகள் இந்த ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இடவில்லை. வடகொரியா இந்த ஒப்பந்தம் நிறைவேற்றப்பட்ட காலத்தில் கையொப்பம் இட்டிருந்தாலும் பிற்காலத்தில் ஒப்பந்த விதிகளை மீறி வெளியேறி விட்டது.

உலகில் எந்த மூலையில் அணு ஆயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டாலும் அது மனித குலத்தின் தலையின் மீது தொங்கும் வாளைப் போன்று ஆபத்தானது. இதனால் புவி வெப்பநிலை மிகவும் பாதிக்கப்படுவதுடன் பூவுலகின் பாதுகாப்பு அரணாக இருக்கும் ஓஸோன் படலத்தையும் சீரழிக்கும். இத்தகைய அணுஆயுதத் தாக்குதல் உலகின் அரசியல், சட்டம், பொருளாதாரம் ஆகிய அம்சங்களை மிகவும் பாதிக்கும்.

இந்தியா அணு ஆயுதங்களை தங்கள் தேசப்பாதுகாப்பின் முக்கியமான அம்சமாக அறிவித்துள்ளது. உலகில் மற்ற நாடுகள் அணு ஆயுதங்களை கைவிடும்வரை இந்தியாவில் அணு ஆயுதத் தயாரிப்பும் சோதனைகளும் தொடரும் என்றும் அந்நாடு அறிவித்துள்ளது. கடந்த 2003 ஆண்டு இந்தியாவின் கேபினட் கமிட்டி வெளியிட்ட அறிக்கை ஒன்றில், “இந்தியா மீதோ, இந்தியப் படைகள் மீதோ தாக்குதல் நடத்தப்பட்டால் பதில் தாக்குதலாக பேரழிவை ஏற்படுத்தக்கூடிய அணுஆயுதத் தாக்குதலை தொடுக்க இந்தியா தயங்காது என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இந்தியா மீதோ, இந்தியப் படைகள் மீதோ உயிரியல் ஆயுதங்களோ, வேதிப்பொருளால் ஆன ஆயுதங்களோ ஏவப்பட்டாலும் பதிலுக்கு இந்தியா அணு ஆயுதங்களே ஏவும் வாய்ப்பு இருப்பதாகவும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

அணு ஆயுதங்கள் தொடர்பான பன்னாட்டு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுவதை இந்தியா தவிர்த்து வருகிறது. இந்தியாவில் உள்ள அணு ஆயுதங்களின் அளவு குறித்தோ, அதன் முதலீட்டுத் தொகை குறித்தோ அதிகாரபூர்வமான தகவல்கள் கிடைப்பதில்லை. ஆனால் இந்தியா தரை வழியாகவும், கடல் வழியாகவும், கடலுக்கடியிலும், வான் வழியிலும் அணு ஆயுதங்களை செலுத்துவதற்கான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டு வருகிறது. மேலும் பிரான்ஸ் உட்பட பல்வேறு நாடுகளுடன் அணுசக்தி தொடர்பான பல்வேறு வணிக ஒப்பந்தங்களை மேற்கொண்டு வருகிறது.

இந்தியாவிலும், பாகிஸ்தானிலும் கோடிக்கணக்கான மக்களைக் கொண்ட நகரங்கள் உள்ளன. இந்நிலையில் இந்த இருநாடுகளும் அணு ஆயுதப்போரில் ஈடுபட்டால் அந்தப் போர் காரணமாக கோடிக்கணக்கான உயிர்களுக்கு ஆபத்து ஏற்படுவதோடு முடிவதில்லை. இந்த அணு ஆயுதப்போரின் காரணமாக ஏற்படும் கரும்புகை அண்ட வெளியில் பரவி இந்த பூவுலகில் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் மரண அபாயத்தை ஏற்படுத்தும். இந்த கரும்புகை சூரியனின் வெப்பத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ளும். இதனால் புவியின் வெப்பம் குறைந்து குளிர் அதிகரிக்கும். ஓஸோன் படலத்தில் வெப்பம் அதிகமாகி பழுதடையும். இதைத் தொடர்ந்து சூரியனிலிருந்து வெளியாகும் ஆபத்தான அல்ட்ரா வயலட் கதிர்கள் நேரடியாக புவியை வந்தடையும். இதனால் கடலிலும், நிலத்திலும் வாழும் அனைத்து உயிரினங்களும் பாதிக்கப்படும். மனிதர்களுக்கும், விலங்குகளுக்கும் பல்வேறு நோய்கள் உருவாவதுடன், கடும் உணவுப் பஞ்சமும் ஏற்படும்.

இதனால் மார்ஷல் தீவின் மக்களுக்கும் கடும் பாதிப்புகள் ஏற்படும். இத்தீவுகளில் விளைநிலங்கள் மிகக்குறைவாகவே இருக்கின்றன. அந்த நிலமும் அமெரிக்கா நடத்திய அணுஆயுத சோதனைகளால் அணுக்கதிரியக்க பாதிப்பு அடைந்துள்ளது. எனவே மார்ஷல் தீவு மக்கள் உணவுத் தேவைக்காக கடலையும், அண்டை நாடுகளையுமே நம்பி உள்ளனர். இந்த நிலையில் இந்த பூவுலகில் எங்கு அணு ஆயுதப்போர் நடந்தாலும் அது மார்ஷல் தீவு மக்களை கடுமையாக பாதிக்கும்.

எனவே அணு ஆயுத சோதனைகளின் விளைவுகளை ஏற்கனவே அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கும் மார்ஷல் தீவு குடிமக்களின் சார்பில் இந்த வழக்கு பதிவு செய்யப்படுகிறது. இந்தியா உள்ளிட்ட நாடுகள் அணு ஆயுதப்பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் கையொப்பம் இடாவிட்டாலும், அந்த ஒப்பந்தக் கூறுகளை நடைமுறைப்படுத்த தொடர்ந்து தவறி வருகிறது என்று அறிவிக்க வேண்டும். மேலும் ஒரு ஆண்டு காலத்திற்குள் இந்தியாவில் உள்ள அணு ஆயுதங்கள் அழிக்குமாறு உத்தரவிட வேண்டும்  என்று மார்ஷல் தீவு சார்பில் தொடரப்பட்ட வழக்கில் கூறப்பட்டிருந்தது.

வழக்கு விசாரணை

இந்த வழக்கு விசாரணைக்கு ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு எதிர் தரப்பினராக குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஒன்பது நாடுகளும் தங்கள் பதிலை அளிக்குமாறு அறிவிக்கப்பட்டது. ஆனால் அமெரிக்கா, பிரான்ஸ், ரஷ்யா, கொரியா, இஸ்ரேல் ஆகிய நாடுகள் இந்த வழக்கு தொடர்பாக பதில் அளிக்கவில்லை. பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் அதிகார வரம்பு தொடர்புடைய நாடுகளின் ஒப்புதலின் பேரில் மட்டுமே உறுதி செய்யப்படுவதால் இந்த நாடுகளுக்கு எதிராக எதுவும் செய்ய இயலாது. சீனா இந்த வழக்கின் விசாரணைக்கு உட்பட முடியாது என்று அறிவித்து விட்டது. இந்தியா, பாகிஸ்தான், இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகள் பதில் மனு தாக்கல் செய்தன.

இந்த நாடுகள் கூறிய பதிலுரையிலும் இந்த வழக்கை விசாரிப்பதற்கு பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு உள்ள அதிகாரத்தை கேள்விக்கு உட்படுத்தியே பதில் மனு பதிவு செய்யப்பட்டது.

குறிப்பாக இந்தியா அளித்துள்ள பதிலுரையில், “அணு ஆயுதப் பரவல் தடை ஒப்பந்த”த்தில் இந்தியா கையெழுத்து இடாத நிலையில் அதன் கூறுகளை நடைமுறைப்படுத்தும் அதிகாரம் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு இல்லை என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மேலும் அணு ஆயுதத்தை தாம் முதலில் பயன்படுத்துவதில்லை என்ற சுயக்கட்டுப்பாட்டுடன் இந்தியா இருப்பதால் இந்தியாவுக்கு எதிராக எந்த உத்தரவும் பிறப்பிக்கப்பட வேண்டியதில்லை என்றும் இந்தியா தரப்பில் கூறப்பட்டது. மேலும் இந்த வழக்கில் எதிர் தரப்பினராக குறிப்பிடப்பட்டுள்ள ஆறு நாடுகள் வழக்கின் விசாரணைக்கு உட்படாத நிலையில் இந்தியாவுக்கு எதிராக மட்டும் தடை உத்தரவு பிறப்பிப்பது நீதிக்கு எதிரானதும், நடைமுறைப்படுத்த முடியாததாகவும் அமைந்துவிடும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது. இறுதியாக இந்தியாவுக்கும், மார்ஷல் தீவுக்கும் இடையே சச்சரவுகள் இல்லாத நிலையில் இந்த வழக்கை விசாரிக்கும் அதிகாரம் பன்னாட்டு நீதிமன்றத்திற்கு இல்லை என்று இந்தியா தரப்பில் வாதம் செய்யப்பட்டது.

இந்த வழக்கை விசாரித்த பன்னாட்டு நீதிமன்றத்தின் ஒன்பது நீதிபதிகள் கொண்ட ஆயம், இந்தியா தரப்பில் முன்வைத்த வாதத்தை ஏற்றுக்கொண்டு மார்ஷல் தீவுகள் தொடுத்த வழக்கை விசாரிப்பதற்கான முகாந்திரம் இல்லை எனக்கூறி வழக்கை தள்ளுபடி செய்தது.

நம் முன் உள்ள கேள்விகள்?

 மார்ஷல் தீவு தொடுத்த வழக்கில் இந்தியா முன்வைத்த சட்டரீதியான அம்சங்கள் நீதிமன்றத்தை திருப்தி அடைய வைத்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த வழக்கில் மார்ஷல் தீவு தொடுத்த கேள்விகள் அனைத்தும் விடை அளிக்கப்படாமலேயே உள்ளன. இந்தியாவும், பாகிஸ்தானும் போட்டி போட்டுக்கொண்டு அணு ஆயுதங்களை பெருக்கி வருகின்றன. இருநாடுகளிடமும் நூறுக்கும் மேற்பட்ட அணு ஆயுதங்கள் உள்ளன. இந்த அணு ஆயுதங்களை தயாரிக்கத் தேவையான மூலப்பொருட்களுக்காகவே அணுமின் நிலையங்கள் அமைக்கப்படுகின்றன. அமெரிக்கா, இங்கிலாந்து, பிரான்ஸ், சீனா, ரஷ்யா, ஜப்பான் போன்ற நாடுகளும் பல கோடி டாலர் மதிப்புள்ள வர்த்தகத்தை மனதில் கொண்டு இந்த ஆபத்தான போட்டியை ஆதரித்து வருகின்றன. இந்த ஒட்டுமொத்த நடவடிக்கையில் எந்த நேரத்தில் விரும்பத்தகாத ஒரு சம்பவம் நடந்தாலும் பாதிக்கப்படப்போவது நாம்தான். நமது வரிப்பணத்தில் இயங்கும் அரசு அமைப்புகள் நமது கருத்தை எந்த விதத்திலும் பொருட்படுத்தாது நமது தலையின் மீது அணு ஆயுதம் என்ற ஆபத்தான கூரிய வாளை தொங்க விடுகின்றன.

முதல் அணு ஆயுத தாக்குதலை யார் தொடுத்தாலும் உடனடியாக அணு ஆயுதப்போர் மூளும் என்பதில் ஐயமில்லை. இதில் யார் வெற்றி பெறுவார்கள், யார் தோல்வி அடைவார்கள் என்று உடனடியாக முடிவு செய்ய இயலாது. ஆனால் இப்போரின் விளைவாக உடனடியாகவும், நிரந்தரமாகவும் பாதிக்கப்படப் போவது குறிப்பிட்ட நாடுகளின் மக்கள் மட்டுமல்ல. உலகின் பல பகுதிகளிலும் உள்ள தாவரங்கள், விலங்குகள் ஆகியவையும் பாதிக்கப்படும். ஏனெனில் அணு ஆயுதம் பயன்படுத்தப்பட்டால் நிலம், நீர், காற்று ஆகிய அனைத்தும் நச்சுத்தன்மையை பெற்றுவிடும். புவியின் சில பகுதிகளில் வெப்பம் அதிகரிக்கும். சில பகுதிகளில் குளிர் அதிகரிக்கும். சூரியனிலிருந்து வெளியாகும் ஆபத்தான அணுக்கதிரியக்கம் பூமியை நேரடியாக தாக்கும். பல விதமான நோய்களும், மரணமும், கடுமையான உணவுப் பஞ்சமும் உருவாகும். இந்நிலையில் நமக்கு அணு ஆயுதங்கள் தேவையா? என்ற கேள்வி எழுப்பப்படவேண்டும்.

தேசபக்தி அல்லது தேசப்பாதுகாப்பை ஆயுதக்குவிப்பு என்ற அளவுகோலால் அளக்கக்கூடாது. குடிமக்களின் வாழ்க்கைத்தரம் மட்டுமே ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் அளவுகோலாக இருக்கமுடியும். நல்ல வாழ்க்கைத் தரம் அமையப்பெற்ற குடிமக்கள் மட்டுமே நாட்டுப்பற்றுடன் வாழமுடியும்.

ஆனால் தேசப் பாதுகாப்பு, தேசபக்தி என்ற சொற்றொடர்களின் அர்த்தமற்ற ஆதிக்கத்தில் நமது நியாயமான கேள்விகளும், அச்சங்களும் புறந்தள்ளப்படுகின்றன. மேற்கூறிய வழக்கில் கூறப்பட்டுள்ளவாறு மார்ஷல் தீவுகளுக்கும், இந்தியாவுக்கும் எந்த சச்சரவும் இல்லை. ஆனால் அமெரிக்காவின் அணு ஆயுதச் சோதனைச் சாலையில் இன்றளவும் தொடரும் துன்பங்களுடன் வாழ்ந்து வரும் அத்தீவுவாசிகள் உலகில் உள்ள அனைத்து மனிதர்கள் சார்பாகவும் குரல் கொடுப்பது தவறா? இந்தப் பூவுலகில் மனிதர்கள் வாழ்ந்தால் மட்டுமே நாடுகளும், அரசுகளும் இயங்க முடியும். மனிதர்களே இல்லாத நிலையில் நாடுகளும் அரசுகளும் இருக்க முடியாது. எனவே மக்களுக்காகவே நாடும், அரசும் இயங்க வேண்டும். ஆனால் தற்போது நாடு, அரசு இவற்றின் பெயரால் மக்களின் உயிரை, வாழ்க்கையை, பாதுகாப்பை பணயம் வைக்கும் செயல் நடைபெற்று வருகிறது.

நாட்டுப் பற்றோடு இந்திய ஆட்சியாளர்களை ஆதரிக்கப் போகிறோமா? அல்லது மனித நேயத்துடன் மார்ஷல் தீவுவாசிகளை ஆதரிக்கப் போகிறோமா?

(பூவுலகு - பிப்ரவரி 2017 இதழில் வெளியான கட்டுரை)



18 பிப்ரவரி, 2017

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமைகள் ஆணையம் ஒரு கண்துடைப்பு நாடகமே! – ஐ. நா. அவை கண்டனம்!

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்தை ஐ.நா. அவை தற்காலிகமாக ரத்து செய்துள்ளது. தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் கட்டமைப்பில், செயல்பாடுகளில் காணப்படும் குறைகள் காரணமாக இந்த முடிவு மேற்கொள்ளப்பட்டுள்ளதாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.



இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம், மனித உரிமைப் பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்டு 1993-ஆம் ஆண்டு முதல் செயல்பட்டு வருகிறது.

இதே 1993ம் ஆண்டில் ஐக்கிய நாடுகள் அவை சார்பில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களின் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு, தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களை அமைப்பதற்கான பரிந்துரையை அளித்தது. “பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ்” என்று அழைக்கப்படும் இந்த பரிந்துரைகளை ஐ.நா.சபையின் பொதுக்குழு அங்கீகரித்துள்ளது. இந்தப் பரிந்துரைகளின்படி அமைக்கப்பட்டுள்ள தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களை மட்டுமே ஐ.நா. அவை அங்கீகரிக்கிறது. இவ்வாறு அங்கீகரிக்கப்படும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்கள் மட்டுமே ஐ.நா. அவையின் மனித உரிமை கவுன்சிலிலும், ஐ.நா. அவையின் பொதுச்சபையிலும் பங்கேற்க முடியும் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது

பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ்படி தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்களாக அரசு சாரா அமைப்புகள், இனரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக போராடும் அமைப்புகள், தொழிற்சங்கங்கள், வழக்கறிஞர் அமைப்புகள், மருத்துவர் சங்கங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள், தத்துவ நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பினரையும் நியமிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைக்கப்பட்டுள்ளது.  மனித உரிமைத் தளத்தில் பணியாற்றும் பல தரப்பினரும் இணைந்தால்தான் பல்வேறு தரப்பினரின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கும் அமைப்பாக தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் செயல்படமுடியும் என்ற கருத்தின் அடிப்படையில் இந்த பரிந்துரை செய்யப்பட்டது. ஆனால் இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையமோ, அரசின் மற்றொரு அங்கமாக மட்டுமே செயல்பட்டு வருகிறது.

இதை ஐ.நா. அவை சார்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ள அறிக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. இந்த அறிக்கையின்படி இந்தியாவின் மனித உரிமை பாதுகாப்புச் சட்டமே குறையுடையதாக சுட்டிக்காட்டப்படுகிறது.

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் தலைவராக ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி, உறுப்பினராக ஓய்வு பெற்ற உச்சநீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவர், ஓய்வு பெற்ற உயர்நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ஒருவர் மற்றும் மனித உரிமைத்துறையில் அறிவும், அனுபவமும் பெற்ற இருவர் ஆகியோரை நியமிக்க வகைசெய்யும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையச் சட்டமே இதன் செயல்பாட்டுக்கு தடையாக இருக்கிறது. நீதித்துறையில் உயர்பதவி வகித்து ஓய்வு பெற்றவர்களை மட்டுமே தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில் உறுப்பினராக வழிவகுக்கும் இந்த சட்டத்தால் தேவையான அளவில் உறுப்பினர்களை தேர்ந்தெடுப்பதில் சிக்கல் இருக்கிறது. இதன் காரணமாக கடந்த 2004ம் ஆண்டுக்கு பிறகு இந்தப் பதவியில் பெண்கள் நியமனம் செய்யப்படவில்லை.

தேசிய பெண்கள் ஆணையம், தேசிய சிறுபான்மையர் ஆணையம், தேசிய பட்டியல் இனத்தவர் ஆணையம், தேசிய குழந்தைகள் ஆணையம் ஆகிய அமைப்புகளின் தலைவர்கள் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் நிர்வாகத்தில் இடம் பெறுவதாக கூறப்பட்டாலும், முக்கியமான ஆலோசனைக்கூட்டங்களில் இவர்கள் இடம் பெறுவதில்லை. எனவே தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில பல தரப்பினரும் இடம் பெற வேண்டும் என்ற கொள்கை முறியடிக்கப்படுகிறது. ஆணையத்தில் 468 பணியாளர்கள் பணியாற்றும் நிலையில் அவர்களில் 92 பேர் (20%) மட்டுமே பெண்கள்.

தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் பிரதமர், மக்களவை சபாநாயகர், மனிதவளத்துறை அமைச்சர், எதிர்கட்சித் தலைவர் உள்ளிட்ட அரசியல்ரீதியான தலைவர்களின் விருப்பப்படியே நியமிக்கப்படுகின்றனர். இந்த நியமனங்களில் எந்த வெளிப்படைத்தன்மையும் இல்லை. உறுப்பினர் பதவிக்கு தகுதியான நபர்களை வரவேற்கும் விளம்பரங்கள் வெளியிடப்படுவதில்லை. உறுப்பினர்களாக நியமிக்கப்படுவர்களின் தகுதி குறித்து வெளிப்படையாக தகவல்கள் வழங்கப்படுவதில்லை.

இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தில் சரத் சந்திர சின்ஹா என்ற ஐபிஎஸ் அதிகாரி உறுப்பினராக பணியாற்றி வருகிறார். தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினர்களாக அரசு சாரா அமைப்புகள், இனரீதியான ஒடுக்குமுறைக்கு எதிராக போராடும் அமைப்புகள், தொழிற்சங்கங்கள், வழக்கறிஞர் அமைப்புகள், மருத்துவர் சங்கங்கள், பத்திரிகையாளர்கள், கல்வியாளர்கள், தத்துவ நிபுணர்கள் உள்ளிட்ட பலதரப்பினரையும் நியமிக்க வேண்டும் என்பது ஐ.நா. அவையின் பரிந்துரை. ஆனால் இந்தியாவில் மிக அதிக அளவில் மனித உரிமை மீறல் புகார்களை அதிகம் சந்திக்கும் காவல்துறையைச் சார்ந்த ஒருவரை மனித உரிமை ஆணையத்தின் உறுப்பினராக நியமனம் செய்துள்ளது இந்திய அரசு. மனித உரிமைகளை பாதுகாப்பதில் இந்திய அரசுக்கு இருக்கும் அக்கறையை விளக்கும் ஒரு உதாரண நடவடிக்கையாக இந்த நியமனத்தை பார்க்கலாம்.

தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அரசு அமைப்புகளால் இடையூறு செய்யப்படாமல் தன்னிச்சையாகவும், சுதந்திரமாகவும் செயல்படுமாறு இருக்க வேண்டும் என்று பாரிஸ் பிரின்சிபிள்ஸ் கூறுகிறது.

ஆனால், இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் பொதுச் செயலாளராக மூத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரி ஒருவர் நியமிக்கப்படுகிறார். அதேபோல புகார்களை விசாரிக்கும் பிரிவின் இயக்குனராக டைரக்டர் ஜெனரல் ஆஃப் போலிஸ் அந்தஸ்தில் உள்ள காவல்துறை  அதிகாரி நியமிக்கப்படுகிறார். இந்த இரண்டு பதவிகளுமே ஐ.நா. அவை பரிந்துரைக்கும் கோட்பாடுகளுக்கு எதிரானவை.

மூத்த ஐஏஎஸ் அதிகாரியின் தலைமையில் இயங்கும் மனித உரிமை ஆணையம் மற்றொரு வழக்கமான அரசு அலுவலகமாகவே இயங்குகிறது. பெரும்பாலான மனித உரிமைமீறல் புகார்கள் காவல்துறைக்கு எதிராக வரும் நிலையில், புகார்களை விசாரிக்கும் பிரிவின் இயக்குநராகவும், மற்ற பணிகளிலும் காவல்துறை அதிகாரிகளே இருக்கும் நிலையில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அனைத்தும் கேள்விக்குரியதாகின்றன. இது குறித்து தமது கவலையை பலமுறை பதிவு செய்துள்ள ஐ.நா. அவை, மாற்று ஏற்பாடுகளை செய்யுமாறு பலமுறை இந்திய அரசை வலியுறுத்தியுள்ளது. ஆனால் இந்தியா தரப்பில் எந்த முன்னேற்றமும் இதுவரை இல்லை.

மேலும் சுமார் 40 ஆயிரம் புகார்கள் வழக்கு விசாரணையில் நிலுவையில் இருப்பதாக இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் கூறுகிறது. மிக அதிக அளவிலான புகார்களை விசாரணை நிலையிலேயே வைத்திருப்பது மிகவும் கவலைக்குரியது.

மேலும் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்கள் ஆண்டறிக்கைகளை வெளியிடுவது அவற்றின் வெளிப்படையான செயல்பாட்டை குறிக்கும் முக்கியமான அம்சமாகும். ஆனால் இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையமோ, கடந்த 2011-2012 ஆண்டுக்கு பிறகு ஆண்டறிக்கைகளை வெளியிடவில்லை. கடந்த சுமார் 5 ஆண்டுகளாக ஆண்டு அறிக்கைகளைக்கூட வெளியிட முடியாத அளவில்தான் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் செயல்பாடுகள் அமைந்துள்ளன. எனவே இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் என்பது ஒரு கண்துடைப்பு அமைப்பாக இருப்பதாக ஐ.நா. அவை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.

இத்தகைய குறைபாடுகளை சுட்டிக்காட்டி இந்தியாவின் தேசிய மனித உரிமை ஆணையத்தின் அங்கீகாரத்தை வரும் 2017 நவம்பர்வரை புதுப்பிக்க முடியாது என்று ஐ.நா. அவையின் சார்பில் தேசிய மனித உரிமை ஆணையங்களின் உலகளாவிய கூட்டமைப்பு அறிவித்துள்ளது.



14 ஜனவரி, 2017

தமிழக விவசாயிகள் கொலைச்சதி – ஒரு சுருக்கமான வரலாறு

தமிழ்நாட்டில் விவசாயிகளின் அகால மரணம் முன் எப்போதும் இல்லாதவகையில் அதிகரித்து வருவதே தேசத்தின் அவமானம் என்றுதான் சொல்ல வேண்டும். தேசம் என்பது நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் அரசு மட்டுமல்ல, நாமும்தான்! 


விவசாயிகளின் இந்த பேரவலம் குறிப்பிட்ட காலத்தில் திடீரென நிகழ்ந்துவிடவில்லை. அரசின் தவறான கொள்கைகளாலும், குடிமக்களின் பொறுப்பின்மையாலும் நீண்டகாலமாக இதற்கான சூழ்நிலைகள் உருவாக்கப்பட்டன. 

இந்தியாவை ஒரு காலத்தில் ஆட்சி செய்த பிரிட்டிஷார் இந்தியாவின் இயற்கை வளங்களை, தங்களுக்கு பொருளீட்டும் மூலப்பொருளாக, அடிப்படை ஆதாரமாக பார்த்தனர். சூழல் குறித்த எந்த புரிதலுமற்று, பல தவறான கருத்துகளின் அடிப்படையில் இயற்கை வளங்கள் சூறையாடப்பட்டன. மாற்றி அமைக்கப்பட்டன. மலை வளமும், வன வளமும் அழிக்கப்பட்டு காபி, தேயிலை போன்ற பணப்பயிர்கள் வளர்க்கப்பட்டன. நீர் வளத்தை பாதுகாக்கும் புல்வெளிகளின் முக்கியத்துவம் தெரியாமல் அவை பயனற்று இருப்பதாக புரிந்துகொள்ளப்பட்டு வேறு பயன்பாட்டுக்கு மாற்றி அமைக்கப்பட்டன. நீர்நிலைகள் தூர்க்கப்பட்டு குடியிருப்புகள் உருவாக்கப்பட்டன. மழையை உருவாக்கும் சோலைக்காடுகளைக் கொண்ட மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை பலவேறு வழிகளிலும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டது. 

வெளிநாட்டுக்காரனுக்கு இந்தியாவின் இயற்கை வளங்கள் குறித்து அறிவோ, ஆர்வமோ இருந்திருக்கவில்லை என்பதை புரிந்துகொள்ள முடியும். ஆனால் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் வெளியேறிய பின் சுதந்திர நாட்டின் அரசுகளும் அதே பார்வையில்தான் தொடர்ந்து செயல்பட்டன என்பதுதான் கொடுமையான துன்பியல் சம்பவங்கள்.

இந்தியா முழுவதும் இயற்கை வளங்களான மலைகள், காடுகள், நதிகள், நீர்நிலைகள் அனைத்தும் கட்டற்று சூறையாடப்பட்டு வருகின்றன. பன்னாட்டு வர்த்தகக் கழகங்களும், அவற்றின் உள்ளூர் பங்காளிகளும் இந்தியாவின் இயற்கை வளங்களை களவாடி வருகின்றனர். ஆட்சியில் இருப்போரும், அதிகார வர்க்கமும் இந்த கொள்ளையின் பங்காளிகளாக செயல்பட்டு வருகின்றனர். இதன் காரணமாக இந்திய வேளாண்மையின் அடிக்கட்டமைப்பாக விளங்கும் நில வளமும், நீர் வளமும் திட்டமிட்டு பாழடிக்கப்படுகின்றன. இதற்கிடையில் இந்திய வேளாண்மையை மேம்படுத்துவதாகக் கூறியும் ஒரு பன்னாட்டு சதி இந்தியாவில் அரங்கேற்றப்படுகிறது. 

பசுமைப் புரட்சியின் வன்முறை

குறிப்பாக சுதந்திரம் பெற்ற இந்தியாவில் உணவுப் பஞ்சம் ஏற்பட்டதாக கூறி “பசுமைப் புரட்சி” அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. இந்த பசுமைப்புரட்சி இந்தியாவின் உணவு உற்பத்தியில் ஏற்படுத்திய பாதிப்புகள் மிக அதிகம். 

பசுமைப் புரட்சியின் வன்முறை என்ற பெயரில் சூழலியலாளர் வந்தனா சிவா “பசுமைப் புரட்சியின் வன்முற” என்ற பெயரில் ஒரு நூலையே எழுதி இருக்கிறார். (இந்நூலின் தமிழாக்கம் "பூவுலகின் நண்பர்கள்" சார்பில் வெளியிடப்பட்டுள்ளது) இந்தியாவின் பாரம்பரிய விதை ரகங்களுக்கு பதிலாக இறக்குமதி செய்யப்பட்ட விதை ரகங்களும், அவற்றை விளைவிப்பதற்காக அறிமுகம் செய்யப்பட்ட ரசாயன உரங்களும், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளும் நமது விவசாயிகளின் வாழ்வை சீரழித்த சோக வரலாறு அந்த நூலில் விரிவாக பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இந்தியாவின் பல பகுதிகளிலும் உள்ள மண்ணுக்கும், பிற சூழ்நிலைகளுக்கும், மனிதர்களுக்கும் உகந்த பல வகையான நெல் ரகங்கள் இருந்தன. கடும் வறட்சியையும், அதிக வெள்ளத்தையும் தாங்கி வளரக்கூடிய நெல் ரகங்கள் நம்மிடம் இருந்தன. இந்த நெல் ரகங்கள் பல்வேறு காலச்சூழல்களுக்கும், மனித தேவைகளுக்கும் உரிய மருத்துவ குணங்களோடு இருந்ததும் கண்டறியப்பட்டுள்ளது. 

இந்தியாவின் தலைசிறந்த வேளாண்மை அறிவியலாளராக இருந்த முனைவர் ஆர். ஹெச்.  ரிச்சாரியா என்பவர் சேகரித்து வைத்திருந்த சுமார் 19,000 பாரம்பரிய அரிசி ரகங்களை அமெரிக்காவிற்கு தாரை வார்த்துவிட்டு, தரம்குறைந்த நெல் ரகங்களை இறக்குமதி செய்த அன்றைய வேளாண்மைத்துறை அமைச்சர் சி. சுப்ரமணியமும், இந்திய வேளாண் துறையின் நிரந்தர ஆலோசகருமான எம். எஸ். சுவாமிநாதனும்தான் தமிழ்நாடு உட்பட இந்தியாவை தொடர்ந்து ஆட்சி செய்யும் அரசுகளின் வேளாண்மை வழிகாட்டிகள். (முழு விவரங்கள் பூவுலகின் நண்பர்கள் வெளியீடான “மாபெரும் விதைக் கொள்ளை” என்ற குறுநூலில்)

பசுமைப் புரட்சியை நியாயப்படுத்தும் சில கருத்துகள் சிலரிடம் உண்டு. அன்று நிலவிய பஞ்சத்திற்கு தீர்வாகவே பசுமைப்புரட்சி அறிமுகம் செய்யப்பட்டது என்று நம்பிக்கை நிலவுகிறது. உண்மை வேறானது. தமிழ்நாட்டின் உணவுப் பழக்கம் முதன்மையாக நெல் அரிசியை அடிப்படையாக கொண்டது அல்ல. பல சிறுதானியங்களை அடிப்படையாக கொண்டதே தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட இந்தியாவின்  பாரம்பரிய உணவுப் பழக்கம். அரிசி உணவு என்பது விழாக்கால சிறப்பு   உணவாகவே பயன்படுத்தப் பட்டிருக்கிறது. நமது முன்னோர்களின் உடல் வளத்திற்கும், நமது உடல்நல நலிவிற்கும் இந்த உணவுப் பழக்க மாறுபாட்டிற்கும் முக்கிய தொடர்பு இருக்கிறது. சிறுதானிய உணவுப் பழக்கத்தை புறக்கணித்து அரிசி உணவை மட்டுமே பிரதான உணவாக மாற்றியதில் பல்வேறு வர்க்கத்தினரின் சுயநலமும், வர்த்தக நலமும் அடங்கி இருந்தது. இன்று ரத்தக்கொதிப்பு, சர்க்கரை நோய் போன்ற தொற்றாத நோய்களின் பெருக்கத்திற்கு நமது இந்த உணவுப் பழக்கமே காரணம் என்று சமூக மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர். 

இந்நிலையில் அரிசிக்கு ஏற்பட்ட பற்றாக்குறை உணவுப்பஞ்சமாக தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டது. இதற்கு பசுமைப் புரட்சியே தீர்வு என்ற சதித்திட்டம் அறிமுகம் செய்யப்பட்டது. 

பசுமைப் புரட்சியின் பெயரால் அறிமுகம் செய்யப்பட்ட நெல் ரகங்கள் அனைத்தும் பலவிதமான மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்தின. அதில் முக்கியமானது கால்நடைகளுக்கான தீவனம் இல்லாமல் போனது. இந்த நெல் ரகங்கள் அனைத்தும் குட்டை வகையை சேர்ந்தவை. எனவே கால்நடைகளின் தீவனமான வைக்கோலின் உற்பத்தி மிகவும் குறைந்தது. இந்த ரகங்கள் அதிக நீர்வளத்தை சார்ந்திருப்பவை. மேலும் இயல்பான வளர்ச்சித் திறனும், நோய் எதிர்ப்புத் திறனும் குறைந்தவை. எனவே ரசாயன உரங்களும், பூச்சி மருந்துகளும் இல்லாமல் இந்த ரகங்களில் விளைச்சல் காண முடியாது. இந்த ரசாயன உரங்கள் அனைத்தும், இரண்டாம் உலகப்போரில் ஆயுதம் தயாரிப்பதற்காக சேகரிக்கப்பட்ட பொட்டாஷியம், பாஸ்பேட், நைட்ரேட் ஆகிய ஆபத்தான ரசாயனங்களால் உருவாக்கப்பட்டவை. இந்த ரசாயன உரங்கள் மண்ணின் தன்மையை குலைத்தன. மேலும் விலை அதிகமுள்ள இந்த ரசாயன உரங்களும், பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளும் விவசாயிகளின் செலவை பலமடங்கு அதிகரித்தது. 

பசுமைப் புரட்சி(Green Revolution)யின் தொடர்ச்சியாக இரண்டாம் பசுமைப் புரட்சி அல்லது என்றென்றும் பசுமைப் புரட்சி (Evergreen Revolution) அறிமுகம் ஆனது. 

முதலாவது பசுமைப் புரட்சியின் அறிமுகங்களான ரசாயன உரங்களுக்கும், பூச்சிக் கொல்லி மருந்துகளும் விவசாயிகளுக்கு கூடுதல் செலவை ஏற்படுத்தி அவர்களை கடன்பொறியில் சிக்க வைத்ததோடு, எதிர்பார்த்த விளைச்சலும் கிடைக்க வில்லை என்பதை விவசாய விஞ்ஞானிகள் தாமதமாக ஒப்புக் கொண்டனர். எனவே இவற்றுக்கு மாற்றாக மரபணு மாற்று விதைகள் அறிமுகம் செய்யப்பட்டன. இந்த தொழில்நுட்பம், அறிவுச் சொத்துரிமை சட்டம் என்ற பெயரில் விதை மீதான உரிமைகளையே விவசாயிகளிடமிருந்து பறிக்கிறது. மேலும் இந்த தொழில்நுட்பத்தின் ஆதரவாளர்கள் வழங்கிய வாக்குறுதியில் கூறப்பட்ட எந்த நன்மையையும் விவசாயிகளுக்கோ, நுகர்வோருக்கோ கிடைக்கவில்லை. மாறாக இந்த மரபணு மாற்றுத் தொழில்நுட்பம், அந்த விதை மீதான அறிவுச்சொத்துரிமையை வைத்துள்ள வணிக நிறுவனங்களுக்கே கொள்ளை லாபத்தை அள்ளி குவிக்கிறது.

பசுமைப் புரட்சியையும், இரண்டாம் பசுமைப் புரட்சியையும் மக்களிடம் எடுத்துச் செல்லும் வாகனமாக மத்திய - மாநில வேளாண்மை அமைச்சகங்களும், வேளாண்மைப் பல்கலைக் கழகங்களும் செயல்பட்டன. பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களின் தொடர்பால் பயனடைந்த அமைச்சரகங்கள் இந்தியாவின் வேளாண்மை தொடர்பான கொள்கை முடிவுகளை வகுத்தன. அந்த கொள்கை முடிவுகள் அனைத்தும் நமது பாரம்பரிய விவசாயிகளுக்கு எதிராகவும், பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவாகவும் இருக்கின்றன. 

வேளாண் துறைக்கான பணியாளர்களை உருவாக்கிய வேளாண்மைப் பல்கலைக்கழகங்களும் சுயசிந்தனை அற்ற - அறிவியலை மதம் போல விமரிசனமற்று வழிபடும் வேளாண்மை பட்டதாரிகளை உருவாக்கின. இந்த வேளாண்மைப் பட்டதாரிகள், நமது விவசாயிகளின் பாரம்பரிய வேளாண்மை அறிவை புறக்கணித்து, பன்னாட்டு நிறுவனங்களால் இறக்குமதி செய்யப்பட்ட வேளாண்மை முறைகளையும், தொழில்நுட்பங்களையும் பரப்பினர். 

அரசும், அரசுத்துறைகளும் மக்களை காப்பதற்காகவே இருக்கின்றன என்ற மூடநம்பிக்கையில் மூழ்கி இருந்த அப்பாவி விவசாயிகள், பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் – வேளாண் அமைச்சகம் – வேளாண்மை பல்கலைக் கழகங்கள் கூடிச் செய்த சதிக்கு பலியானார்கள். இதற்கு இந்தியா கொடுத்த விலை மிக அதிகம். உதாரணமாக இந்திய மாநிலங்களிலேயே மிகவும் செழிப்பான மாநிலமான பஞ்சாப் மாநில விவசாயிகள் பசுமைப் புரட்சியால் மிகவும் தீவிரமாக பாதிக்கப்பட்டனர். இந்தியாவின் மற்ற மாநிலங்களும் கடுமையாக பாதிக்கப்பட்டன. 

தமிழக விவசாயிகளின் அவலங்கள்

பசுமைப் புரட்சியின் மாயையிலிருந்து நமது அண்டை மாநிலங்கள் அனைத்தும் நம்மைவிட விரைவில் மீண்டுவிட்டன. கேரளா, கர்நாடகா, ஆந்திரா ஆகிய மாநிலங்கள் தங்களது வேளாண்மைக் கொள்கையாக இயற்கை வேளாண்மையை ஏற்றுக் கொண்டுள்ளன. அந்த மாநில அரசுகளின் ஆலோசகராக செயல்பட்டவர் நம் தமிழ் மண்ணைச் சேர்ந்த இயற்கை வேளாண்மை நிபுணர் கோ. நம்மாழ்வார். ஆனால் நம்மாழ்வார் பிறந்த தமிழ்நாட்டில் அவரது ஆலோசனையே கேட்க தமிழ்நாடு அரசு இன்றுவரை முன்வரவில்லை. 

தமிழக வேளாண்மை பல்கலைக் கழகமும், தமிழ்நாடு வேளாண்மைத் துறையும் பசுமைப் புரட்சியை தீவிரமாக பரப்பின. ஆங்கிலம் படித்தவர்கள் பொய் சொல்ல மாட்டார்கள் என்று தவறாக நம்பிய விவசாயிகள் மோசம் போனார்கள். 

இயற்கையை ஐந்து திணைகளாக பிரித்து வாழ்ந்த தமிழினம், தற்போது இயற்கை குறித்த புரிதலை முழுவதுமாக துறந்துவிட்டது. தமது வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அத்தியாவசியமான நீர்நிலைகளை ஆக்கிரமித்து அழிக்கும் விந்தையான இனமாகவே தமிழினத்தை வரலாறு பதிவு செய்யும். ஆறுகளை மணல் குவாரிகளாகவும், ஏரிகளை ஆக்கிரமிக்கத் தயாராக இருக்கும் புறம்போக்கு நிலமாகவும் பார்க்கும் விபரீதமான மனநிலை தனிநபர்களிடம் மட்டுமல்ல, அரசிடமும் இருக்கிறது. இதனால் தமிழ் மாநிலத்தின் வேளாண்மை பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. 

சிறு விவசாயிகளோ வேறுபல சிக்கல்களையும் கூடுதலாக சந்தித்தனர். குறிப்பாக அவர்களது நிலத்தை அருகிலுள்ள அரசியல் பெரும்புள்ளிக்கு மலிவு விலைக்கு விற்க மறுத்த காரணத்தால் பாசனத்திற்கான நீர் தடுக்கப்பட்டது. ஒரு கிராமத்திற்கு செல்லவேண்டிய மொத்த நீரையும் அப்பகுதியில் செல்வாக்காக இருந்த அரசியல்வாதிகளின் நிலத்திற்கு மடைமாற்றப்பட்டது. இத்தகைய கயமைத்தனத்தில் தமிழகத்தை ஆட்சி செய்த எந்த கட்சியும் விதிவிலக்காக இல்லை. இந்த அயோக்கியத்தனத்திற்கு அரசின் அனைத்து துறை சார்ந்த அதிகாரிகளும் துணை நின்றனர். இதனால் மனம் வெறுத்த விவசாயிகளில் பலர் விவசாயத்திலிருந்தே வெளியேறினர். கோக், பெப்சி குளிர்பான நிறுவனங்களுக்கு கிடைத்த நீர் விவசாயிகளுக்கு கிடைக்கவில்லை. 

விவசாய விளைபொருட்களுக்கான விலையை, அதை உற்பத்தி செய்த விவசாயி நிர்ணயிக்க இயலாத அரசின் கொள்கை விவசாயிகளின் மீதான மிகப்பெரும் தாக்குதலாகும். பொது விநியோக முறைக்காக விவசாயிகளிடம் பயிர்களை கொள்முதல் செய்த அரசு, அதற்கான நியாயவிலையை வழங்காமல் அநீதி இழைத்தது. விவசாயிகளின் இயல்பான உரிமைகளை சுரண்டிய அரசு, அதைமீறியும் அவர்கள் உழைத்து உற்பத்தி செய்த விளைபொருட்களை அநீதியாக கொள்முதல் செய்தது. 

விவசாயிகளின் நிலம் கைமாறியது. நிலத்தை கைமாற்ற மறுத்தவர்களுக்கு நீர் மறுக்கப்பட்டது. இரண்டும் கிடைத்தவர்களுக்கு நம் பாரம்பரிய வேளாண்மை மறந்து போயிருந்தது. குறிப்பாக சுழற்சி முறையில் பயிர்களை சாகுபடி செய்யும் முறைகள் வழக்கொழிந்து போயிருந்தன. ஒரே பயிரை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து பயிரிடும் முறை பின்பற்றப்பட்டது. இதன் காரணமாக மண்ணின் இயற்கை வளம் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது. இதை ஈடு செய்வதற்காக செயற்கை உரங்கள் பயன்படுத்தப்பட்டன. இது விவசாயிகளுக்கு கூடுதல் பொருட் செலவை ஏற்படுத்தின. 

விவசாய விளைபொருட்களை அறுவடைக்கு பின் கையாளும் தொழில்நுட்பமும் தேவையான அளவில் வளர்ச்சி அடையவில்லை. எனவே உரிய விலை கிடைக்காத விளைபொருட்களை விவசாயிகள் அழிக்க வேண்டிய அவலம் ஏற்பட்டது. குறிப்பாக அழுகும் தன்மை வாய்ந்த காய்கள், கனிகள் போன்றவை விற்பனை செய்யப்படாமல் விவசாயிகளை பெரும் பொருள் இழப்பில் ஆழ்த்தியது. விளைபொருட்களை சாலையில் கொட்டி ஆர்ப்பாட்டம் செய்வதும், அறுவடையே செய்யாமல் நிலத்திலேயே காயவிட்டு விவசாயி துன்பம் அடைவதும் நகரவாசிகளின் கவனத்தை பெரும்பாலும் கவர்வதில்லை. 

ஆக மொத்தத்தில் வேளாண்மை என்பது மத்திய, மாநில அரசுகளால் திட்டமிட்டு அழிக்கப்பட்டது. 

விவசாயிகளின் தரப்பிலும் பல சிக்கல்கள் உள்ளன. குறிப்பாக கரும்பு போன்ற பணப்பயிர்கள் மிக அதிக நீர்வளம் தேவைப்படும் பயிர்களாகும். இப்பயிர்கள் மீது நமது விவசாயிகள் தற்காலிக பொருளாதார பலன்களை மட்டுமே எதிர்பார்க்கும் பொருளற்ற காதல் கொண்டுள்ளனர். மேலும் பொதுவான வேளாண்மை பிரச்சினைகளுக்கு எதிராக விவசாயிகள் ஒன்று திரண்டு ஒற்றுமையுடன் போராடுவதற்கு பெரும் தடையாக இருப்பது அவர்களது மனதில் உட்கிடையாக இருக்கும் ஜாதிப்பற்றும், வெளிப்படையாகத் தெரியும் அரசியல்கட்சி சார்புத் தன்மையுமே.

நாட்டு மாடுகள்... உண்மை நிலை என்ன?

பாரம்பரிய வேளாண்மை முறையில் நாட்டு மாடுகளின் பங்களிப்பை தவிர்க்க இயலாது. மாடுகளின் உழைப்பு மட்டுமல்ல, மாடுகளின் சாணம், சிறுநீர் போன்ற கழிவுகளும் மிகவும் முக்கியமான பங்களிப்பாகும். இயற்கையான உரமாகவும், பூச்சிக்கொல்லியாகவும் மாட்டின் கழிவுப் பொருட்களே பயன்படுத்தப்பட்டன. இத்தகைய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த மாடுகளின் அழிவு என்பது திடீரென ஏற்பட்டதல்ல. 

பசுமைப் புரட்சியின் விளைவாக அறிமுகம் செய்யப்பட்ட பெரும்பாலான நெல்ரகங்கள் குட்டையானவையே. இவற்றில்  வைக்கோல் மிகக்குறைந்த அளவே இருக்கும். இதன் காரணமாக கால்நடைகளுக்கு உணவுப் பஞ்சம் ஏற்பட்டது. வைக்கோலின் அளவு குறைந்த அதே நேரத்தில் கால்நடைகளுக்கு தேவையான பசுந்தீவனம் பயிரிடும் முறையும் முக்கியத்துவம் இழந்தது. கால்நடைகளுக்கு உணவளிக்கவும் வணிக நிறுவனங்களை நம்பி இருக்க வேண்டிய அவலம் விவசாயிகளுக்கு ஏற்பட்டது. இந்நிலையில் அறிவியல் தொழில்நுட்பத்தால் அறிமுகம் செய்யப்பட்ட இயந்திரமான டிராக்டர், வேளாண்மை சார்ந்த பணிகளுக்கு மாட்டின் தேவையை இல்லாமல் ஆக்கியது. மாடுகளின் இழப்பு விவசாயிகளுக்கு பலவிதங்களிலும் இழப்புகளை ஏற்படுத்தினாலும், மாடுகளை வளர்ப்பதற்கு தேவையான அடிக்கட்டமைப்பு குலைக்கப்பட்டது. 

இவ்வாறு விவசாயிகளின் வாழ்க்கையிலிருந்து மாடுகள் அப்புறப்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலையில் நாட்டு மாடுகளை பாதுகாப்பதற்கான ஒரே வழியாக ஏறு தழுவுதலை மட்டுமே முன் நிறுத்துவது ஏற்க முடியாத வாதமாகும். வளமாக வாழும் ஒரு சமூகத்தில் மட்டுமே ஏறு தழுவுதல் போன்ற சிறப்பு நிகழ்வுகள் நடைபெற இயலும். விவசாயிகள் வாழ வழியின்றி மரணத்தை தழுவும் அவலமான நேரத்தில், ஏறு தழுவுதலுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பது ஆபாசமாக பார்க்கப்படலாம். நாட்டு மாடுகளைப் பாதுகாப்பதற்கு பல்வேறு அம்சங்களை கொண்ட திட்டங்கள் தேவை, அதன் ஒரு கட்டமாக ஏறு தழுவுதலும் இருக்க வேண்டும். 
நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

விவசாயிகளின் தொடர் அகால மரணத்தை தன்னிச்சையான அம்சமாக கருத இயலாது. உலகிற்கு உணவளிக்கும் இனத்தை, இந்த சமூகம் கைவிடுவதன் மூலம் படுகொலை செய்வதாகவே பொருள் கொள்ள வேண்டும். அரசின் தவறான கொள்கைகள், குடிமக்களின் பொறுப்பற்ற போக்கு ஆகிய அனைத்தும் விவசாயிகளின் இந்த படுகொலைக்கு பொறுப்பேற்க வேண்டும். உணவு தேவைக்காக விவசாயிகளை சார்ந்து வாழும் எவரொருவரும் இந்த குற்றச்சாட்டிலிருந்து தப்பிக்க இயலாது. 

மற்ற துறைகளைப் போல வேளாண்மை என்பது சாதாரண தொழில் அல்ல. அது உலகு முழுவதுமுள்ள மனிதர்களுக்கு உணவளிக்கும் சமூக செயல்பாடு. ஒரு குடும்பத்தில் மூத்த வாரிசுக்கு இருக்கும் கூடுதல் பொறுப்பும், பணிச்சுமையும் வேளாண் சமூகத்திற்கு உள்ளது. அதே நேரம் மூத்த வாரிசின் பொறுப்பையும், பணிச்சுமையையும் பகிர்ந்துகொள்ள வேண்டிய கடமை மற்ற தரப்பினர் அனைவருக்கும் உள்ளது. இதை மறந்துவிட்டதன் பலனையே நாம் இப்போது அனுபவிக்கத் தொடங்கி இருக்கிறோம். 

உணவு உற்பத்தியில் விவசாயிகள் நேரடியாக களத்தில் இருந்தாலும் மற்ற துறை சார்ந்தவர்களும் வேளாண்மை குறித்து தேவையான அறிவோடும், அக்கறையோடும் இருக்க வேண்டும். ஆனால் இந்த கண்ணி அறுபட்டது. வேளாண் குடும்பத்தில் பிறந்த பலரும் ஆங்கிலக் கல்வியை பயின்ற பின்னர் வேளாண்மையிலிருந்து முற்றிலுமாக துண்டித்துக் கொண்டனர். வேளாண்மை என்பது மெல்ல, மெல்ல சமூகத்தால் புறக்கணிக்கபடும் துறையாக மாறியது. இந்தியாவின் பாரம்பரிய வேளாண்மைக்கு எதிராக நிற்கும் உணவுப் பழக்கத்திற்கு, பொருட்களுக்கு ஆங்கிலக் கல்வி படித்த நடுத்தர வர்க்கம் உளவியல் ரீதியாக அடிமையாகிப் போனார்கள். 

விவசாயத்திற்கு வருவாய் அளிக்கக்கூடிய இளநீருக்கு, மோருக்கு பதிலாக பெப்சி, கோக் நிறுவனங்களுக்கும் வாடிக்கையாளர்களாக மாறி தம் உழைப்பை அந்த நிறுவனங்களுக்கு லாபமாக அளித்தனர். அல்லது நமது விவசாயிகளை அழித்தனர். நம் பாரம்பரிய உணவுகளை புறக்கணித்து இறக்குமதி உணவுகளுக்கு ரசிகராயினர். 

விவசாயிகள் இல்லாத ஒரு சமூகம் வாழ முடியாது. இதை உணராமல் நாம் விவசாயிகளை ஏறக்குறைய அழிந்துவரும் இனமாக மாற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம். இதை உடனடியாக மாற்றி அமைத்தாக வேண்டும். நம் சமூகத்தின் முக்கிய அங்கமாக வேளாண் குடிமக்களே இருக்கின்றனர் என்ற உண்மையை நாம் உணர வேண்டும். நம் வாழ்வின் அனைத்து அம்சங்களும் வேளாண்மையை முன்னிலைப்படுத்தும் சூழல் பார்வையோடு கட்டமைக்கப்பட வேண்டும். 

குறிப்பாக அரசின் அனைத்துக் கொள்கைகளும் வேளாண்மையை பாதுகாக்கும் நோக்கில் மட்டுமே அமைய வேண்டும். வேளாண் துறையை பாதிக்கும் எந்த திட்டத்திற்கும் நமது மண்ணில் இடமில்லை என்ற நிலையை உறுதி செய்ய வேண்டும். விளை நிலங்களை, நீர் நிலைகளை, சுற்றுச்சூழலை எதன் பொருட்டும் சீர்குலைக்க மாட்டோம் என்று அரசும், குடிமைச் சமூகமும் உறுதி ஏற்க வேண்டும். இதுவரை சீர்குலைக்கப்பட்ட விளைநிலங்களை, நீர்நிலைகளை, சுற்றுச்சூழலை மீட்பதற்கான வழிவகைகளை உருவாக்க வேண்டும். முழுவதும் சுயச்சார்பான வேளாண்மை முறைகளை உருவாக்க வேண்டும். வேளாண் தொழிலில் ஈடுபட்டுள்ள நில உரிமையாளர்களான விவசாயிகளுக்கும், நில உரிமை இல்லாத விவசாயக் கூலிகளுக்கும் வருவாய் உத்தரவாதம் அளிக்கும் திட்டங்களை அரசு நடைமுறைப்படுத்த வேண்டும். 

நுகர்வோர்கள் தமக்குத் தேவைப்படும் அனைத்து உணவுப் பொருட்களையும் விவசாயிகளிடம் இருந்து நேரடியாக வாங்குவதற்கு முன்வர வேண்டும். உணவுப் பொருட்களை அந்நிய நாட்டு நிறுவனங்களிடமிருந்தோ, பெரும் வர்த்தக நிறுவனங்களிடமிருந்தோ வாங்க மாட்டோம் என்று நுகர்வோர்கள் உறுதி ஏற்க வேண்டும். 

தொடக்கக் கல்வியில் வேளாண்மைப் பாடங்கள் கட்டாயமாக இடம் பெற வேண்டும். வேளாண் விளை பொருட்களை நேரடியாக உழவர்களிடம் வாங்கி பயன்படுத்தும் கலாசாரத்திற்கு அனைவரும் மாற வேண்டும். விவசாயிகளை உடனடியாக பாதிக்கும் எந்த ஒரு பிரச்சினையும், விவசாயம் சாராத மக்களை உரிய காலத்தில் பாதிக்கும். இதை உணர்தலும், விவசாயிகள் தொடர்பான பிரசினைகளில் அனைத்து தரப்பினரும் கவனம் செலுத்துதலும் மிகவும் இன்றியமையாத பணிகளாகும். 

இவை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால் மட்டுமே விவசாயிகளின் அகால மரணங்களை தடுக்க முடியும். இது விவசாயிகளின் அகால மரணத்தை மட்டும் தடுப்பதற்கான வழிமுறைகள் அல்ல. ஒரு சமூகமே அகால மரணம் அடைவதை தடுப்பதற்கான வழிமுறைகளாகும்.