08 ஜூன், 2017

நதிகளின் உரிமைகளுக்காக ஒரு சட்டம்

இந்தியாவின் முக்கிய நதிகளான கங்கை மற்றும் யமுனா ஆகிய இரு நதிகளுக்கும் மனிதர்களுக்கு சமமான உரிமைகளை உள்ளடக்கிய சட்டரீதியான அந்தஸ்தை வழங்கி உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. 

நியூஸிலாந்து நாட்டின் வாங்கநுய் நதிக்கு (Whanganui River) மனிதர்களுக்கு உரிய அனைத்து உரிமைகளையும் அளித்து அந்நாட்டு நாடாளுமன்றம் அண்மையில் ஒரு சட்டத்தை நிறைவேற்றியது. அந்நாட்டில் வாழும் மாவோரி என்ற பழங்குடி இன மக்கள் கடந்த 160 ஆண்டுகளாக நடத்தி வரும் போராட்டத்திற்கு இணங்கி இந்த சட்டம் இயற்றப்பட்டுள்ளது. 

ஒரு நதிக்கு மனிதர்களுக்கு இணையான உரிமைகளை அளித்து சட்டம் இயற்றிய முதல் நாடு நியூஸிலாந்து என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. இதைத் தொடர்ந்து இந்தியாவிலும் கங்கை மற்றும் யமுனை இரண்டு நதிகளுக்கு மனிதர்களுக்கு இணையான அந்தஸ்தை அளிக்கப்பட்டுள்ளது. 

மேலும் வாங்கநுய் நதியை சுற்றியுள்ள மலை, கடல், ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள், வேளாண் நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து அம்சங்களுக்கும் உரிய பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளது. இந்த நதிபாயும் பகுதிகளில் மரபணு மாற்றுப் பயிர்களை சாகுபடி செய்யவும் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் அனைத்து வகை உயிர்களின் பாதுகாப்பும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. 

இதற்கு முன்னோடியாக கடந்த 2010ம் ஆண்டில் பொலிவியா நாடு இயற்றிய “புவி அன்னை உரிமைச் சட்ட”த்தை (Law of the Rights of Mother Earth) குறிப்பிடலாம். மனிதப் பேராசையின் விளைவாக சுரண்டப்படும் இயற்கை வளங்களால் இப்பூவுலகில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களும் அழிவை சந்திக்கும் அவலத்தை உணர்ந்த பொலிவிய நாட்டின் இடதுசாரி அரசு, இந்த புவிக்கோளத்தில் உள்ள அனைத்து உயிரினங்களையும் அவற்றிற்கு ஆதாரமாக உள்ள இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்பதற்காக ஒரு முன்மாதிரி சிறப்புச் சட்டத்தை இயற்றியது. 

இந்த புவிக்கோளத்தையும், இந்த கோளத்தை சார்ந்து வாழும் அனைத்து உயிரினங்களையும் ஒருங்கிணைந்த உருவமாக சித்தரித்த புவி அன்னை உரிமைச் சட்டம், புவியில் வசிக்கும் அனைத்து உயிரினங்களுக்கும் சமமான உரிமைகளை உறுதி செய்தது. இதைத் தொடர்ந்த நியூஸிலாந்து நாடாளுமன்றம் இயற்றிய வாங்கநுய் நதிக்கு உரிமை அளிக்கும் சட்டத்தையும், அதைத்தொடர்ந்து உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றம் வழங்கிய தீர்ப்பையும் கூறலாம். 


இமயமலையில் உற்பத்தியாகும் கங்கை நதி இந்தியா மற்றும் பங்களாதேஷ் ஆகிய நாடுகளில் சுமார் 2,520 கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு பாய்கிறது. இதேபோல யமுனா நதியும் சுமார் 1,375 கிலோ மீட்டர் தூரத்திற்கு பயணம் செய்கிறது. இந்த இரு நதிகளும் இந்து மத நம்பிக்கை கொண்டோரின் புனித நதியாக கருதப்பட்டாலும் இந்தியாவின் மிகவும் மாசுபட்ட நதிகளாக இவ்விரு நதிகளும் குறிப்பிடப்படுகின்றன.

கங்கை நதியை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று முகம்மது சலீம் என்பவர் உத்தர்காண்ட் மாநில அரசுக்கு எதிராக தொடர்ந்த பொதுநல வழக்கில் கடந்த 2017 மார்ச் 20ம் தேதியன்று நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் நியூஸிலாந்து நாட்டின் சட்டத்தை பின்பற்றி இந்த உத்தரவை பிறப்பித்துள்ளனர். இந்து மதம் சார்ந்த வேதங்களிலும், இதிகாசங்களிலும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள, இந்துக்கள் கடவுளாக கருதும் நதியை பாதுகாக்க வேண்டும் என்று ஒரு இஸ்லாமிய மதம் சார்ந்த சமூக ஆர்வலர் பொதுநல வழக்கு தொடுத்துள்ளார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 

உத்தரகாண்ட் உயர்நீதிமன்றத்தைச் சேர்ந்த லலித் மிக்லானி என்ற வழக்கறிஞர் கங்கை நதி பாதுகாப்பு குறித்து தொடர்ந்துள்ள பொதுநல வழக்கையும் இதே நீதிபதிகள் விசாரித்து வருகின்றனர். இந்த இரு வழக்குகளிலும் ஏற்கனவே சில உத்தரவுகளை நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் பிறப்பித்துள்ளனர். கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளில் உள்ள ஆக்கிரமித்து கட்டப்பட்டுள்ள கட்டிடங்களையும் பிற ஆக்கிரமிப்புகளையும் அகற்ற வேண்டும் என்று அந்த உத்தரவுகளில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ளன. ஆனால் வழக்கம்போல அரசு அமைப்புகள் இந்த உத்தரவுகளை கண்டுகொள்ளவில்லை. கங்கையை சுத்தம் செய்யும் முயற்சியில் மத்திய அரசுக்கு உத்தரபிரதேச மாநில அரசும், உத்தரகாண்ட் மாநில அரசும் தேவையான ஒத்துழைப்பை அளிக்கவில்லை என்றும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது. 

இதையடுத்து மேற்கூறிய வரலாற்று சிறப்புமிக்க உத்தரவை நீதிபதிகள் ராஜீவ் சர்மா மற்றும் அலோக் சிங் ஆகியோர் பிறப்பித்துள்ளனர். இந்த உத்தரவின்படி இனி கங்கை நதியும், யமுனை நதியும் மனிதர்களைப்போல உயிருள்ள அம்சமாக கருதப்படும். எனவே மனிதர்களுக்கு உள்ள சட்டரீதியான உரிமைகள், கடமைகள், பொறுப்புகள் அனைத்தும் இந்த இரண்டு நதிகளுக்கும் உண்டு. 

மேலும் ஒரு மனிதருக்கு இன்னொரு மனிதரால் ஏற்படும் இன்னல்களுக்கு சட்டரீதியான தீர்வும், இழப்பீடும் பெறுவது போல இனி இந்த நதிகளுக்கும் சட்டரீதியான உரிமை உள்ளது எனக்கூறியுள்ளனர். 

இதையடுத்து கங்கை நதி மேலாண்மை வாரியம் ஒன்றை மூன்று மாதத்திற்குள் அமைக்க வேண்டும் என்றும் இந்த உத்தரவில் கூறப்பட்டுள்ளது. இந்த வாரியத்தின் உறுப்பினர்கள் கங்கை நதியின் காப்பாளர்களாக செயல்படுவார்கள். கங்கை நதியின் மாசுபாட்டை தடுப்பதும், ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றுவதும் இந்த காப்பாளர்களின் முதன்மைக் கடமையாகும். இந்த நதிகளுக்கு எந்த வகையில் பாதிப்போ, சேதமோ ஏற்பட்டாலும் அதை தடுத்து நிறுத்துவதும், அத்தகைய சட்டமீறல்களில் ஈடுபடுவோரை சட்டத்தின் முன் நிறுத்துவதும் இந்த வாரிய உறுப்பினர்களின் கடமையாகும். 

வரலாற்றுச் சிறப்பு மிக்க இந்த தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து நர்மதை நதிக்கும் மனிதர்களுக்கு இணையான சட்டரீதியான அந்தஸ்தை அளிக்கும் சிறப்புச் சட்டத்தை விரைவில் மாநில சட்டமன்றத்தில் இயற்ற இருப்பதாக மத்திய பிரதேச மாநில அரசு அறிவித்துள்ளது. 

உயிரற்ற அம்சங்களுக்கு மனித உயிர்களுக்கு இணையான சட்டரீதியான அந்தஸ்தை அளிப்பது இந்திய நீதித்துறைக்கு புதிதல்ல. 19ம் நூற்றாண்டில் ஆங்கிலேயர் ஆட்சிக்காலத்திலேயே இதுபோன்ற தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. 

இந்து மத ஆலயங்கள் பெரும்பாலும் பக்தர்கள் கொடுக்கும் காணிக்கை மூலமும், பெரு வணிகர்கள், செல்வந்தர்கள் மற்றும் ஆட்சியாளர்கள் கொடுக்கும் நிதியைக் கொண்டே நிர்மாணிக்கப்படும். ஆனால் இந்த ஆலயங்களையும், அதன் கணக்குகளையும் நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு பார்ப்பன அர்ச்சகர்களின் பொறுப்பில் விடப்படும். நூற்றுக்கணக்கான ஆண்டுகளாக இவற்றை ஆண்டு அனுபவித்த பார்ப்பன அர்ச்சகர்கள் காலப்போக்கில் கோவிலும் அதன் வருமானமும் தங்களுக்கே உரிமையானது என்று சொந்தம் கொண்டாட தொடங்கினார்கள். இதற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்து தொடரப்பட்ட “Maharani Shibessouree V/s Mothooranath Acharjo” என்ற வழக்கில்  1869ம் ஆண்டில் தீர்ப்பளித்த பிரிவி கவுன்சில், இந்து மத ஆலங்களை நிர்வகிக்கும் பொறுப்பு மட்டுமே பார்ப்பன அர்ச்சகர்களுக்கு உண்டு: கோவிலில் இருப்பதாக நம்பப்படும் கடவுள் மட்டுமே சொத்துகளுக்கு உரிமையாளர் என்று தீர்ப்பளித்தது. இதைத் தொடர்ந்து பல்வேறு வழக்குகளிலும் இந்த தீர்ப்பு உறுதி செய்யப்பட்டது. இவ்வாறு உயிரற்ற அம்சங்களுக்கும், மனிதர்களுக்கு இணையான சட்ட அந்தஸ்தை கொடுப்பது இந்திய நீதித்துறைக்கு புதிதல்ல. 

***

உயிரற்ற ஆறுகளுக்கு, உயிருள்ள மனிதர்களுக்கு இணையான உரிமைகளை வழங்கும் இந்த புதிய சட்டக்கருத்துகள் வழக்கம்போல விமர்சனங்களையும், ஏளனங்களையும் சந்தித்து வருகின்றன. ஆனால் இதுபோன்ற எதிர்மறை விமர்சனங்களும், ஏளனங்களுமே பல புதிய சிந்தனைகளை செழுமையாக்கி உள்ளன. எனவே எதிர்மறை விமர்சகர்களுக்கும், ஏளனம் புரிவோருக்கும் நமது நன்றியை உரித்தாக்க வேண்டும். 

நம் சட்டவியல் ஏற்கனவே பல உயிரற்ற அம்சங்களை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரித்துள்ளது. உதாரணமாக வணிக நிறுவனங்களை கூறலாம். இந்த வணிக நிறுவனங்களின் பெயரால் வழக்கிடலாம்.  இந்த நிறுவனங்களுக்கு எதிராகவும் வழக்கிடலாம். ஏறக்குறைய இதுபோன்ற அங்கீகாரம்தான் கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளுக்கு வழங்கப்பட்டுள்ளது. 

நியூஸிலாந்து நாட்டின் வாங்கநுய் நதி சட்டம், அந்த நதியை சுற்றியுள்ள மலை, கடல், ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள், வேளாண் நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து அம்சங்களுக்கும் உரிய பாதுகாப்பை வழங்கியுள்ளது. இந்த நதிபாயும் பகுதிகளில் மரபணு மாற்றுப் பயிர்களை சாகுபடி செய்யவும் தடைவிதிக்கப்பட்டுள்ளது.  இந்தப் பகுதிகளில் வசிக்கும் அனைத்து வகை உயிர்களின் பாதுகாப்பும் உறுதி செய்யப்படுகிறது. 

ஆனால் இந்த சட்டத்தை முன்மாதிரியாக ஏற்று உத்தரகாண்ட் நீதிமன்றம் வழங்கிய கங்கை மற்றும் யமுனை நதிகளை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரிக்கும் தீர்ப்பில் இதுபோன்ற அம்சங்கள் இல்லை.  ஒரு நீதிமன்றம் அளிக்கும் தீர்ப்பில் நாடாளுமன்றத்திலோ, சட்டமன்றத்திலோ இயற்றப்படும் சட்டத்தில் இருக்கும் அனைத்து அம்சங்களும் இடம் பெறுவதற்கான வாய்ப்பு இல்லை. 

எனினும் இந்த தீர்ப்பை இந்திய நீதித்துறையில் இது ஒரு முன்மாதிரி தீர்ப்பாகவே பார்க்கவேண்டும். நீதித்துறையின் இந்தப்போக்கை வளர்த்தெடுக்கும் பொறுப்பு நமக்கும் இருக்கிறது. நர்மதை நதியை மனிதர்களுக்கு இணையாக அங்கீகரிக்கும் சட்டத்தை இயற்றப்போவதாக மத்தியப் பிரதேச அரசு அறிவித்துள்ளது. அந்த சட்டத்தில் இத்தகைய அம்சங்கள் இடம் பெறுவதை நம்மால் வலியுறுத்த முடியும். 

இதைப் போன்ற சட்டங்கள் நாட்டிலுள்ள காவிரி உள்ள அனைத்து நதிகளுக்கும் இயற்றப்பட வேண்டும் என்று நம்மால் வலியுறுத்த முடியும். காவிரியை சீரழிக்க நடக்கும் (வளர்ச்சி) திட்டங்களை பார்ப்போமா?

நதிக்குத் தேவையான மழையை உற்பத்தி செய்யும் காடுகளையும், மலைகளையும் அழித்தல். காவிரியோடு கலக்கும் சிற்றாறுகளை அழித்தல். காவிரியின் உபரி நீரை சேகரிக்கும் ஏரிகளை அழித்தல். காவிரி டெல்டாப் பகுதிகளில் உள்ள சதுப்பு நிலங்களை அழித்தல். தொழிற்சாலை மற்றும் குடியிருப்புப் பகுதிகளின் கழிவுகளை சுத்திகரிக்காமல் காவிரியில் கலத்தல், மணல் கொள்ளை, இயற்கையாக செல்லும் காவிரியின் வழித்தடத்தை மாற்ற முயற்சி செய்தல் – அணை கட்டுதல், காவிரி நீர் வீணாக கடலில் கலக்கிறது என்ற தப்பான கண்ணோட்டத்தை பாடத்திட்டம் மூலமாகவே பரப்புதல் என காவிரிக்கு எதிரான பல அநீதிகளை நாம் நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் இழைத்து வருகிறோம். 

காவிரி நதியை மனிதர்களுக்கு இணையாக கருதும் சட்டம் இயற்றப்பட்டால்  காவிரியின் நலன்களை பாதுகாக்க ஒரு அறங்காவலர் குழு அமைக்கப்படும். காவிரியையும், அதன் தொடர்புடைய பகுதிகளையும் பாதுகாக்க குழுக்கள் அமைக்கப்படும். காவிரியும் அதைச் சார்ந்த பகுதிகளும் எந்த விதத்திலும் பாதிக்கப்படாமல் தடுப்பதற்கு தேவையான முன்னெச்சரிக்கை திட்டங்கள் தீட்டப்படும்.  காவிரிக்கு எதிராக இழைக்கப்படும் குற்றங்களை புரிவோருக்கு கடுமையான தண்டனை விதிக்க வழிவகுக்கப்படும். 

இது போன்ற சட்டம் உருவாக்கப்பட்டால்தான் நதி உருவாகும் மலைகளையும், காடுகளையும் நம்மால் காப்பாற்ற முடியும். நதிகள் பாயும் பகுதிகளில் உள்ள ஏரிகள், சதுப்பு நிலங்கள் உள்ளிட்ட அனைத்து இயற்கை வளங்களையும் பாதுகாப்பதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகளை நம்மால் மேற்கொள்ள இயலும். வேறு பயன்பாட்டுக்கு மாற்றப்பட்ட நீர்நிலைகளை மீட்கத் தேவையான நடவடிக்கைகளைக்கூட நம்மால் மேற்கொள்ள இயலும். 

இதன் உச்சகட்டமாக காவிரி டெல்டா பகுதிகளில் மீத்தேன், ஹைட்ரோகார்பன் போன்ற பல்வேறு இயற்கை எரிபொருள்களை எடுக்கும் அழிவுத்திட்டங்களை தடுத்து நிறுத்தலாம். அப்பகுதியை பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண்மை மண்டலங்களாக அறிவிக்கலாம். அவ்வாறு பாதுகாக்கப்பட்ட வேளாண்மை மண்டலங்களில் மரபணு மாற்றப்பட்ட விதைகளையோ, ரசாயன உரம் மற்றும் பூச்சிக் கொல்லி மருந்துகளையோ பயன்படுத்தக்கூடாது என்று தடை விதிக்கலாம். 

இத்தகைய முழுமையான ஒரு சட்டத்தை உருவாக்கும் கடமையும், சக்தியும் நம்மிடம்தான் இருக்கிறது. இந்த நாட்டில் நமக்கு எதிரான, நமது உரிமைகளை பறிக்கும் - ஒடுக்கும் பல சட்டங்கள் நாம் தேர்ந்தெடுக்கும் நாடாளுமன்ற – சட்டமன்ற உறுப்பினர்களால் நமது பெயரில்தான் இயற்றப்படுகின்றன. அவர்களிடம் நம்மை, நமது வாழ்வுரிமைகளை, அவற்றிற்கு ஆதாரமான இயற்கை வளங்களை பாதுகாக்கும் சட்டங்களை இயற்ற வலியுறுத்துவது குடிமக்களான நமது ஜனநாயகக் கடமை. 

செய்வோமா? நாம் செய்வோமா?

(பூவுலகு, ஏப்ரல்-மே 2017 இதழில் வெளியான கட்டுரை)

கருத்துகள் இல்லை:

கருத்துரையிடுக