இந்திய மக்களாகிய நாம்...

தமிளர்ஸ் அனைவருக்கும் "ஹேப்பி பொங்கழ்!"

2012-01-13T14:14:00.001+05:30

வாழ்த்துகளை தெரிவிக்க வார்த்தைகள் இல்லாததால் இந்த படம்...

( படத்தை சொடுக்கினால் பெரிதாகும் )

சுனாமி: சில நினைவலைகள்

2011-12-30T14:08:00.011+05:30

2004ம் ஆண்டு கிறிஸ்துமஸ் தினத்திற்கு அடுத்த நாள். காலை 6 முதல் மதியம் 2 மணிவரை எனக்குப் பணி. பனியும், குளிரும் நிறைந்த அதிகாலையில் கிளம்பி அலுவலகம் வந்தேன். தீவுத்திடல் அருகே உள்ள ராணுவ மைதானத்தில் நடக்கும் ஒரு விளையாட்டு விழாவை செய்திக்காக கவர் செய்ய வேண்டும்.

அலுவலகத்தின் மூன்றாவது மாடியில் இருந்த கழிப்பறையில் சிறுநீரைக் கழிப்பதற்காக பேண்ட்டின் ஜிப்பை திறந்தபோது நான் நின்ற அலுவலகத்தின் சுவர்கள் சிறிது குலுங்குவதாக தோன்றியது. அது உண்மைதானா என்று சுதாரிப்பதற்குள் அருகே இருந்த காமெரா அறையில் தூங்கிக் கொண்டிருந்தவர்கள் அலறி அடித்துக்கொண்டு ஓடுவது தெரிந்தது. நான் செல்லும் செய்திக்கான காமெரா நண்பரை தேடினேன். அவர் தொலைபேசி மூலம் என்னை அழைத்து அலுவலகத்திற்கு வெளியே காத்திருப்பதாக கூறினார்.

லிப்டிற்கு விரைந்தேன். அனைவரும் படிக்கட்டு மூலம் இறங்கிக் கொண்டிருந்தனர். நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டால் லிப்ட் பழுதாகி விடுமாம். அவர்களின் புத்திசாலித்தனத்தை கண்டு வியந்து கொண்டே படிமூலம் கீழே இறங்கினேன். என்னுடன் வரவேண்டிய காமெரா நண்பர், அலுவலகக் கட்டிடத்திலிருந்து சற்று விலகி நின்று அலுவலகக் கட்டிடத்தை படம் பிடிக்க ஃபோகஸ் செய்து கொண்டிருந்தார். ஏன் என்று கேட்டபோது, “நிலநடுக்கத்தில் அலுவலக கட்டிடம் இடிந்து விழுந்தால் அதை பதிவு செய்ய வேண்டாமா?” என்று அப்பாவியாய் கேட்டார்.

அவரை வாகனத்தில் இழுத்துப்போட்டுக் கொண்டு ராணுவ மைதானத்திற்கு சென்றேன். அங்கிருந்த வாயிற்காப்போன் இந்தியில் ஏதேதோ கேட்க, எனக்கு தெரிந்த அரைகுறை ஹிந்தியில், “முஜே ஹிந்தி பில்குல் நை மாலும்!” என்று சொல்ல, பாகிஸ்தான் தீவிரவாதியை கண்ட விஜயகாந்த் போல் கண்சிவந்து மேலும் கத்தினார், அந்த ராணுவ வீரர்!

இது ஆகாது என்று முடிவு செய்து, வண்டியை திருப்பியபோது அலுவலகத்தில் இருந்து மற்றொரு செய்தியாளர் காயத்ரி அழைத்தார். பட்டினப்பாக்கம் பகுதியில் கடல் கொந்தளித்து பெரும் பிரசினையாகி இருப்பதாகவும், இருக்கும் ஒரே காமெரா நிபுணரை நான் அழைத்துவந்து விட்டேன்: எனவே உடனடியாக அலுவலகம் வந்து அவரையும் அழைத்துக் கொண்டு பட்டினப்பாக்கம் செல்லவேண்டும் என்றும் வழக்கம்போல அவசரப்பட்டார்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை அதிகாலை நேரத்தில் போக்குவரத்து நெரிசலற்ற சாலையில் ராக்கெட் வேகத்தில் அலுவலகம் சென்று செய்தியாளர் காயத்ரியை வாகனத்தில் அள்ளிப் போட்டுக்கொண்டு பட்டினப்பாக்கம் சென்றேன்.

பட்டினப்பாக்கம் சாலையில் வாகனத்தை நிறுத்திவிட்டு இறங்கும்போதே, அந்த சாலை வரை கடல்நீர் வந்ததற்கான அறிகுறிகள் தெரிந்தன. உள்ளே தமிழ்நாடு வீட்டுவசதி வாரியத்தின் வீடுகளை கடந்து சென்றோம். திரைப்பட காட்சிகளில் வருவதுபோல மக்கள் ஊரை காலி செய்து வெளியேறிக் கொண்டிருந்தனர். அம்மக்கள் தலையில் வைத்து சுமந்து வந்த சொத்துகளில் முக்கிய இடம் வகித்தது, தொலைக்காட்சி பெட்டி!

ஆனால் அம்மக்களில் சிலருக்கோ எங்கள் குழுவினர் மேல் காரணமற்ற கோபமும் வந்தது. இந்த .....டிவிக்காரன் இங்கேயும் வந்துட்டானுங்க.. அடிங்கடா.. என்ற குரல் வந்தது. மைக்கில் இருந்த தொலைக்காட்சி சின்னத்தை கழட்டி மறைத்துக் கொண்டு முன்னேறினோம். கால்களில் ஏதேதோ இடறின. சாலை ஓரங்களில் வயதான மனிதர்களின் பிணங்கள் கூட இருந்தது.

தமிழ்நாட்டு வீட்டுவசதி வாரியத்தின் வீடுகளில் தரைத்தளத்தில் இருந்த வீடுகளில் கடல்நீர் தாக்குதல் நடத்தியிருந்தது. அந்த கட்டிடங்களின் மேல் மாடிகளில் ஏராளமானவர்கள் நின்று கொண்டிருந்தனர். அப்பகுதியை தாண்டினோம். அங்கேதான் அந்த பேரவலத்தைக் கண்டேன்.
.

மீனவர்கள் வசிக்கும் குடிசைப்பகுதிகளை முற்றிலுமாக அழித்திருந்தது, கடல். சிறுவர்களும், வயதானவர்களும், நோயாளிகளும் ஏராளமான எண்ணிக்கையில் உயிரை பலி கொடுத்திருந்தனர். கீற்றினால் வேயப்பட்ட குடிசைகள் சின்னாபின்னமாகி இருந்தன.

அந்தப்பகுதியில் வரிசையாக நிறுத்தப்பட்டிருந்த தனியார் கல்லூரி ஒன்றின் பேருந்துகள், கடல் அலைகளால் அலேக்காக தூக்கி பல மீட்டர் தூரம் தாண்டி போட்டிருந்தன. அப்பகுதியில் இருந்த கோவில் ஒன்றின் வாசலுக்குள் பாதி புகுந்த நிலையில் ஒரு பேருந்து இருந்தது.

அந்த பேருந்தின் மேல் ஏறி சுனாமி பாதித்த அவலக் காட்சிகளை படம் பிடித்தோம்.

அத்தனை சடலங்களை ஒரே நேரத்தில் பார்த்து அனுபவமில்லாத சக செய்தியாளர் காயத்ரி மன உளைச்சல் தாங்காமல் புலம்ப ஆரம்பித்தார். சுமார் ஒரு மணி நேரம் செலவழித்து ஏராளமான காட்சிகளை படம் பிடித்துக்கொண்டு அலுவலகம் திரும்ப திட்டமிட்டோம். அதுவரை எனக்கு சுனாமி என்ற சொல் அறிமுகமே கிடையாது. தொலைபேசி தொடர்புகள் அனைத்தும் ஏறத்தாழ முடங்கியிருந்த அந்த நிலையிலும் என் நண்பர் சுஜித் பிரபு, தொலைபேசி மூலம் எனக்கு சுனாமி என்றால் என்ன என்றும், அதன் காரணங்கள், அதன் பாதிப்புகள் குறித்தும் ஒரு வகுப்பு எடுத்தார். அவருக்கு நன்றி கூறிவிட்டு அலுவலகம் திரும்ப முயற்சித்தபோது, சாலைகளில் பெரும் நெருக்கடி.

சுனாமியை வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக மக்கள் பெரும் திரளாக கடற்கரைப்பகுதியை முற்றுகை இட்டதால் சாலைகள் அனைத்தும் போக்குவரத்துக்கு இடையூறாக முடங்கின. மிகுந்த சிரமத்திற்கு இடையில் எங்கள் அலுவலகத்தை அடைந்து அவசர அவசரமாக செய்திகளை தயாரித்தோம். நாங்கள் தயாரித்த செய்திகள் வெளியாகத் தொடங்கின.

விஜய் டிவிக்காக என்டிடிவி செய்தி தயாரித்து கொடுத்து வந்தது. திடீரென விஜய் டிவி நிர்வாகம் செய்தி தேவையில்லை என்று முடிவு செய்யவே, அங்கு பணியாற்றிய சிலர் ஒரு குழுவாக நான் பணியாற்றிய தொலைகாட்சியில் சேர்ந்தனர். புதிதாக பணியில் சேர்ந்திருந்த அவர்கள், பழைய பணியாளர்களைவிட தொழில்நுட்பத்தில் தேர்ந்து இருந்தனர்.

தொழில்நுட்பத்தின் உதவியுடன் செய்தி வழங்கத் தொடங்கிய அவர்கள், ஒரு இயற்கை பேரிடரை அரசியலாக்கினர். சுனாமி என்ற பெயரை இந்தியர்கள் முதன் முதலில் அறிமுகம் செய்து கொண்ட அன்றைய சூழலில், தமிழ்நாட்டில் ஆட்சியில் இருப்பவர்கள் பாதிக்கப்பட்ட மக்களுக்காக எதையுமே செய்யவில்லை என்ற பாட்டை பாட ஆரம்பித்தனர். நான் பணியாற்றிய நிறுவனமும், அதை விரும்பி ஊக்குவித்தது.

அலுவலகம் சென்றபோது, உடனடியாக நாகப்பட்டினம் செல்லமுடியுமா? என்று கேட்டனர். நிர்வாகம் விரும்பியவாறு செய்திகளை திரித்துக்கூற விரும்பாததால், உடனடியாக மறுத்தேன். எனினும் சுனாமி பாதித்த கடலோர பகுதிகளில் இருக்கும் வெளியூர் செய்தியாளர்களை தொடர்பு கொண்டு, செய்தி ஒருங்கிணைப்பு பணியில் ஈடுபட்டேன்.

+++

அனைத்து அவலங்களையும் போல சுனாமியும் சில நாட்களில் மீடியாவிடம் முக்கியத்துவத்தை இழந்தது. எனவே என் வழக்கமான பணியிடமான சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தை சரண் அடைந்தேன். ஒரு நாள் அலுவலகத்திலிருந்து நண்பர்கள் தொலைபேசி மூலம் அழைத்தனர். செய்திப்பிரிவில் பணியாற்றும் அனைவரையும் நிறுவனத்தலைவர் நேரில் பார்க்க இருப்பதாகவும், எனவே மதியம் இரண்டு மணிக்கு அலுவலகம் வருமாறும் கூறினர். அலுவலகம் சென்றபோது நண்பர்களில் சிலர் மகிழ்ச்சியாக இருந்தனர். விசாரித்தேன்.
.
சுனாமி அவலத்தின்போது எங்கள் செய்திச்சானல் டி.ஆர்.பி ரேட்டிங்கில் முதல் இடத்தில் இருந்ததாகவும், எனவே செய்திப்பிரிவு பணியாளர்கள் அனைவருக்கும் அரை மாத சம்பளத்தை, சிறப்புப்பரிசாக நிர்வாகம் வழங்குவதாகவும் தெரிந்தது. நிறுவனத்தலைவரே அனைத்து பணியாளர்களுக்கும் நேரடியாக அன்பளிப்புத் தொகையை அளித்தார்.

ஒரு ஊடக முதலாளியின் தொழில்ரீதியான மகிழ்ச்சி எவ்வளவு கொடூரமானது என்பது புரிந்தது. எனக்கு கிடைத்த சுனாமிப் பரிசை அரசின் சுனாமி நிவாரண நிதிக்கு அளித்தேன்.

இந்த பரிசுத்தொகை வாகன ஓட்டுனர்களுக்கு வழங்கப்படவில்லை. ஏனென்றால் அவர்கள் செய்திப்பிரிவு பணியாளர்கள் கிடையாது! வாகன ஓட்டுனர்கள் இல்லாமல் செய்திப்பிரிவு எப்படி இயங்கும் என்றெல்லாம் முட்டாள்தனமாகவோ, புத்திசாலித்தனமாகவோ கேட்கக்கூடாது. அதுதான் பிழைக்கும் வழி!

+++

ஆசியக் கண்டத்தை உலுக்கிய இந்த சுனாமி குறித்து ஏறக்குறைய அனைத்து உலகமும் அக்கறையுடன் கவனம் செலுத்திய அந்த (26-12-2004) நாளில் டெல்லியில் மத்திய அரசு சத்தமின்றி ஒரு காரியம் செய்தது.

உலக வங்கியின் உத்தரவுப்படி, Patent Act எனப்படும் காப்புரிமை சட்டத்தில் பன்னாட்டு வணிக நிறுவனங்களுக்கு ஆதரவான – மக்களுக்கு எதிரான மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் அவசர சட்டம் ஒன்றை நிறைவேற்றியது. இதற்கான கையொப்பத்தை இட்டவர் பெரும்பாலான இந்தியர்களால் விவரம் புரியாமலே பாராட்டப்படும் அன்றைய குடியரசுத்தலைவர் "கனவு நாயகன்" அப்துல் கலாம்.

+++

சுனாமியால் ஏராளமான பொதுமக்கள் பாதிக்கப்பட்டாலும், சுனாமியால் பலன் அடைந்த ஒரே துறை தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள்தான். சுனாமி நிவாரணத்துக்காக வெளிநாடுகளில் இருந்து வந்த பல ஆயிரம் கோடி ரூபாய்கள் இந்த தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் மூலமாகத்தான் விநியோகிக்கப்பட்டது. அல்லது அவ்வாறு கணக்கெழுதப்பட்டது.

அரசியல்வாதிகளையும், அதிகாரிகளையும் மிஞ்சும்வகையில் ஊழல்மயமான பல தன்னார்வ தொண்டு நிறுவனங்கள் இந்த சுனாமி நிவாரணத்தில் ஒரு கை பார்த்தன. மிகச்சிறிய அளவில் இயங்கி வந்த பல நிறுவனங்கள் இந்த சுனாமி காரணமாக கோடிஸ்வர நிறுவனங்களாக வளர்ந்தன.

+++

இந்த சுனாமி குறித்து மத்திய அரசுக்கு முன்கூட்டியே தகவல் வந்தது: அது உரிய முறையில் பயன்படுத்தப்படவில்லை என்ற குற்றச்சாட்டு பரவலாக இருக்கிறது. இருக்கட்டும்.

இன்றைய நிலையில் மீண்டும் ஒரு சுனாமி வந்தால் அதை சமாளிக்க இந்தியாவோ, தமிழ்நாடோ தயாராக இருக்கிறதா என்று எண்ணிப்பார்த்தால் ஏமாற்றம்தான் மிஞ்சும்.

+++

சுனாமியில் மனிதர்களுக்கு பேரழிவுகள் ஏற்பட்டாலும், பெரும்பாலான விலங்குகள் தப்பித்தன. அடைத்து வைக்கப்பட்ட மற்றும் கட்டிப்போடப்பட்டிருந்த கால்நடைகள் உயிரிழந்திருக்கலாம். அவ்வாறில்லாத விலங்குகள் அனைத்தும் தப்பிவிட்டன.

ஐந்தறிவு கொண்ட விலங்குகளுக்கு இயற்கையின் மொழி புரிகிறது. ஆறாம் அறிவு கொண்டுள்ளதாக நம்பப்படும் மனித இனத்திற்கு இயற்கையின் மொழி புரியவில்லை.

+++

நான்கு நாட்களுக்கு தொடர்ந்து மழை பெய்தாலே வெள்ளம் பெருக்கெடுத்தோடி மனித உயிர்கள் பலிவாங்கப்படும் நாட்டில் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளை முற்றிலுமாக புறந்தள்ளி, முழுப்பொய்களைக் கொண்டு அணுமின் உலைகள் உருவாக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் வெள்ளம், புயல், சுனாமி போன்ற அழிவுகளுக்குப் பின்னாலும் பலர் இருந்து சிரமப்படக்கூடும். ஆனால் அணுமின் உலைகளில் அதுபோன்ற அவலங்கள் நேராது என்று நம்பலாம். ஏனென்றால் இங்கே உள்ள அணுமின் உலைகளில் பெரிய விபத்துகள் ஏதும் நேரிட்டால் புலம்புவதற்கு யாரும் மிஞ்சப்போவதில்லை...!

நேருவுக்கும், கலாமுக்கும் குழந்தைகளை பிடிக்கும்! – சில குறிப்புகள், சில கேள்விகள்...

2011-11-14T07:47:00.000+05:30

(நேற்றைய, இன்றைய குழந்தைகளுக்கு குழந்தைகள் தின வாழ்த்துகள்!)

குழந்தைகளுக்கும், சிறுவர்-சிறுமியர்களுக்கும் கற்பனைகள் மிகவும் பிடிக்கும். யதார்த்த வாழ்வில் நினைத்துப்பார்க்க முடியாத பல ஆசைகள் கனவில் நிறைவேறுவதே அதற்கு காரணம்!

குழந்தைகளின் சூழலுக்கு ஏற்ப கனவுகள் வேறுபடலாம். ஏழைக் குழந்தைக்கு நல்ல தின்பண்டமும், நவீன உடைகளும் கனவாக இருக்கும். பணம் படைத்தவர்களின் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு சூப்பர்மேனைப் போல பறப்பது கனவாக இருக்கும்.

ஆனால் கனவு என்பது அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் பொதுவான ஒரு அம்சமாக இருக்கும். குழந்தைகள் வளர்ந்து பெரிதாகும்போது, யதார்த்த வாழ்வின் முரண்கள் அந்த சிறுவர் - சிறுமியர்களின் வாழ்வை நேரடியாக பாதிக்கும்போது கனவுகள் மெல்லக் கரையும்.

இவ்வாறு கனவுகள் கரைவது தனிமனித வாழ்வில் நிகழ்ந்தாலும், சமூக வாழ்வில் நம்மை கனவிலேயே வைத்திருப்பதில் ஆளும் வர்க்கங்களும், அவற்றின் ஆதிக்கத்தில் உள்ள ஊடகங்களும் வெற்றி பெற்றே வந்துள்ளன. நம்மை கனவில் ஆழ்த்தும் கருவியாக குழந்தைகளையே ஆளும் வர்க்கங்களும், ஊடகங்களும் பயன்படுத்துகின்றன என்பது சுவாரசியமான தகவலாகும்.

ஆண்டுதோறும் நவம்பர் 14ம் தேதி குழந்தைகள் தினமாக கொண்டாடப் படுகிறது. அன்றைய தினம் ஜவஹர்லால் நேருவின் பிறந்த தினமாகும். சுதந்திரத்திற்கு பின் பிறந்த பலருக்கும் நேரு என்றால் குழந்தைகளிடம் அன்பு செலுத்தியவர் என்ற பிம்பம் தொடக்கக் கல்வியின் மூலமாகவே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஆனால் நேருவுக்கு மட்டும்தான் குழந்தைகளைப் பிடிக்குமா? என்ற கேள்விகள் எழுப்பப்படுவதில்லை. சுபாஷ் சந்திரபோஸ், பகத்சிங் போன்றவர்கள் குழந்தைகளை வெறுத்தார்களா? என்பது போன்ற கேள்விகளை எழுப்ப நமது மூளை தயாராவதற்கு முன்னதாகவே இதுபோன்ற செய்திகள் நமது மூளைக்குள் திணிக்கப்படுகின்றன.

எனவே, “நேரு என்றாலே கோட்டில் ரோஜா மலரை செருகியிருப்பார். புன்னகை தவழும் முகத்தோடு இருப்பார். அவருக்கு குழந்தைகளை மிகவும் பிடிக்கும்!” என்ற பிம்பம் நமது மூளையில் தோன்றி விடுகிறது.

ஜவஹர்லால் நேருவுக்குப் பிறகு அப்துல் கலாமுக்கும் குழந்தைகளை மிகவும் பிடிக்கும் என்ற கருத்து சமூகத்தில் திட்டமிட்டு விதைக்கப்படுகிறது. நேரு காலத்தில் அவர் பள்ளிக்கூடங்களுக்கு சென்று மாணவர்களோடு உரையாடினாரா? என்பது தெரியவில்லை. அப்துல் கலாம் எந்த ஊருக்கு சென்றாலும் அங்குள்ள பள்ளி மாணவர்களோடு உரையாடுவதும், அவர்களை “கனவு காணுங்கள்!” என்று ஊக்குவிப்பதும் மிகவும் கவனமாக புகைப்படத்துடன் கூடிய செய்தியாக்கப்படுகின்றன.

ஜவஹர்லால் நேருவுக்கும், அப்துல் கலாமுக்கும் குழந்தைகள் மிகவும் பிடிக்கும் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக்கருத்து இல்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு எந்தக் குழந்தைகளைப் பிடித்திருந்தது? என்ற கேள்வி எழுப்பப் படுவதில்லை. நாம் பார்த்த செய்திகளிலும், புகைப்படங்களிலும் நேருவிடமும், கலாமிடமும் அளவளாவிக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகள் அனைவரும் உயர்தர பள்ளிகளில் படிக்கும் செல்வந்தர்களின் குழந்தைகளே!

பெற்றோரின் வறுமை காரணமாக குழந்தைத் தொழிலாளியாக வாழ்வைத் தொலைத்துக் கொண்டிருக்கும் குழந்தைகளிடமோ, கிழிந்த சட்டையும் – ஒழுகும் மூக்குமாக உடைந்த அரசுப்பள்ளிகளில் படிக்கும் குழந்தைகளிடமோ ஏன் இந்த தலைவர்கள் அளவளாவியதே இல்லை என்ற கேள்விகளை யாரும் கேட்பதில்லை.

நேருவும், கலாமும் குழந்தைகளின் காவலர்களைப் போல திட்டமிட்டு சித்தரிக்கப்படுவதன் நோக்கம் என்ன?

மேலை நாடுகளின் அரசியல் தலைவர்களின் நடை, உடை, பாவனைகளை தீர்மானிப்பவர்கள் அந்த தலைவர்களின் செய்தித் தொடர்புக்கு பொறுப்பேற்பவர்களே! அந்தத் தலைவர்கள் குறித்த பிம்பங்களை மக்கள் மனதில் பதிய வைப்பதற்காக இத்தகைய முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன. தேர்தலில் மக்களின் வாக்குகளை கவரும் நோக்கத்திலேயே இவை நடைபெறுகின்றன.

இந்தியாவில் இந்த நடைமுறையை அனைத்து அரசியல்வாதிகளும் முழுமையாக பின்பற்றவில்லை என்றாலும், அந்தப்போக்கின் விளைவாகவே “குழந்தைக் காவலர்” பிம்பங்கள் திட்டமிட்டு கட்டமைக்கப் படுகின்றன.

சரி இதனால் நமக்கு என்ன பாதிப்பு என்ற கேள்வி எழலாம்!

இந்த பிம்பங்களுக்குள் நாம் சிக்குவதால் நாம் பல உண்மைகளை பார்க்கத்தவறி விடுகிறோம்.

சுதந்திர இந்தியாவின் இறப்பு வீதத்தை கணக்கிடும்போது அன்றாடம் உயிரிழக்கும் குழந்தைகளில் 50 சதவீதம் குழந்தைகள், பட்டினி மற்றும் ஊட்டச் சத்து குறைவு காரணமாக உயிரிழப்பதாக ஐக்கிய நாடுகள் அவையின் உலக உணவுத் திட்டம் தயாரித்துள்ள அறிக்கை கூறுகிறது. இந்தியாவில் ஒவ்வொரு முப்பது நொடிக்கும் ஒரு குழந்தை உணவு கிடைக்காத காரணத்தால் உயிரிழப்பதாக மற்றொரு புள்ளிவிவரம் கூறுகிறது.

சரி! ஜவஹர்லால் நேரு, அப்துல் கலாம் போன்ற குழந்தை நேசர்கள் இருக்கும் நாட்டில் குழந்தைகள் பசியாலும், பட்டினியாலும் இறப்பது ஏன்? என்ற கேள்வி எழுப்பப்படுவதில்லை. அதற்கு நாமே சமாதானமும் கூறிக்கொள்வோம்: ஊழல் மயமான இந்தியாவில் குழந்தைகளின் இறப்புக்கு இந்தத் தலைவர்கள் என்ன செய்யமுடியும் என்று!

ஆனால் இந்தத் தலைவர்களும் இந்திய அரசியலின் உச்ச பதவிகளை அனுபவித்தவர்கள் என்பதை மறந்துவிடுகிறோம். இவர்கள் ஆட்சியிலிருந்த போதும் ஏழைக் குழந்தைகளின் நிலை மிகவும் அவலமாகவே இருந்துள்ளது.

ஆனால் அந்த அவலத்தை பார்க்கும் விருப்பம் இல்லாமல் இந்தியாவின் உயர்குடி மக்களின் குழந்தைகளை மட்டுமே தேடிச் சந்தித்தவர்கள் இவர்கள். இந்தத் தலைவர்கள் பதவியில் இருந்தபோதும் இந்தியாவில் குழந்தைத் தொழிலாளர்கள் இருந்தனர். அப்போதும் பட்டினியில் குழந்தைகள் செத்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் அவர்கள் பக்கமாக இவர்கள் பார்வையை செலுத்தியதே கிடையாது. அதனால்தான் சேரியில் வசிக்கும் எந்தக்குழந்தையுடனும் இவர்கள் விவாதிக்கும் புகைப்படங்கள் இதுவரை வெளியானதே கிடையாது.

இந்த உண்மைகளை நாம் கவனிக்கத் தவறி இருக்கிறோம். இது மட்டுமல்ல! நன்றாக உடையணிந்த, போஷாக்கான குழந்தைகள் மட்டுமே அழகானவை, புனிதமானவை என்ற கருத்து நமக்குள்ளேயே – நம்மையறியாமல் விதைக்கப்பட்டு விட்டது. நம் வீட்டுக் குழந்தைகளைவிட செல்வந்தர் வீட்டுக்குழந்தைகள் நம்மை கவர்கின்றன. நாம் அனுப்பும் வாழ்த்து அட்டைகளில் நம் வீட்டுக்குழந்தைகளின் படங்கள் இடம் பெற்றதில்லை. பதிலாக யாரென்றே தெரியாத போஷாக்கான குழந்தைகளின் படங்களை நாம் வாழ்த்து அட்டைகளிலும், நாட்காட்டிகளிலும் பயன்படுத்தி வந்திருக்கிறோம்.

இந்த உளவியலை நமக்குள் ஏற்படுத்தியதில் குழந்தைகளுக்கான உணவை தயாரிக்கும் நிறுவனங்கள் பெரும்பங்கு வகித்திருக்கின்றன. நம் குழந்தைகளையும் அந்தக் குழந்தைகள் போல போஷாக்காக உருவாக்க முயற்சித்து தோற்றுப்போய், அந்த உணவு நிறுவனங்கள் மேல் கோபப்படுவதற்கு பதில் குழந்தைகள் மீது கோபப்படுவதற்கு நாம் பழகி இருக்கிறோம்.

இதன் விளைவுகள் என்ன?

நம் வீட்டுக்குழந்தைகள் பாதிக்கப்படும்போது நமக்கு அவ்வளவாக உறைப்பதில்லை. அதே போல நடுத்தர அல்லது ஏழை வீட்டுக்குழந்தைகள் பாதிக்கப்படும்போதும் அது நம்மை அவ்வளவாக பாதிப்பதில்லை. ஏனென்றால் அந்தக் குழந்தைகள் நம்மைப் போல சாதாரணமாகவே இருக்கின்றன. நாம் விரும்புவதைப் போல சிவப்பாக, போஷாக்காக இருப்பதில்லை. எனவே அக்குழந்தைகளின் சிரமம் நமக்கு ஒரு பொருட்டாக தெரிவதில்லை.

தமிழக கிராமத்தில் உயர்சாதி குழந்தைகளுக்காக வைத்த குடிநீரை குடித்த குற்றத்திற்காக பள்ளிச்சிறுமியை அதன் ஆசிரியரே தாக்கி குருடாக்கினால் நாம் பதறுவதில்லை.

ஆந்திராவில் காவல்துறை நடத்திய கண்காட்சியில் பள்ளி மாணவர்கள் காவல்துறையின் துப்பாக்கிக் குண்டுகளுக்கு பலியாகி இறப்பது ஒரு கொடூரமாக நமது கண்களுக்கு தோன்றுவதில்லை.

நம் வீட்டுக் குழந்தைகளே ஊட்டச்சத்துணவு, முறையான மருத்துவ உதவி கிடைக்காமல் அவதியுறும்போது நமக்கு கோபம் வருவதில்லை. ஆனால் பார்ப்பதற்கு அழகான வசதி படைத்த குழந்தைகளுக்கு இன்னல் ஏற்பட்டால் பதறிப்போய் விடுகிறோம். அந்தக் குழந்தைகளை கொலை செய்ததாக கூறப்படுபவனை காவல்துறையினர் விசாரணையின்றியே கொலை செய்தால் நாம் அதை தீபாவளியாக கொண்டாடுகிறோம்.

அதே நேரம் நமது குழந்தைகளை கொலை செய்பவர்களிடம் இலவச டிவி போன்றவற்றை பெற்றுக் கொண்டு அவர்களுக்கு மீண்டும், மீண்டும் வாக்களித்து பதவியில் தொடர அனுமதிக்கிறோம்.

ஜவஹர்லால் நேருவையும், அப்துல் கலாமையும் கேவலப்படுத்துவது நமது நோக்கமில்லை. ஆனால் அந்த மாபெரும் தலைவர்கள் குழந்தைத் தொழிலாளர்களிடமும், ஏழைக் குழந்தைகளிடமும் ஏன் அன்பாக இல்லை: அந்த குழந்தைகளின் துயரங்களை துடைக்க அவர்கள் ஏன் நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் இவர்களின் வாரிசுகள் உருவாகி வருகிறார்கள். நானும் ஏழைப்பங்காளன் என்று கட்டடத்தொழிலாளிகளோடு இணைந்து வேலை செய்வதுபோன்ற புகைப்படங்களோடு இவர்கள் அரசியல் அரங்கிற்கு வருகின்றனர்.

இது போன்ற போலிகளிடம் மீண்டும், மீண்டும் ஏமாறாமல் இருக்க நமது சிந்தனை முறையையே மாற்றி அமைக்க வேண்டிய தருணத்தில் இருக்கிறோம். சிந்திப்போமா?

(கடந்த ஆண்டு (2010) குழந்தைகள் தினத்துக்காக எழுதப்பட்ட பதிவு. தேவை கருதி மீள்பதிவு செய்யப்படுகிறது)

ஊழல்வாதிகளை தலித் போர்வையில் தப்ப விடலாமா? -டாக்டர் அம்பேத்கர்

2011-11-10T14:45:00.003+05:30

அரசியல் உள்ளிட்ட துறைகளில் இருக்கும் ஊழல்வாதிகளில் சிலர் சட்டத்தின்பிடியில் சிக்கும் நிலையில், தாம் தலித் என்பதாலேயே பிற இனத்தவரால் குறிவைத்து தாக்கப்படுவதாக கூறி தற்காப்பு தேடுவது வழக்கம்.

ஆனால் அம்பேத்கர் இந்த பிரசினையில் மிகவும் கறாரான பார்வை கொண்டவராக இருந்திருக்கிறார். அவரது மகனுக்கு எழுதிய கடிதத்தில் அதை அம்பேத்கர் மிகவும் தெளிவாக குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

இதோ கடிதம்...

(படத்தை சொடுக்கினால் பெரிதாகும்)

(Click the Image to maximize the Letter)

நன்றி: வழக்குரைஞர் சத்தியச்சந்திரன், சென்னை உயர்நீதிமன்றம்.

கூடங்குளம் மின்சாரம் - இலங்கைக்கு... இதோ ஆதாரம்..!

2011-11-08T18:19:00.001+05:30

இந்தியாவில் உற்பத்தியாகும் மின்சாரத்தில் இந்தியர்களுக்கு எந்த முன்னுரிமையும் இல்லை.

இந்தியர்களின் வீட்டுக்கோ, அலுவலகங்களுக்கோ, வணிக நிறுவனங்களுக்கோ, தொழி்ல் நிறுவனங்களுக்கோ மின்சாரம் எப்போது வரும் - எப்போது போகும் என்பது யாருக்கும் தெரியாது. இதே நிலைதான் அத்தியாவசிய தேவைகளான அரசு மற்றும் தனியார் மருத்துவமனைகளுக்கும்.

ஆனால் நோக்கியா, ஹூன்டாய், போர்ட் உள்ளிட்ட பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு தடையற்ற மின்சாரத்தை மிகக்குறைந்த சலுகை விலையில் வழங்கி தன் இறையாண்மையை நிரூபித்துக் கொண்டிருக்கின்றன மத்திய, மாநில அரசுகள்.

இந்நிலையில் இனப்படுகொலை, மனித குலத்திற்கு எதிரான குற்றம் ஆகியவற்றில் ஈடுபட்டுள்ள இலங்கை அரசுக்கு பாராட்டும், ஆதரவும் அளிக்கும் விதத்தில் இலங்கைக்கு மின்சாரம் வழங்கவும் இறையாண்மை மிக்க இந்திய அரசு முடிவு செய்துள்ளது.

இதோ ஆதாரம்...

(படத்தை சொடுக்கினால் பெரிதாகும்)

இணையத் தொடுப்பு: http://pib.nic.in/newsite/erelease.aspx?relid=75546

இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்திலும் இரண்டு இடங்களில் அணுஉலை (பூங்காக்)கள் கிடையாது. தமிழ்நாட்டில் மட்டும் இரண்டாவது அணுஉலை (பூங்கா) அமைக்கப்படுகிறது.

இந்திய அரசின் வழக்கப்படி, இந்தியர்களுக்கு மின்சாரம் இல்லாவிட்டாலும் இலங்கைக்கு மின்சாரம் வழங்க வேண்டும் என்பதற்காகவே கூடங்குளத்தில் அணுஉலை கட்டப்பட்டது போலும்.

வாழ்க இந்தியா!

வளர்க ஜனநாயகம்!!

அணுஉலை ஒளி திருநாள் வாழ்த்துகள்!

2011-10-26T00:02:00.007+05:30

பொங்கல் பண்டிகையின் முக்கிய காரணிகளான விவசாயிகளைத் தவிர மற்றவர்கள் அனைவரும் தொலைகாட்சி சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளோடும், புதிய திரைப்படங்களோடும் பொங்கல் பண்டிகையை கொண்டாடுவது இங்கே யாருக்கும் உறுத்துவதில்லை. நாடு முழுதும் விவசாயிகள் பெருமளவில் தற்கொலை செய்துகொள்வதோ, மிஞ்சியிருப்போரும் உழவுத் தொழிலை புறக்கணித்து வேறு தொழில்களை தெரிவு செய்யும் அவலமோ யார் கண்ணிலும் படுவதில்லை.

இதேபோல்தான் தீபாவளி என்று அழைக்கப்படும் நாளின் உண்மையான அர்த்தம், அல்லது அதன் அனர்த்தம் குறித்து யாருக்கும் இங்கே அக்கறையில்லை. பகுத்தறிவு பேசும் தனியார் தொலைக்காட்சிகள்கூட தீபஒளித்திருநாள் சிறப்பு நிகழ்ச்சிகளை ஒளிபரப்பி பொருளீட்ட தவறுவதில்லை, மார்க்சிஸ்ட் கட்சியின் “தீக்கதிர்” தீபாவளி சிறப்பு மலர் வெளியிடுவதைப் போல!

எனவே நாமும் ஒரு முறை உரக்கச் சொல்வோம்... “ஹேப்பி தீவாளி!”

தீப ஒளித்திருநாளின் மத்தாப்புக்களைப்போல மின்சக்தியின் மூலங்களான நிலக்கரியும் மற்ற வளங்களும் விரைந்து தீர்வதால், அணுஉலை அவசியம் என்று அணுஉலை மஹாத்மியம் பாடுகின்றன பல ஊடகங்கள்...

அணுஉலை மஹாத்மியத்தைப்பாடும் இந்த ஊடகங்களில்தான் எத்தனை வகை?

பெரியார் விருது பெற்ற நக்கீரன் கோபாலின் ‘பாலஜோதிடம்’, சமத்துவத்தை முழங்கும் ‘தீக்கதிர்’, நடுநிலைமை இதழான ‘புதிய தலைமுறை’ என்று ஊடக உலகின் எதிரெதிர் துருவங்கள் எல்லாம் அணுஉலைக்கு ஆதரவான கருத்துப் பரப்பலை செய்து வருகின்றன.

“அணுவியல் மாற்றத்தை சீர்திருத்துவார் துலாச்சனி!” என்ற தலைப்போடு அட்டைப்பட சிறப்புக் கட்டுரை ஒன்றை வெளியிட்டுள்ளது பாலஜோதிடம்.

தற்போது கன்னி ராசியில் வாசம் செய்யும் சனிபகவான் விரைவில் துலாம் ராசியில் வாசம் செய்ய இருக்கிறாராம். அதற்கு முன்னோட்டமான் ஆறுமாத காலத்தில் அவரது செயல்பாடுகளால்தான், ஜப்பான் புகுஷிமா விபத்தும், அதைத் தொடர்ந்து உலக அளவில் அணுஉலைகள் குறித்த விவாதமும் நடந்து வருகிறதாம்.

உயர் தொழில்நுட்ப ரீதியான கிரகம் சுக்கிரனின் ராசியில் சனிவாசம் செய்யப்போவதால், பல்வேறு உயர்தொழில் நுட்ப முறைகள் அணு விஞ்ஞானத்தில் கண்டுபிடிக்கப்படுமாம். இத்துறையில் முறைகேடுகள் களையப்பட்டு, முட்டுக்கட்டைகள் தகர்த்தெறியப்படுமாம்.

அணுஉலைகளுக்கான புதிய பாதுகாப்பு முறைகள் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, அணுஉலை எதிர்ப்புகளை மக்கள் விலக்கிக் கொள்வார்களாம்.

சர்வதேச அளவில் (செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம்) அணுவிற்கான வர்த்தகத்தினால் தொழில்ரீதியான போட்டிகளில் இந்தியாவும் ஆதாயம் பெறுமாம்.

இதெல்லாம் நடந்து விட்டால் நல்லதுதானே என்று சற்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டால், அடுத்தடுத்த பத்திகள் நம் தூக்கத்தை கலைக்கின்றன!

துலாச்சனியின் பார்வை வீடுகளான மகர ராசி (4ம் பார்வை பெற்றும்), மேஷ ராசி (7ம் பார்வை பெற்றும்), கடக ராசி (10ம் பார்வை பெற்றும்) உள்ளதால் அணுஉலை சம்மந்தமான உள்நாட்டு சர்ச்சைகள் சூடுபிடிக்குமாம்.

சில நாடுகளில் அணு உலைகளால் பேராபத்துகள் ஏற்பட்டு கடும் விளைவுகள் ஏற்படுமாம்.

அணுஉலைகளை இயக்க அணுத் தாது பொருட்களின் (செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம்) தட்டுப்பாடு காரணமாக, அதிக அணுத்திறன் கொண்ட அணுசக்தி நாடுகள் வர்த்தக ரீதியான ஆதாயம் அடையுமாம். நில ஆர்ஜிதம் செய்வதில் அரசுக்கு பெரும் பின்னடைவும், பொருட்செலவும், காலதாமதமும் ஏற்படுமாம்.

இதெல்லாம் நடந்தாலும் அடுத்த இரண்டரை ஆண்டு காலத்தில் துலாச்சனியுடன் புதன் சேர்க்கை மற்றும் பார்வையின் காரணமாக அணுவியல் துறையில் நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்படுமாம்.

பல லட்சம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே எழுதப்பட்ட ஜோதிட சாத்திரத்தில் அணுஉலைகள் குறித்தும், செறிவூட்டப்பட்ட யூரேனியம் குறித்தும் எவ்வளவு தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் புரியாமல் நாத்திகம் பேசும் அபிஷ்டுக்கள் இருந்தால் சோதிடர் முரளியை 91500 26954 என்ற தொலைபேசி எண்ணில் தொடர்பு கொண்டு விளக்கம் கேட்கலாம்.

பெரியார் விருது பெற்ற நக்கீரன் கோபால் இதுபோன்று ஜோதிடப்புரட்டுகளை பரப்பலாமா என்று யாரும் கேட்கக்கூடாது. அவர் நடுநிலையாளர். அவரது மற்றொரு புத்தகமான பொது அறிவில் கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் பாதுகாப்பானதா? என்ற அறிவியல் கட்டுரையும் இடம் பெற்றுள்ளது. வாசகர்களுக்கு எதுதேவையோ? அதை மட்டும் எடுத்துக் கொள்ளலாம்!

வணிக நிறுவனமான நக்கீரன் குழுமம்தான் இவ்வாறு மக்களை குழப்புகிறது என்றால், மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் அதிகாரபூர்வ நாளேடான தீக்கதிரோ அரசியல் ரீதியாக கூடங்குளம் அணுஉலையை ஆதரிக்கிறது. மேலும் போராட்டத்திற்கு உள்நோக்கமும் கற்பிக்கிறது...

“பொதுவாக இந்தப்போராட்டத்தை மக்கள் நடத்துவது போன்ற ஒரு தோற்றத்தை ஊடகங் கள் ஏற்படுத்துகின்றன. கூடங்குளம் அணுமின் நிலையத்தின் பாதுகாப்பு குறித்து அந்தப்பகுதி மக்களிடம் அச்சம் பரப்பப்பட்டுள்ளது என்பது உண்மை. அந்த அச்சம் அகற்றப்பட வேண்டும் என்பதில் யாருக்கும் மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் அணுசக்தி விஞ்ஞானிகள் கூடங்குளம் அணுமின் நிலைய பாதுகாப்பு குறித்து தொடர்ந்து உறுதியளித்து வருகின்றனர். ஆனால் சிலர் திட்டமிட்டு வதந்திகளை பரப்புவது வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது. இவர்களது உள் நோக்கம் என்ன என்பது குறித்து விரிவாக ஆய்வு நடத்தப்பட வேண்டும்.

குறிப்பாக மத்திய அரசுக்கு இதில் கூடுதல் பொறுப்பு உண்டு. ரூ.13 ஆயிரம் கோடி செலவில் ரஷ்ய நாட்டின் உதவியுடன் கூடங்குளம் அணுமின் திட்டம் துவக்கப்பட்டது. அது நிறை வடையும் நிலையை எட்டி மின் உற்பத்தியைத் துவங்கத் தயாராக உள்ளது. இந்நிலையில் திட்டத்தையே நிரந்தரமாக மூடிவிட வேண்டும் என்று கூறுவது மிகவும் ஆபத்தானது.”

இந்தியா – அமெரிக்கா இடையேயான (123) அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை எந்த உள்நோக்கத்துடன் இதே கம்யூனிஸ்ட்(!) கட்சி எதிர்த்தது என்பதை சொல்லாமல் மக்களை குழப்புகிறது. மேலும் சோனியா காந்தி, ரஜினிகாந்த் போன்றவர்கள் இந்திய மருத்துவர்களை மயிரளவுகூட நம்பாமல் சிகிச்சைக்காக வெளிநாடுகளுக்கு பறந்து செல்லும் நிலையில் மக்கள் மட்டும் இந்திய விஞ்ஞானிகளை நம்பவேண்டும் என்று வலியுறுத்துகிறது.

ஜப்பானில் உள்ள புகுஷிமா அணுமின் நிலை யத்தில் ஏற்பட்ட விபத்தைத் தொடர்ந்து பல்வேறு கேள்விகள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. ஜப்பானைப் போன்று இந்தியாவில் கடுமையான நிலநடுக்கம் ஏற்பட வாய்ப்பு இல்லை என்றும் நிலநடுக்கம், சுனாமி போன்ற ஆபத்துக்களை கருத்தில் கொண்டு தேவையான கூடுதல் பாதுகாப்பு முற்றிலுமாக கூடங்குளத்தில் செய்யப்பட்டுள்ளது என்பதை அணு விஞ்ஞானிகள் உறுதிசெய்கின்றனர்.

மத்திய அரசின் உத்தரவைத் தொடர்ந்து, கூடங்குளம் அணுமின் நிலையம் உட்பட இந்தியாவில் உள்ள அனைத்து அணுமின் நிலையங்களிலும் விரிவான ஆய்வு நடத்தப்பட்டு, ஆபத்து ஏற்படுமானால் ஒட்டுமொத்த அணுஉலை அமைப்பும் தானியங்கி முறையில் குளிரும் வகையில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளதை பிரபல அணு விஞ்ஞானி சீனிவாசன் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார்.

இந்தியாவில் செயல்படும் அணு உலைகளில் தாராபூரில் மட்டும் கொதிநீர் அணு உலைகள் உள்ளன. கூடங்குளம் உட்பட ஏனைய அனைத்து அணு மின் நிலையங்களிலும் கடினநீர் அணு உலைகள் உள்ளன. இவை குளிர்ந்த நீரில் இயங்கக் கூடிய தன்மை கொண்டவை என்றும் மிகவும் பாதுகாப்பானவை என்றும் விஞ்ஞானிகள் உறுதியளிக்கின்றனர். அண்மையில் வந்த சுனாமியால் கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்திற்கு எந்த பாதிப்பும் ஏற்படவில்லை என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

மாஸ்கோவில் மழை பெய்தால் மதுராந்தகத்தில் குடை பிடிக்கும் மார்க்சிஸ்டுகள்தான் இவ்வாறு சுயலாபத்திற்காக மக்களை குழப்புகிறார்கள் என்று பார்த்தால், நடுநிலை பத்திரிகையான புதிய தலைமுறையும் அணுஉலைக்கு ஆதரவான நிலையையே எடுத்துள்ளது.

கவித்துவ மொழிதலில் திறன் பெற்ற புதிய தலைமுறை பத்திரிகையின் ஆசிரியர் பாரதியின் வரிகளில் கட்டுரையை தொடங்குகிறார்....

இருள் என்பது குறைந்த ஒளி. மகாகவி பாரதியின் மாணிக்க வரிகளில் ஒன்று இது. வெளிச்சம் குறைந்தால் இருட்டு என்பது சின்னக் குழந்தைக்கும் தெரிந்த உணமை. அதைதான் சொல்கிறாரா பாரதி? இந்த எளிய கருத்தைச் சொல்ல மகாகவியா வர வேண்டும்? உள்ளத்தில் உண்மை ஒளி உண்டாயின் வாக்கினிலே ஒளி உண்டாகும் என்ற அவரது வார்த்தைகளை அறிந்தவர்களுக்கு அவர் வேறு எதையோ உணர்த்த முற்படுகிறார் என்பது புரியும். அது என்ன? அது இதுதான்: அறிவில் ஒளி குறையுமானால் மனதில் இருள் தோன்றும்.

அணுசக்தி மீதான விமர்சனங்களை முன்வைப்பதுதான் அறிவின் ஒளி குறைவதாம். நல்லது. மேலும் படிப்போம்...

ஓடுகிற ஆறு, ஓசையிடும் கடல், வீசுகிற காற்று, அடுப்பில் எரியும் நெருப்பு, கண்ணுக்குத் தெரியாத மின்சாரம், அன்றாடம் புழங்கும் போக்குவரத்து, உறபத்திக்கு உழைக்கும் இயந்திரங்கள், ஏன் உணவில் கூட, விபத்துக்கான சாத்தியங்கள், பக்க விளைவுகள் உண்டு. அதற்காக அவையே வேண்டாம் எனச் சொல்லி விடுவோமா? தினம் சாலை விபத்துக்களைப் படிக்கிறோம். பயணங்களை நிறுத்தி விட்டோமா? ரயில்கள் விபத்திற்குள்ளாகின்றன எனத் தெரிந்தும் ஏன் முன்பதிவில் இத்தனை முண்டியடித்தல்?

நல்ல கேள்விகள்தான்...! ஆனால் நாணயமான கேள்விகள்தானா...?

சாலை விபத்து அல்லது ரயில் விபத்தும் – அணு உலை விபத்தும் ஒன்றுதானா?

போபால் விஷவாயு விபத்தில் பாதிக்கப்பட்ட நிலப்பகுதிகளை விபத்து நடந்து 25 ஆண்டுகள் கழிந்த பின்னரும் இதுவரை சுத்தம் செய்யவில்லை என்பது தெரியுமா? யூனியன் கார்பைடு நிறுவனமோ, அதை விலைக்கு வாங்கிய டெள கெமிக்கல்ஸ் நிறுவனமோ அந்த நிலத்தை சுத்தப்படுத்தும் பணியை ஏற்காமல் டபாய்ப்பது தெரியுமா?

விஷத்தன்மை கொண்ட வேதிப்பொருட்களால் பாதிக்கப்பட்ட நிலத்தை சுத்தம் செய்யவே 25 ஆண்டுகளாக கையாலாகாமல் இருக்கும் இந்திய அரசுதான் அணுஉலை விபத்து வந்தால் மக்களை காப்பாற்றப் போகிறதா? இதெல்லாம் தெரியாமல்தான் புதிய தலைமுறை ஆசிரியர் மீண்டும், மீண்டும் அணுஉலைகளுக்கு ஆதரவான நிலையிலேயே பேசுகிறாரா?

மேற்கூறப்பட்ட மூன்று பத்திரிகை ஆசிரியர்களும் பாரதியை விமர்சனமின்றி ஏற்றுக் கொள்கிறார்கள் என்றே கருதுகிறேன். எனவே எனக்கு பாரதி மீது ஏராளமான விமரிசனம் இருந்தாலும் மேற்கூறப்பட்டவர்களின் விருப்பத்திற்குரிய பாரதியின் வரிகளையே நினைவு படுத்த விரும்புகிறேன்...

“படித்தவன் சூதும் வாதும் பண்ணினால் போவான் போவான்! ஐயோவென்று போவான்”.

கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பு – ஒரு “புதிய தலைமுறை” அனுபவம்

2011-10-14T19:30:00.021+05:30

ஜப்பானின் புகுஷிமா அணுஉலை விபத்திற்கு பிறகு கிழக்கு பதிப்பகத்தின் மொட்டை மாடியில் ஒரு கலந்துரையாடல் நடைபெற்றது. சிறப்பு விருந்தினராக கல்பாக்கம் அணுஉலையின் பாதுகாப்புப் பிரிவில் பணியாற்றிய டாக்டர் எல். வி. கிருஷ்ணன் அவர்கள் கலந்து கொண்டு அணுஉலைகளின் பாதுகாப்பு குறித்து விளக்கினார். அந்த நிகழ்ச்சிக்கு “பூவுலகின் நண்பர்கள்” அமைப்பின் அணுசக்தி ஆய்வாளர் (பொறியாளர்) கோ. சுந்தர்ராஜனுடன் நான் சென்றிருந்தேன்.

நிகழ்வின் இறுதியில் டாக்டர் எல்.வி. கிருஷ்ணன் அவர்களிடம் சில கேள்விகளை நண்பர் கோ. சுந்தர்ராஜன் எழுப்பினார். தொடர் கேள்விகள் எழுப்பப்படுவதை நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்கள் விரும்பவில்லை என்பதை புரிந்து கொண்டு சுந்தர்ராஜன் அமைதியானார். அப்போது அங்கு பார்வையாளராக வந்திருந்த 'பொறியாளர் ஏழுமலை' என்பவர் அணுசக்திக்கு ஆதரவாக நம் நண்பர் சுந்தர்ராஜனிடம் வாதிட ஆரம்பித்தார். ஆனால் வாதிட்ட விதம் விரும்பத்தக்க விதத்தில் இல்லாததால் அவரை புறக்கணித்து வெளியேறினோம்.

இந்த பொறியாளர் ஏழுமலை அவர்களை சென்னையில் நடக்கும் எந்த நிகழ்ச்சியிலும் பார்க்கலாம். மின்வாரியத்தில் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றிருப்பதாக கூறும் அவர், எந்த கூட்டத்திலும் தனது கருத்தை எப்படியாவது பதிவு செய்வதில் விருப்பம் காட்டுபவர்.

'பெரியார் திராவிடம் கழகம்' சார்பில் கடந்த வியாழன் (13-10-2010) அன்று அணு ஆற்றல் எதிர்ப்பு கூட்டம் ஒன்று நடைபெற்றது. அதிலும் அந்த பொறியாளர் பார்வையாளராக வந்திருந்தார். வழக்கம்போல நிகழ்ச்சி ஏற்பாட்டாளர்களிடம் பேசி மைக்கை பிடித்தார். தாம் ஒரு காலத்தில் அணுசக்தி ஆதரவாளனாக இருந்ததாக உரையை துவங்கிய அவர், புகுஷிமா நிகழ்விற்கு பிறகு தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டதாக அறிவித்தார். தொடர்ந்து அணுஉலையின் பிரசினைகள் குறித்து சுமார் 15 நிமிடம் முழங்கிய அவர், பார்வையாளர்களின் கரவொலியுடன் தமது உரையை நிறைவு செய்தார்.

தனிநபர்கள் தங்கள் கருத்துகளை இவ்வாறு மாற்றிக் கொள்வதால் சமூகத்தில் பெரிய மாற்றங்கள் உடனடியாக ஏற்பட வாய்ப்பில்லை. ஆனால் சமூகத்தில் முக்கியத்துவம் பெற்றவர்கள், குறிப்பாக பத்திரிகையாளர்களும், ஊடகங்களும் தங்கள் நிலையை திடீரென மாற்றிக் கொண்டால்...

***

அண்மையில் புதிய “தலைமுறை தொலைகாட்சி” தனது அணுசக்தி கொள்கையை திடீரென மாற்றியுள்ளதாக தோன்றுகிறது.

கூடங்குளம் அணுஉலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் போராட்டத்தை மக்களுக்கு எடுத்துக் கூறியதில் புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் பங்களிப்பை யாரும் மறுக்க முடியாது. சென்னையில் இருந்து நேரடி ஒளிபரப்பு சாதனத்தையும், சிறப்பு செய்தியாளர்களையும் அனுப்பி போராட்டக்காரர்களுக்கு உதவி செய்தது.

போராட்டக்காரர்கள் தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர், இந்தியப் பிரதமர் ஆகியோரை சந்திக்கும் வரை புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் செய்திகள் போராடிய மக்களுக்கு ஆதரவாகவே இருந்தது.

இதற்கிடையில் என்ன நடந்ததோ தெரியவில்லை.

“கல்பாக்கம் அணுஉலைகள் பாதுகாப்பாக உள்ளன. கல்பாக்கத்தில் யாருக்கும் எந்த பாதிப்பும் இல்லை. கல்பாக்கம் மற்றும் அணுசக்தி குறித்து தவறான தகவல்கள் பரப்பப்படுகின்றன. கூடங்குளம் போராட்டத்தால் அணு உலை பணியாளர்களுக்கு சிரமம் ஏற்படுகிறது. கூடங்குளம் போராட்டத்தை யாரோ தூண்டி விடுகிறார்கள். அதில் அந்நிய சதி இருக்கிறது” என்ற தொனியில் செய்திகள் வெளியாகின்றன.

புதிய தலைமுறை இதழோ மேலும் ஒருபடி சென்று தலையங்கமும், ஒரு கட்டுரையும் தீட்டியுள்ளது. புதிய தலைமுறை இதழின் ஆசிரியர் திரு.மாலன் முன்னொரு காலத்தில் அணுசக்தியின் விமர்சகராகவே இருந்ததாக எனக்கு நினைவு இருக்கிறது. நானும் அவரும் ஒரே நிறுவனத்தில் பணியாற்றிய போது எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவத்தில் உருவான புரிதல் அது. புதிய தலைமுறை ஆசிரியர் திரு. மாலனின் கருத்து தற்போது மாறியுள்ளதாக தோன்றுகிறது.

திரு. மாலன் போன்றவர்களுக்கு பல நேரங்களில் சிக்கல்கள் ஏற்படுவது உண்டு. அவர் குமுதம் இதழில் பணியாற்றியபோது, “ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்!” என்று பொருள்பட அவர் எழுதியதாக நினைவு. நிச்சயம் அது அவரது கருத்தாக இருக்க முடியாது என்றே நான் இப்போதும் நம்புகிறேன்.

“பப்ளிக் சென்டிமென்ட்”க்கு எதிராகவும், ஊடக நிறுவன அதிபர்களின் கருத்துக்கு எதிராகவும் எழுத முடியாத நிலையே அனைத்து பத்திரிகையாளருக்குமான பொது விதி! இதில் அடையாளங்கள் அற்ற சாமானிய பத்திரிகையாளர்கள் தப்பி விடுவார்கள். மாலன் போன்ற பிரபலமானவர்கள் மட்டும் மக்களின் கோபத்திற்கு ஆளாவார்கள்.

அணுஉலை விவகாரத்திலும் அப்படித்தானா என்பது தெரியவில்லை. அவரது கருத்து உண்மையிலேயே மாறியும் இருக்கலாம். மாறாமலும் இருக்கலாம். ஆனால் அதைவிட முக்கியமாக நான் கருதுவது, புதிய தலைமுறை ஊடகத்தை நடத்தும் எஸ். ஆர். எம். பல்கலைக்கழகத்தில் அணுசக்தி பொறியியல் பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. இளநிலை (B.Tech.) பட்டத்திலிருந்து, ஆய்வு முனைவர் (Ph.D) பட்டம்வரை இங்கு பயிற்றுவிக்கப்படுகிறது. அணுசக்தித் துறை உலக அளவில் முக்கியத்துவம் பெற்றுவருவதாகவும், அணுசக்தி பொறியியல் படிப்பவர்களுக்கு ஏராளமான வேலை வாய்ப்புகள் இருப்பதாகவும், எஸ்.ஆர்.எம் பல்கலைக்கழகத்தின் இணையதளம் கூறுகிறது.

இந்த நிலையில் கூடங்குளம் அணுஉலை எதிர்ப்பு போராட்டத்தை சிறப்பாக எடுத்துக்கூறும் விதத்தில் புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியில் வெளியான செய்திகள் எனக்கு துவக்கத்திலேயே ஆச்சரியத்தை ஏற்படுத்தின.

புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சியின் தற்போதைய நிலை எனக்கு அதிர்ச்சியையோ, ஆச்சரியத்தையோ ஏற்படுத்தவில்லை. ஏனெனில் இந்திய-தமிழக ஊடக வரலாற்றில் இது புதிதான நிகழ்ச்சியோ, புதிரான நிகழ்ச்சியோ அல்ல!

புதிய தலைமுறை தொலைகாட்சிக்கு ட்விட்டரிலும், பேஸ்புக்கிலும் பலமுறை வாழ்த்து கூறியிருக்கிறேன். அந்த தொலைகாட்சியை விமர்சனம் செய்வதற்கு சற்றே பெரிய பதிவு தேவைப்படுகிறது, அவ்வளவுதான்!

பின்குறிப்பு: கூடங்குளத்தில் அணுஉலை கட்ட ஆரம்பித்து சுமார் 25 வருடங்களாக என்ன செய்தீர்கள் என்ற கேள்வி பரவலாக கேட்கப்படுகிறது. சுமார் 25 வருடங்களாக அதை எதிர்த்து போராட்டமும் நடைபெற்றே வருகிறது.

பத்திரிகையாளர்கள் ஞாநி, ஏ.எஸ். பன்னீர்செல்வன், ரமேஷ் (நாகார்ஜூனன்) போன்றவர்கள் உட்பட பலரும் அதில் பங்கேற்றனர். 1989ம் ஆண்டிலேயே எழுத்தாளர் ராஜேந்திர சோழன் அவர்கள் அஸ்வகோஷ் என்ற புனைப் பெயரில் “அணுசக்தி மர்மம்! தெரிந்ததும், தெரியாததும்” என்று சுமார் 200 பக்க அளவில் விரிவான புத்தகம் எழுதியுள்ளார். அதனை தற்போது மறுபதிப்பு செய்வது குறித்து பேச்சுவார்த்தை நடக்கிறது.

எனவே கூடங்குளம் அணு உலைக்கு எதிர்ப்பு தெரிவிக்கும் போராட்டத்தின் வயது: சுமார் 25 ஆண்டுகள் !

தொடர்புடைய பதிவு: கூடங்குளம் போராட்டம் – ஒரு அற்புத அனுபவம்

பின் குறிப்பு: இப்பதிவு குறித்து 'புதிய தலைமுறை' ஆசிரியர் திரு. மாலன் அவர்கள் கருத்து கருத்து தெரிவித்துள்ளார். அதை அப்படியே இங்கு தருகிறேன்...

அன்புள்ள சுந்தரராஜன்,

என்ன பிரச்சினை எனத் தெரியவில்லை. இத்துடன் உள்ள பின்னூட்டத்தை இரண்டு முறை உங்கள் வலைப்பூவிற்கு அனுப்பினேன். ஆனால் அது அதை ஏற்க மறுத்துவிட்டது.

எனவே மடலாக அனுப்புகிறேன்.

வெளியிடுவீர்களா?

அன்புடன்
மாலன்

***

வெறும் யூகங்களின் அடிப்படையில் கற்பனை கலந்து சாமர்த்தியமாக உங்கள் பதிவு எழுதப்பட்டிருப்பதால் சில விளக்கங்களை அளிக்க விரும்புகிறேன்.

1. எந்த ஒரு விஷயமானாலும் எல்லாக் கோணங்களையும் அளிக்க வேண்டும் என்பதுதான் புதிய தலைமுறை வார இதழ், புதிய தலைமுறைத் தொலைக்காட்சி ஆகியவற்றின் அடிப்படைக் கொள்கை. அதைத்தான் புதியதலைமுறை ஊடகங்கள் இப்போதும் எப்போதும் பின்பற்றிவருகின்றன. சிலவாரங்களுக்கு முன்பு “கூடங்குளம் கொதிக்கிறது” என்ற தலைப்பில் புதிய தலைமுறை வார இதழ் கவர் ஸ்டொரி வெளியிட்ட போது, அங்குள்ள மக்களின் கருத்துக்களை வெளியிட்டதைப் போலவே, அணு விஞ்ஞானி ஜெயபாரதனின் கருத்துக்களையும் வெளியிட்டோம். அதே போல போராட்ட செய்திகளை எப்படி போராட்டம் நடந்த இடத்திற்கே சென்று ஒளிபரப்பினோமோ அதே போல கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்திற்கும் சென்று அங்குள்ள நிலைமைகளையும் கருத்துக்களையும் ஒளிபரப்பினோம். ஒரே விவாத அரங்கில் அணு மின் நிலைய விஞ்ஞானிகள் மூவரையும், அணு உலைக்கு எதிர்ப்பானவர்கள் ஐவருக்கும் இடமளித்தோம்.

இன்னொரு உதாரணம், ராஜீவ் கொலையாளிகளுக்கான தூக்கு தண்டனைக்கு எதிரான போராட்டம். அந்த விவாதத்தில் சுப. வீரபாண்டியனையும், சுப்ரமணிய சுவாமியையும் ஒரே நேரத்தில், கருத்துக்களை வெளியிட வாய்ப்பளித்தோம். பேரறிவாளனின் அம்மா, முருகனின் மகள் ஆகியோரது பேட்டிகளை ஒளிபரப்பியது போலவே கார்த்திகேயன், ரகோத்தமன் ஆகியோரின் கருத்துக்களையும் ஒளிபரப்பினோம்.

எனவே நாங்கள் நிலை மாறிவிட்டோம் அதுவும் எஸ்.ஆர்.எம் பலகலைக்கழகக்த்தின் காரணமாக எனச் சொல்வது, மென்மையாகச் சொன்னால் அபத்தமான பிதற்றல்.

எஸ்.ஆர்.எம் பலகலைக்கழகம் எத்தனையோ பாடங்களை போதித்து வருகிறது. நிகழ்ச்சிகளை நடத்தி வருகிறது. ஆனால் புதிய தலைமுறை ஊடகங்கள் அவற்றுக்கு தகுதியற்ற முக்கியத்துவங்களை அளிப்பதில்லை. இதை புதிய தலைமுறை, புதிய தலைமுறைக் கல்வி ஆகியவற்றின் கடந்த இரண்டு இதழகளைப் புரட்டிப் பார்த்துத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

இரு தரப்புக்கும் இடமளிப்பது புதிய தலைமுறைக்குப் புதிதல்ல. ஆனால் அது போன்ற நடைமுறைகள் உங்களைப் போன்ற தமிழ்த் தொலைக்காட்சி நேயர்களுக்குப் புதிது.

2.நான் அணு ஆயுதங்களுக்கு எதிரானவன். இப்போதும் அதே நிலைதான். ஆனால் அணு சக்திக்கு எதிரானவன் அல்ல. இன்று பருவநிலை மாற்றம், புவி வெப்பமடைதல் ஆகிய பிரசினைகள் நம் முன் பூதாகரமாக வளர்ந்து வரும் யதார்த்தத்தைக் கணக்கில் எடுத்துக் கொண்டு பார்க்கும் போது அணுமின்சாரம் பற்றிய மறு சிந்தனைகள் அவசியமாகிறது. அணு மின் நிலையங்களில் விபத்து என்பது ஒரு probabilityதான். ஆனால் பருவநிலை மாற்றம் என்பது ஒரு reality. இதைக் குறித்து இரண்டு மூன்ற் நாள்களுக்கு முன்தான் நாம் உங்கள் பேஸ்புக்கில் விவாதித்தோம்

3.“ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்!” என்று பொருள்பட நான் எழுதியதாக ஒரு அவதூறுப் பிரசாரம் (smear campaign) நீண்ட நாள்களாக நடந்து கொண்டிருக்கிறது. அப்படி நான் எப்போதும் எழுதியதில்லை. அப்படி நான் எழுதியதாகச் சொல்பவர்கள் அதை ஆதாரங்களோடு மெய்ப்பிக்க வேண்டும். அதுதான் நாணயமானது.

நான் தூக்கு தண்டனையை ஆதரிப்பவன் இல்லை. கவிஞர் தாமரை நடத்திய கையெழுத்து இயக்கத்தில் கூட கையெழுத்திட்டிருக்கிறேன். அவரையே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்ளலாம்.

4. நான் எத்தனையோ முறை எத்தனையோ விஷயங்களில் வெகுஜன கருத்திலிருந்து முரண்பட்டு என் கருத்துக்களை வைத்திருக்கிறேன். அதே நேரம் என் பொறுப்பில் உள்ள ஊடகங்களை அதற்கு மட்டுமே பயன்படுத்தியதில்லை. நம் நாட்டில் ஒரு கலாசாரம் நெடு நாட்களாக இருக்கிறது. அது குறிப்பாக தமிழ் நாட்டில் சமூகப் போராளிகள் என்று தங்களை அறிவித்துக் கொள்கிறவர்களிடம் ஒரு இயல்பாக ஆகி விட்டதைக் காணமுடியும். கற்பு பற்றிய கருத்துக்காக குஷ்பூ மீது போடப்பட்ட வழக்குகள், சுப்ரமணியசுவாமி மீதான முட்டை வீச்சு. விடுதலைப்புலிகளுக்கு எதிரான படக்குழுவினரை சென்னையை விட்டுத் துரத்தியது, இப்படிப் பல. விவாதம் என்ற கலாசாரம் அருகி வருகிறது. கூடங்குளம் போராட்டக்காரர்கள் ஏன் பிரதமர் குழு அனுப்பும் வரை காத்திருந்து அவர்களிடம் விவாதித்துப் பார்த்து, அந்தக் குழுவின் கருத்துக்களை ஊடகங்கள் முன் வைத்துப் பின் அவசியமானால் போராட்டத்தை தொடர்ந்திருக்கக் கூடாது? அந்தக் குழுவிடம் பேசாமலே,வேலைக்குப் போகிறவர்களைத் தடுக்கிற, அவர்களை முற்றுகையிடுகிற போராட்டமாக ஏன் அதை மாற்ற வேண்டும்? அந்தப் பணியாளர்கள் என்ன செய்தார்கள், அவர்களைச் சிறை வைக்க?

நீங்கள் இந்தப் பதிவை எழுதும் முன் என்னிடம் தொலைபேசியிலோ, மின்னஞ்சலிலோ தொடர்பு கொண்டிருக்கலாம். இதே விளக்கங்களை உங்களுக்கு அளித்திருப்பேன்.

உங்களிடம் கற்பனை நிறையவே இருக்கிறது. வழக்க்றிஞர்களுக்குப் பொய்கள் கை கொடுக்கலாம். ஆனால் கற்பனை உதவாது.

***

மரியாதைக்குரிய ஆசிரியர் மாலன் அவர்களுக்கு,

“ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட அனைவரது கழுத்திலும் தூக்குக்கயிறு மாட்டி, அதற்கான லீவர் இழுக்கப்படும் சப்தம் கேட்க வேண்டும்!” என்று பொருள்படும் வாசகத்தை நீங்கள் எழுதவில்லை என்பதை நான் ஏற்கிறேன்.

ஒரு இதழின் ஆசிரியர் குழுவினர் சார்பில் வெளியாகும் அனைத்துக் கருத்துகளுக்கும் அதன் ஆசிரியர் பொறுப்பேற்க முடியாது என்ற நடைமுறை அம்சத்தை உணர்கிறேன்.

தங்களை அவதூறு செய்யும் நோக்கத்துடன் இந்த விவகாரத்தை நான் வெளியிடவில்லை என்று தெரிவித்துக் கொள்கிறேன். இதனால் தங்களுக்கு சிரமம் ஏற்பட்டிருந்தால் அதற்காக வருந்துகிறேன்.

தங்கள் கருத்துரையில் உள்ள மற்ற அம்சங்கள் குறித்து தனியாக எழுதுகிறேன்.

நன்றி,

அன்புடன்
சுந்தரராஜன்

ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கு - மறைக்கப் பட்ட உண்மைகள்!

2011-08-29T09:30:00.000+05:30

“குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் ஒருவருக்கு எதிரான குற்ற வழக்கில், அந்த நபரை அவருக்கு எதிராகச் சாட்சியாக இருக்குமாறு கட்டாயப்படுத்தல் கூடாது” என்று இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின் உறுப்பு 20(3) திட்டவட்டமாக கூறுகிறது. ஒரு அரசின் கட்டமைப்பை, செயல்பாட்டை விளக்கும் அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் ஒருவரின் உரிமை குறித்து ஏன் பேச வேண்டும்?

இந்திய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை வரைந்த சட்டமேதை அம்பேத்கார் தலைமையிலான குழுவின் மனித உரிமை தொடர்பான தொலைநோக்குப் பார்வையே இந்த அம்சத்தை சேர்த்தது. குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபரை, அந்த குற்றத்தை செய்ததாக ஒப்புக்கொள்ளும்படி காவல் நிலையங்களில் இன்று நடைபெறும் வன்முறைகளை அம்பேத்கார் அன்றே கணித்திருந்தார்.

ஆனால் அம்பேத்கார் மக்களுக்கு அளித்த பல்வேறு உரிமைகளை பொருளற்றதாக மாற்றுவதில் நமது அரசுகள் தொடர்ந்து செயல்பட்டு வருகின்றன. இதன் ஒரு கட்டமாக மேலே குறிப்பிடப்பட்ட மனித உரிமை அம்சங்களை குப்பைத் தொட்டியில் போடும் விதமாக "தடா" என்ற கருப்புச் சட்டம் உருவாக்கப்பட்டது.

காவல்துறை அதிகாரியிடம் கொடுக்கும் வாக்குமூலம் சட்டரீதியாக செல்லும் என்ற அம்சம், காவல்துறையில் நடக்கும் சித்ரவதைகளை அதன் உச்சத்திற்கு கொண்டு சென்றது. இதற்கு உதாரணமாக ராஜீவ் காந்தி கொலை வழக்கை கூறலாம். இந்த கொலை வழக்கில் சிக்கவைக்கப்பட்டு, அரைகுறையான விசாரணைகளின் மூலம் குற்றவாளியாக தீர்மானிக்கப்பட்டு இன்று மரணதண்டனை கொட்டடியில் இருக்கும் பேரறிவாளனின் வாக்குமூலமே இந்திய நீதித்துறை மற்றும் காவல்துறையின் கருப்புப் பக்கங்களை விளக்கும்.

இனி பேரறிவாளனின் வாக்குமூலம்….

1991ஆம் ஆண்டு சூன் மாதம் 11ஆம் தேதி இரவு 10.30 மணிக்கு சென்னை, எழும்பூர், எண்.50. ஈவெ.கி.சம்பத் சாலை, பெரியார் திடல் என்ற முகவரியில் எனது பெற்றோர் என்னை விசாரணைக்கென சிபிஐ அதிகாரிகள், ஆய்வாளர்கள் கங்காதரன், இராமசாமி மற்றும் ஒருவரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

என்னை மல்லிகை அலுவலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றபோது, நாளை காலை, அதாவது 12-6-1991 அன்று அனுப்பி வைப்பதாக வாக்குறுதி கூறியே அழைத்துச் சென்றனர்.

எனது கல்வித்தகுதி மின்னணுவியல் மற்றும் தொடர்பியல் தொழிநுட்பப் பட்டயம் என்று கூறியவுடன், துணை தலைமை ஆய்வாளர் ராஜு கேட்டார். நீதான் வெடிகுண்டு செய்தவனா? நான் மிரண்டு விட்டேன். எனது படிப்போடு வெடிகுண்டு எந்தவகையில் தொடர்பு என்பது விளங்காமல் தவித்தேன். அப்போது நான் போட்டிருந்த சட்டையின் கீழ்ப்பக்கம் சிறிய துளை இருந்தது. அதைப் பார்த்தபடியே, “இந்தத் துளை ஸ்ரீபெரும்புதூர் குண்டு வெடிப்பில் ஏற்பட்டதுதானே?” என்று கூறினார். நான் மறுத்தேன். ஆனால் என்னை சரியான முறையில் கவனித்தால் ஒப்புக்கொள்வேன் என்று கூறி இரண்டு ஆய்வாளரிடம் ஒப்படைத்தனர்.

கீழ்தளத்திற்குக் கொண்டுவரப்பட்டேன். அப்போது ஆய்வாளர்கள் சுந்தரராசன் மற்றும் இருவர் (பெயர் நினைவில்லை) எனது வெற்றுடம்பில் உள்ளங்கையினால் அடித்தனர். ஒருவர் ஷீ காலால் எனது கால் விரல்களை மிதித்தார். திடீரென ஆய்வாளர் சுந்தரராசன் தனது முழங்கால்களால் எனது விதைப்பையில் கடுமையாகத் தாக்கினார். நான் வலியால் துடித்துக் கீழே விழுந்தேன். எனக்குத் தெரியாத, சம்பந்தமில்லாத பல சம்பவங்களைக் கேட்டு துன்புறுத்தினர்.

அடுத்த நாள் காலை, மல்லிகை அலுவலத்தின் சித்ரவதைக் கூடம் என அழைக்கப்படும் மேல் மாடிக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டு ஆய்வாளர்கள் ரமேஷ், மாதவன், செல்லத்துரை, காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் சிவாஜி ஆகியோரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டேன். ஆய்வாளர்கள் மாதவன், ரமேஷ் ஆகியோர் முழங்காலை மடக்கியபடி கைகளை நீட்டியவாறு நிற்கச் சொல்வர். (அதாவது இருக்கையில் அமர்வது போன்ற பாவனையில்). அவ்வாறு நின்று கொண்டே இருக்க வேண்டும். அப்போது, எனது பின்னங்கால்களில் (ஆடுதசை) கழியால் அடிப்பார்கள். ஆய்வாளர்கள் செல்லத்துரை ஒரு பிவிசி பைப்பில் சிமெண்ட் அடைத்து, அதன் மூலம் எனது கை முட்டிகளை நீட்டச் சொல்லி அடிப்பார்.

காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் கிருட்டிணமூர்த்தி என்றொருவர் இருந்தார். அவரும் என்னைத் துன்புறுத்தினார். அவரின் பாணி வேறுபட்டது. சுவர் ஓரமாக முதுகை சாய்த்து உட்காரச் சொல்வார். பின்னர் ஒரு காலை ஒரு பக்கச் சுவற்றுடன் ஒட்டினார்போல் ஒரு காவலரை பிடிக்கச் சொல்வார். மற்றொரு காலை மற்ற பக்கச் சுவற்றுக்கு அதாவது 180 பாகைக்கு விரிப்பார். அவ்வாறு விரியும்போது ஏற்படும் வேதனை அளவிடமுடியாததாக இருந்தது.

ஆய்வாளர் டி.என். வெங்கடேசுவரனும் என்னைத் துன்புறுத்தியவர். அவர் பென்சில் அல்லது சிறு கட்டைகளை விரல் இடுக்கில் வைத்து அழுத்திப் பிடித்துத் திருகுவார். ஊசிகளை விரல் நகங்களுக்கிடையே ஓட்டுவார். ஷீ கால்களால் எனது கால்களின் சுண்டு விரல்களில் ஏறி மிதிப்பார். இதுபோன்ற நுணுக்கமான கொடுமைகளைச் செய்வார்.

மல்லிகையின் கீழ் தளத்தில் காவல்துறைக் கண்காணிப்பாளர் தியாகராசனின் அலுவலகம் இருந்தது. அவர் திடீரென இரவு 2 அல்லது 3 மணிக்குதான் அழைப்பார். எதையாவது கேட்பார். நாம் பேசிக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். தூங்கினால் அடிப்பார். இதுபோல உடல் ரீதியான, மன ரீதியான இன்னல்களைக் கொடுத்தனர்.

விசாரணைக்கென்று சட்டப்புறம்பாக அழைத்துச் சென்று நீதிமன்றம் முன்பு ஆஜர்படுத்திய 19ஆம் தேதி வரை என்னைக் குளிக்கவும் பல் தேய்க்கவும் கூட அனுமதிக்கவில்லை. 19ஆம் தேதி ஆய்வாளர் ரமேஷ் என்னருகில் வரும்போது என்னிடமிருந்து வீசிய கெட்ட வாடையை பொறுக்க முடியாமலே குளிக்க அனுமதித்தார்.

குடிப்பதற்குத் தண்ணீர் தர மறுத்தனர், தாங்கள் கூறும் பொய்யான குற்றச்சாட்டுகளை நான் ஏற்றுக் கொள்ளாதவரை குடிக்க நீர் தரமாட்டோம் என்று கூறுவார்கள். இரவுகளில் தூங்கவிட மாட்டார்கள். அவ்வாறு நான் தூங்காமல் இருக்க இரவுக் காவலர்கள் வசம் பொறுப்பு ஒப்படைக்கப்படும். தூங்கினால் முகத்தில் தண்ணீர் ஊற்றுவர். உணவையும் தங்கள் ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தினர்.

இரவு, பகல் 24 மணி நேரமும், காலைக் கடன்களை முடிக்கும்போதும் கூட கைகளில் விலங்குகளோடுதான் வைக்கப்பட்டிருந்தேன். சாப்பிடும்போது மட்டும் ஒரு கையை தளர்த்தி விடுவர். படுக்கும்போதுகூட விலங்கு பூட்டியே இருக்கும். இவ்வாறான கொடுமைகள் புரிந்தனர்.

முதல் நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல்

இவ்வாறு மறுநாள் காலை விசாரித்துவிட்டு அனுப்பிவிடுவோம் என்று பொய்கூறி அழைத்துவந்து எட்டு நாட்கள் சட்டவிரோதக் காவலில் வைக்கப்பட்டு கடுமையான சித்ரவதைகளுக்குப் பின்னர் 19.6.1991 அன்று செங்கல்பட்டு நோக்கி என்னையும், எமது வழக்கில் குற்றம் சுமத்தப்பட்டு தற்போது ஆயுள் தண்டனை அனுபவிக்கும் இராபர்ட் பயஸு என்பவரையும் அழைத்துச் சென்றனர். அப்போது காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர்கள் இரகோத்தமன், இராமகிருஷ்ணன், ஆய்வாளர்கள் இக்பால், ரமேஷ் மற்றும் சிலர் உடன் வந்தனர். அப்போது நான், இன்றுடன் என்னை விடுதலை செய்துவிடப் போகிறார்கள். தொல்லைகள், சித்ரவதைகள் முடிந்தன என்ற நம்பிக்கையுடன் இருந்தேன்.

இந்த நிலையில் செங்கை நீதிமன்றத்தினுள் எமது வேன் நுழைந்தது. அப்போது மேற்சொன்ன அதிகாரிகள் நீதிமன்றத்தில் எங்களை வாய் திறக்கக்கூடாது என்றும் அவ்வாறு அமைதியாக இருந்தால் விட்டு விடுவதாகவும், இல்லையயன்றால் மீண்டும் மல்லிகை அழைத்துச் சென்று துன்புறுத்துவோம் என்றும் கூறி மிரட்டினர். எனவே நாங்கள் மிரண்ட நிலையில் இருந்தோம். பின்னர் உள்ளே அழைத்துச் சென்றனர். நீதிபதி எமது பெயர்களை கூறி அழைத்தார். பின்னர் காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமனிடம் ஏதோ கூறினார். எம்மை அங்கு இருந்த வேறு அறைக்குள் அனுப்பி விட்டனர். பின்னர் நீதிமன்ற கூண்டிலேறி காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் ஏதோ வாதம் புரிந்தார். பின்னர் மீண்டும் நீதிபதி முன்பு நாம் அழைத்துச் செல்லப்பட்டோம். அப்போது அவர் எனக்கு 18.7.1991 வரை காவல் நீட்டிப்பு கொடுப்பதாகக் கூறினார் எனக்குக் காரணம் புரியவில்லை. மீண்டும் மல்லிகை சித்ரவதைக் கூடத்திற்கே அழைத்து வரப்பட்டோம்.

அந்த ஒரு மாத காலத்தில் தொடர்ச்சியாக அல்லாமல் விட்டுவிட்டு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. காயம் ஏற்படாவண்ணம் உள்ளங்கால்களில் கம்பால் அடிப்பர் பின்னர் குதிக்கச் சொல்வர். இவ்வாறு சித்ரவதைகள் தொடர்ந்தன.

இரண்டாவது நீதிமன்ற ஆஜர்படுத்தல்

இரண்டாம் முறையாக உயர்நீதிமன்ற வளாகத்தில் அமைந்திருந்த தடா நீதிமன்றத்தில் நீதிபதி திரு. சித்திக் முன்பு நான், ராபர்ட் பயஸ், கோடியக்கரை சண்முகம் ஆகியோர் ஆஜர்படுத்தப்பட்டோம். அப்போது எனது உறவினர்கள் 200 பேர் அல்லது 300 பேர் வெளியே கூடியிருந்தனர். என் பெயர் கூறி அழைத்தனர். நீதிமன்றத்தில் நாங்கள் ஒவ்வொருவராக ஆஜர்படுத்தப்பட்டபோது நீதிபதி 16.8.1991 வரை காவல் நீட்டிட்பு செய்திருப்பதாகக் கூறியதைக் கேட்டு அமைதியாக வெளியேறினோம்.

பின்னர் மல்லிகை அலுவலகம் அழைத்து வந்த பின்பு காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் என்னிடம் நீதிமன்ற வளாகத்தின் வெளியே கூடியிருந்த கூட்டம் யார்? 200,300 பேர் இருந்தனரே, அவர்கள் யார்? நீ வரச் சொன்னாயா? என்றார். எனக்குத் தெரியாது என்றும் எனது உறவினர்களாக இருக்கலாம், என்னால் சரியாகப் பார்க்க அவகாசமில்லாததால் கூற முடியாது என்றும் சொன்னேன். மேலும் கடந்த ஒரு மாத காலத்திற்கும் மேலாக என்னை உங்கள் காவலில் வைத்திருக்கும்போது நான் எவ்வாறு வரச் சொல்ல முடியும் என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் ஆத்திரமுற்று எனது கன்னத்தில் அறைந்தார். பக்கத்தில் இருந்த ஆய்வாளர்களிடம் என்னை அடிக்குமாறு கூறினார். எனது உறவினர்கள் எனக்கு ஆதரவாக வந்ததுகூட பொறுக்காமல் துன்புறுத்தினார்.

மூன்றாவது நீதிமன்ற ஆஜர் படுத்தல்

மூன்றாம் முறையாக நாங்கள் அடைக்கப்பட்டு துன்புறுத்தப்பட்ட பூவிருந்தவல்லி தனி கிளைச் சிறையிலேயே நீதிமன்ற அமர்வு நடந்தது. அந்தக் கிளைச் சிறை வளாகம் சிபிஐ துறையினரால் தத்தெடுக்கப்பட்டு எங்களை அடைத்து வைத்துத் துன்புறுத்தப் பயன்படுத்தப்பட்டது. என்னை மல்லிகையிலிருந்து 3.8.1991 அன்று கொண்டு சென்று பூவிருந்தவல்லி கிளைச் சிறையில் அடைத்தனர். அன்று காவல்துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இராமகிருஷ்ணன்தான் பொறுப்பிலிருந்தார். தினமும் அதிகாரிகள் முறைவைத்து துன்புறுத்துவர்.

அங்கிருந்த அலுவலகத்தில் (அப்போது அது சித்ரவதைக் கூடம்) வைத்துதான் சாட்சி 52 காவல்துறை கண்காணிப்பாளர் தியாகராசன் என்னைத் துன்புறுத்தி எழுதிய பல பக்கங்களில், பல நாட்களைக் குறிப்பிட்டுக் கட்டாய கையயழுத்துகள் பெற்றார். அப்போது உடன் சில ஆய்வாளர்களும் துன்புறுத்தினர். அதில் என்ன இருக்கிறது எனப் படித்தறிய அனுமதிக்கவில்லை. கையெழுத்திட்டால் என்னை விட்டுவிடுவதாகவும் கூறினர். எனக்கும் தடா சட்டம் தெரியாது. எனக்கு மட்டுமன்று தமிழகத்திற்கே அன்று தடா சட்டம் புதிதானது. இந்த நிலையில் துன்புறுத்தல் தாங்காமல் எனது உயிரைக் காத்துக் கொள்ளும் பொருட்டு அவர்கள் கூறியபடி கையொப்பமிட்டேன். ஆனால் பரிதாபம் என்னவெனில் அவருக்கும் தடா பற்றி ஏதும் தெரியாது. சாதாரண சட்டமுறைகளை அறிந்தவர் என்ற ரீதியிலேயே அவர் கூற்று இருந்தது.

எனவே, தடா சட்டம் தெரியாது; ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தெரியாது; அதன் சட்ட ரீதியான தாக்கம் தெரியாது, என்றாலும் கையெழுத்திட்டு விட்டேன். கையெழுத்திடக் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டேன்.

எந்த அறையில் என்னைத் துன்புறுத்திக் கையெழுத்துப் பெற்றனரோ அதே அறையில் 16.8.1991 அன்று நீதிபதி அமர்வு நடத்தினார். முழுக்க முழுக்க சிபிஐ-யினரின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பகுதி அது. நீதிபதி முன்பு ஆஜர்படுத்துமுன் காவல் துறை துணை கண்காணிப்பாளர் இரகோத்தமன் மற்றும் அதிகாரிகள் இவ்வாறு என்னை எச்சரித்தனர்: நீ ஏதும் துன்புறுத்தியது பற்றிக் கூறினால், மீண்டும் உன்னைக் கொடுமைப்படுத்துவோம், சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, தப்பி ஓடியதால் சுட்டோம் என்று கூட கணக்குக் காட்டிவிடுவோம் என்று மிரட்டினர். இவ்வாறான மிரட்டல்களுக்கு அஞ்சியும், கிளைச்சிறை இருந்த சூழலும், அச்சமும், சட்ட அறியாமையும் எனது வாயை அடைத்து விட்டன.

அன்றே நானும், ராபர்ட்பயஸும் செங்கல்பட்டு கிளைச்சிறையில் அடைக்கப்பட்டோம். அங்கு தண்டனைச் சிறைவாசிகள் அணியும் வெள்ளுடை தரப்பட்டது. வேறு எந்த உடையும், பொருட்களும் அனுமதிக்கப்படவில்லை. ஓலைப் பாயும், தலையணையும், போர்வையும் மட்டுமே தரப்பட்டன. இவை அனைத்தும் ஒரு மரண தண்டனை சிறையாளிக்கான நடத்தை விதிகள் என்பதை பின்னரே அறிந்தோம். அப்போது எமக்கு சிறை விதிகள் தெரியாது.

சிறைத் துன்பங்கள்

எம்மைப் பொறுத்தளவில், சிறையில் நாம் சாதாரண சிறைவாசிகளாக பார்க்கப்படவில்லை. எமது சிறை நடவடிக்கைகள் எதுவும் கணக்கிலெடுக்காமல், வழக்கில் இறந்துபோன நபர்களின் சமூக அந்தஸ்து மட்டுமே கணக்கிலெடுக்கப்பட்டது. எமக்காக புதிய விதிகள் இயற்றப்பட்டன.

உதாரணமாக, இன்றளவும் நாம் தனிமைச் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளது, ஒரு மரணதண்டனை சிறைவாசியைக் கூட தனிமைப்படுத்திவிடக் கூடாது என்று உச்சநீதிமன்ற ஆணைகள் இருந்தும்கூட, ஏற்கனவே தனிமைச் சிறையில் இருந்த ஒரே காரணத்தினால் மரணதண்டனை இரத்து செய்யப்பட்ட முன் உதாரணங்கள் உள்ள நிலையிலும் நாம் மட்டும் கடந்த எட்டரை ஆண்டுகளாக தனி அடைப்பில், தனிமைச் சிறையில் வதைக்கப்படுகிறோம். இது குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ரிட் மனு (எண் 13359/91) தாக்கல் செய்தோம். சில பரிகாரங்கள் கிடைத்தும் அவை நடைமுறையில் கிடைக்காவண்ணம் தடுக்கப்பட்டன.

என்னைப் பார்க்க எனது பெற்றோர், நெருங்கிய உறவினர்களே அனுமதிக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்கும் பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் மிகுந்த தொல்லைகள் தரப்பட்டன. இந்த தொல்லைகளுக்கு அஞ்சியே பலரும் வருவதைத் தவிர்த்தனர். அவ்வாறு எனது பெற்றோர் என்னைப் பார்க்க வந்தாலும் கண்ணாடி கூண்டினுள்தான் பார்க்க வேண்டிய பரிதாப நிலை. காரணம் பார்வையாளர் அறை கண்ணாடி இழைத் தடுப்பால் தடுக்கப்பட்டிருந்தது. நேரடியாகப் பேச முடியாத நிலை. சைகையால் மட்டுமே பேச முடிந்தது. தனது மகனின் விரல்களைக் கூட தாயினால் அன்போடு தொட முடியாத கொடுமை.

இந்தக் கண்ணாடிக் கொடுமை எமது உறவினர்க்கு மட்டுமல்ல, எம்மைப் பார்க்க வரும் எமது வழக்குத் தொடர்பான வழக்கறிஞர்களுக்கும் இருந்தது. இதனால் எமது வழக்கை நாங்கள் விளக்க முடியாமல் தவித்தோம். இதுகுறித்து சிறப்பு நீதிமன்றம் உயர்நீதிமன்றம் ஆகியவற்றில் முறையீடு செய்தோம். எந்தஒரு சிறைவாசிக்கும் இந்த சட்டரீதியான அடிப்படை உரிமை, தனது வழக்கறிஞருடன் சுதந்திரமாக பேசும் உரிமை மறுக்கப்பட்டிருக்காது என்று என்னால் கூறமுடியும். உயர்நீதிமன்றம் ஆணையிட்டும் எமது வழக்கறிஞருடனான ஒருவருக்கொருவர் படித்துக் காட்டும் வசதி கடைசி வரை மறுக்கப்பட்டே வந்தது.

******

இவ்வாறுதான் நாட்டின் மிகமுக்கியமான குற்ற வழக்கு அவசர, அவசரமாக முடிக்கப்பட்டது. விடை தெரியாத கேள்விகள் பல இன்னும் இருந்தாலும் இந்த வழக்கில் குற்றம் சாட்டப்பட்ட பலரும் 20 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக மரணத்தின் வாயிலில் நின்று கொண்டிருக்கின்றனர்.

அவர்களில் ஒருவரான பேரறிவாளன் மேற்கொண்ட மேல்முறையீட்டு முயற்சிகள், “ தூக்குக் கொட்டடியிலிருந்து ஒரு முறையீட்டு மடல்… (இராசீவ் கொலை – உண்மை பேசுகிறது) என்ற தலைப்பில் நூலாக மேம்படுத்தப்பட்ட ஐந்தாம் பதிப்பாக தொகுக்கப்பட்டுள்ளது.

வெளியீடு: திருவள்ளுவர் பெரியார் மானுட ஒன்றியம்,
11, கே.கே. தங்கவேல் தெரு, பெரியார் நகர்,
ஜோலார்பேட்டை - 635 851
தொலைபேசி: 04179-241503

விலை: ரூ.60-00

இந்த நூலில் நம் சமூகத்திற்கான பல செய்திகள் கூறப்பட்டுள்ளன. ஏனெனில் இன்று பேரறிவாளன் இருக்கும் இடத்தில் நாளை நாம்கூட இருக்க நேரலாம்!

இந்நூலின் முத்தாய்ப்பாக உச்சநீதிமன்ற முன்னாள் நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர், தமிழக முன்னாள் முதல் அமைச்சர் திரு. கருணாநிதிக்கு எழுதிய கடிதம் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. அதிலிருந்து சில வரிகள்…

வணக்கத்திற்குரிய திரு. கருணாநிதி அவர்களுக்கு,

முதலமைச்சரின் பரிந்துரைப்படி மாநில ஆளுநரும், மத்திய உள்துறை அமைச்சரின் பரிந்துரைப்படி குடியரசுத்தலைவரும் நீதிமன்றத்தால் மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்ட குற்றவாளியின் தண்டனையை குறைத்து அவரை விடுதலை செய்யலாம். இப்போது உங்கள் மாநிலத்தில் மரண தண்டனை கைதியாக இருந்து வரும் அ.ஞா. பேரறிவாளனுக்கு அரசமைப்புச் சட்டப்படியான கருணையை வழங்குமாறு உங்களை வேண்டிக் கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

உணர்தலே மனிதம், கருணை காட்டுதலே “கருணா!”

-நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர்.

பேரறிவாளன், சாந்தன், முருகன் ஆகிய மூவரின் கருணை மனுவை குடியரசுத்தலைவர் நிராகரித்துள்ள நிலையில் நீதியரசர் வி. ஆர். கிருஷ்ணய்யர், தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர் ஜெயலலிதாவிற்கு வேண்டுகோள் கடிதம் ஒன்றை எழுதியுள்ளார்.

மாண்புமிகு முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா அவர்களுக்கு,

இந்தியாவின் தலைமை நீதிமன்றத்தால் கொலைக்குற்றம் சாட்டப்பட்ட முருகன், சாந்தன், பேரறிவாளன் ஆகிய மூன்று இளைஞர்களும் தூக்கிலிடப்படப் போவதை அறிந்து மிகவும் மன வருந்தம் அடைந்தேன். அநியாயமாகக் கொல்லப்பட்ட திரு.இராசிவ்காந்தி அவர்களின் மனைவி சோனியா அவர்களும் இவர்களைக் கருணை அடிப்படையில் விடுதலை செய்ய உடன்படுவதாகக் கூறினார். இவர்களின் உயிரைக் காக்க நான் மேற்கொண்ட அனைத்து முறையீடுகளும் நிராகரிக்கப்பட்டன.

அன்புள்ளம் கொண்ட அம்மையார் அவர்களே, இவர்களின் உயிரைக் காக்க தண்டனைக் குறைப்பு நடவடிக்கை எடுக்கத் தங்களை வேண்டுகிறேன். தங்களின் பரந்த மனத்தோடு, மனிதநேய அடிப்படையிலும் கருணை அடிப்படையிலும் இம்மூவர் உயிர் காக்க வேண்டுகிறேன். இந்த மனிதநேயச் செயலுக்கு வையம் முழுதும் பரவிக்கிடக்கும் தமிழர்கள் அனைவரும் தங்களுக்கு நன்றிக்கடன் பட்டவர்களாக இருப்பர். தங்களின் நல்லாட்சி சிறக்கவும் தங்களின் புகழ் பரவவும் அந்தக் கடவுள் உங்களுக்கு அருள்வாராக !

வாழ்த்துகளுடன்

தங்கள் உண்மையுள்ள,

(வி.ஆர். கிருஷ்ண அய்யர்)

பெறுநர்

மாண்புமிகு முதல்வர் செல்வி ஜெயலலிதா

முதல் அமைச்சர், தமிழ்நாடு

போயஸ் தோட்டம்

சென்னை

தமிழ்நாடு

(21 ஜூன் 2010 அன்று முதலில் பதிவிடப்பட்டது. தற்போது தேவை கருதி மேம்படுத்தி மீள்பதிவாக இடப்படுகிறது)

வந்தே மாதரம்! வாழிய பாரத மணித்திருநாடு!!

2011-08-15T11:57:00.004+05:30

மலைக்கோட்டை மாநகரில் தேசியமான நாளிதழ் ஒன்றில் செய்தியாளனாக இருந்த காலகட்டம். ஜனநாயகத்தின் நான்காவது தூணின் மர்மங்கள் என்னைப் பொறுத்தவரை உடைந்து போய்விட்ட நிலை. ரங்கராஜன் குமாரமங்கலத்தின் மரணத்திற்கு என்ன தலைப்புச் செய்தி போடலாம் என்று ஆசிரியர் குழு மண்டையை உடைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, “பா.ஜ.க. பிரார்த்தனை தோல்வி: ரங்கராஜன் குமாரமங்கலம் மரணம்!” என்று ஆலோசனை கூறி ஆசிரியர் குழுவினரை கலாய்த்துக் கொண்டிருந்த நாட்கள்.
.

சுதந்திரதின சிறப்பு மலருக்காக அனைவரும் ஆளுக்கொரு கட்டுரை தந்தாக வேண்டும் என்ற அலுவலக நிர்பந்தம். கட்டுரை எழுதுவதில் பிரசினை இல்லை: ஆனால் அதை பிரசுரித்தால் தேசத்துரோக குற்றச்சாட்டில் அனைவரும் உள்ளே போக நேரலாம் என்று அதற்கும் கமென்ட் அடித்த அந்த நேரத்தில் ஒரு பெரியவர் அலுவலகத்திற்கு வந்தார்.
.

பழுப்பேறிய கதரில் வேட்டியும், சட்டையும் அணிந்து, கண்கள் பஞ்சடைத்து வந்த அவரை ஒரு பெண் கைபிடித்து அழைத்து வந்தார். வரவேற்பாளரின் விசாரணைக்குப் பிறகு தலைமை நிருபர் விசாரித்துவிட்டு அந்த பெரியவரை என்னிடம் ஒப்படைத்தார். அந்த பெரியவரை அழச்செய்யாமல் விசாரிப்பதே பெரிய காரியமாக இருந்தது.
.

அந்த பெரியவர் (பெயர் நினைவில்லை-மன்னிக்கவும்!) நேதாஜி சுபாஷ் சந்திர போஸின் இந்திய தேசிய ராணுவத்தில் சேர்ந்து சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டு வாழ்க்கையை தொலைத்தவர்.

சிறையில் சில ஆண்டுகளை கழித்துவிட்டு வந்து பார்த்தபோது சிறு குழந்தைகளாக இருந்த இரு பெண்களும் வயது வந்த நங்கைகளாக இருந்தனர். செய்து வந்த வியாபாரம், உரிய கவனிப்பாரின்றி உயிர் விட்டிருந்தது. இருந்த சொற்ப சொத்துகளை விற்று இரு குழந்தைகளையும், வாலிபப் பெண்களாக வளர்த்திருந்தார், அந்த பெரியவரின் மனைவி. மேலும் விற்பதற்கு சொத்துக்கள் இல்லாததால் வறுமை அவரது குடும்பத்தை சூழ்ந்தது. அந்த வறுமை பெரியவரின் மனைவியையும் பலி கொண்டது.

காலத்தின் ஓட்டத்தில் பெரியவர், எந்த தொழிலையும் செய்யமுடியாத நிலையை அடைந்தார். அவரது இரு பெண்களும் முதிர் கன்னிகளாக உருமாறினார்கள். அன்றாட பிழைப்புக்கே வழியற்ற நிலையில் அந்த பெண்களுக்கு திருமணச் சிந்தனைகள் கனவில்கூட வந்திருக்குமா என்பது சந்தேகமே!
.

சுதந்திரப் போராட்ட தியாகிகளுக்கான ஓய்வூதியம் கேட்டு அரசு அதிகாரிகளிடம் அலைந்ததில் அந்த பெரியவரின் வயோதிகம் அளவுக்கதிகமாகவே கூடியிருந்தது.
.

கதையைக் கேட்ட எனக்கு, என்ன செய்வதென்று புரியவி்ல்லை. ஓரளவு அரசியல்வாதிகளிடம் பரிச்சயம் இருந்ததால், "காங்கிரஸ் தலைவர்களிடம் பேசினீர்களா?" என்று கேட்டேன். உள்ளூர் தலைவர்களை பார்க்கவே முடியாத அவர், “பிசி”யான மத்திய அமைச்சரை மிகுந்த சிரமங்களுக்கு பிறகு சந்தித்து தனது குறைகளை எடுத்துக்கூறியதாக கூறினார். அதற்கு அந்த மத்திய அமைச்சர் “ரகசியமாக” கூறிய பதில்: “விடுதலைப் போராட்டத்திற்காக வாழ்க்கை, சொத்து, சுகம் அனைத்தையும் தியாகம் செய்திருக்கிறீர்கள். இந்த ஓய்வூதியத்தையும் தியாகம் செய்து விடுங்களேன்!” இந்த பதிலை கூறுமுன் தந்தையும், மகளும் கூனிக்குறுகி அழுத காட்சி இன்றும் என் கண்களில் நிழலாடுகிறது.
.

இந்தியாவில் நிலவும் மக்களாட்சி முறை குறித்தும், காங்கிரஸ் கட்சி குறித்தும் நான் ஏற்கனவே வைத்திருந்த கருத்துகளால் எனக்கு எந்த அதிர்ச்சியும் ஏற்படவில்லை. எனினும் அந்த பெரியவரின் நிலையும், அவரது மகளின் கண்களில் இருந்த ஏமாற்றமும் என்னை நிறைய நாட்கள் கையாலாகாத குற்ற உணர்வில் உழல வைத்தது.
.

அந்த பெரியவரை அங்கேயே இருக்கச் சொல்லிவிட்டு, மீண்டும் தலைமை நிருபரை அணுகி அந்த பெரியவரின் கதையை சுருக்கமாக சொன்னேன். தலைமை நிருபருக்கு அவரது கதை ஏற்கனவே தெரிந்திருந்தது. “என்ன செய்யலாம்?” என்றார். “கோவில் விழாக்களுக்கு கொடையளிப்பதைவிட இதுபோன்றவர்களுக்கு கொடுப்பது நல்லது என்பதை நிர்வாகத்துக்கு சொல்லலாம்” என்றேன். சிரித்தார்! பிறகு, அந்த பெரியவரின் கதையை ஒரு கட்டுரையாக்குமாறு கூறினார்.
.

அந்த பெரியவரின் கதை சுதந்திர தின மலரில் வெளியானது.

ஆனால் அவருக்கு உதவிகள் ஏதும் கிடைத்ததா? என்பது தெரியவில்லை!
.

வந்தே மாதரம்! வாழிய பாரத மணித்திருநாடு!!

(15-8-09 அன்று முதலில் பதிவிடப்பட்டது. இப்போது மீள்பதிவு செய்யப்படுகிறது)

முடிச்சவிக்கி...???!!!

2011-08-02T11:12:00.000+05:30

நண்பர்கள் குழு ஒன்றின் மாறுபட்ட முயற்சி இது. பார்த்துவிட்டு உங்கள் கருத்துகளைக் கூறுங்கள்.

படைப்பாளிகளை தொடர்பு கொள்ள:
அரவிந்த் : 98945 93945
சிவா : 99449 52893
ஸ்டாலின்: 93631 02184

*****

அமெரிக்க மருந்து நிறுவனங்களுக்காக பரிசோதனை எலிகளாகும் இந்திய ஏழைகள்

2011-08-01T20:42:00.001+05:30

தனலட்சுமிக்கு அன்று வழக்கத்திற்குஅதிகமாக மூட்டுகள் வலித்தது. உடலின் சில பகுதிகள் உணர்ச்சியற்று மரத்துப்போகஆரம்பித்தது. கடந்த சில மாதங்களாகவே உடலின் பல்வேறு பகுதிகளிலும் பல பிரசினைகள்ஆரம்பித்தாலும், அந்த ஜூன் 17ம் தேதி தனலட்சுமிக்கு ஏற்பட்ட பிரசினைகளை அவரை சற்றுபயம் கொள்ள வைத்தது.

ஆந்திர மாநிலம் குண்டூரில் ஆதர்ஷ் நகர்குடிசைப்பகுதியில் வசித்து வந்த தனலட்சுமிக்கு வயது 40. கோவில்களில் நடனமாடுவதுஅவரது தொழில். ஆனால் ஆபாச நடனங்களுக்கு தடை என்ற பெயரில் அந்த தொழில் வாய்ப்பும்பறி போனது. அவரது கணவர் ஒரு லாரி டிரைவர். ஆனால் அவர் எப்போதாவதுதான் வேலைக்குப் போவார்.இந்த நிலையில்தான் அவர்களது 10 வயது மகனுக்கு உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது. பல்வேறுசிகிச்சைகளுக்குப் பிறகும் அந்த சிறுவனது உடல்நிலை சரியாகவில்லை. எனவே கடன் வாங்கிபெரிய மருத்துவமனை ஒன்றில் அவனை பரிசோதனை செய்தபோது, அச்சிறுவனின் இதயத்தில் ஒருதுளை இருப்பதாகவும், அறுவை சிகிச்சை மூலம் அதை சரிசெய்ய சுமார் 2 லட்சம் ரூபாய்செலவாகும் என்றும் கூறப்பட்டது.

தனலட்சுமி என்று பெயர்தான் இருந்ததேதவிர, அந்த தாயிடம் மகனுக்கு சிகிச்சை பார்க்க எந்த வசதியும் இல்லை. அவரதுஉறவினர்களும், சுற்றத்தினரும்கூட அன்றாட தேவைகளுக்கு சம்பாதிக்கவே திணறிக்கொண்டிருந்தனர். அந்த நிலையில்தான் கருணம்மா என்பவர் தனலட்சுமியை அணுகினார். தனக்குதெரிந்த சிலர் ஹைதராபாத்தில் இருப்பதாகவும், அவர்கள் சொல்லும் சில மாத்திரைகளைவேளாவேளைக்கு சாப்பிட்டு, அவர்கள் கேட்கும்போது சிறிதளவு ரத்தம் கொடுத்தால் பணம்கிடைக்கும் என்றும் கருணம்மா கூறினார். தனலட்சுமிக்கு அவரை பார்க்கும்போது கடவுளேகருணை கொண்டு கருணம்மா வடிவில் வந்ததாக தோன்றியது.

மியாபூர் என்ற இடத்தில் இருந்த ஒருபரிசோதனைச் சாலையில் தனலட்சுமிக்கும், அவரது கணவருக்கும் சில பரிசோதனைகள் நடந்தன. பிறகுதனலட்சுமியிடம் பல படிவங்களில் கையெழுத்து போடும்படி கூறப்பட்டது. படிப்பறிவில்லாததனலட்சுமி வெற்று முத்திரைத்தாள் உள்ளிட்ட பல்வேறு படிவங்களில் “கைநாட்டு” பதித்தார். அவருக்குசில மாத்திரைகள் வழங்கப்பட்டு அவற்றை வேளாவேளைக்கு சரியாக சாப்பிடவேண்டும் என்றுஅறிவுறுத்தப்பட்டது. மேலும் வெவ்வேறு தருணங்களில் சுமார் மூன்றுமுறை ரத்தம்எடுக்கப்பட்டது. அவருக்கு சுமார் 9 ஆயிரம் ரூபாய்கள் வழங்கப்பட்டது.

அந்த பரிசோதனைச் சாலையில் கொடுக்கப்பட்டமாத்திரைகள், மார்பகப் புற்று நோய்க்கானது என்று தனலட்சுமியிடம் கூறப்பட்டது.ஆனால் அந்த மாத்திரைகள் எதற்காக அவருக்கு கொடுக்கப்படுகிறது போன்ற விவரங்கள்அவருக்கு தெரிவிக்கப்படவில்லை.

இந்த மாத்திரையை சாப்பிட ஆரம்பித்தபின்னர் தனலட்சுமிக்கு கை,கால்களில் வலி, உணர்ச்சியற்று மரத்துப்போதல் ஆகியவை ஆரம்பித்தன. எந்த சிகிச்சைக்கும் இந்தவலியோ, மரத்துப்போதலோ குணமாகவில்லை. இந்த நிலையில்தான் ஜூன் 17ம் தேதியன்று தாங்கமுடியாத வலி காரணமாக தனலட்சுமி, குண்டூர் மாவட்ட மருத்துவமனைக்கு சென்றார்.

அந்த மருத்துவமனையில் ஏற்கனவே இதேநோய்க்குறிகளுடன் சிலர் வந்திருந்தனர். சிலரால் சரிவர நடக்கக்கூட முடியவில்லை. குறிப்பாகஆதர்ஷ் நகர் மற்றும் லெனின் நகர் பகுதிகளில் இருந்து மட்டும் இதுபோன்றபிரசினைகளுடன் பெண்கள் வருவது அந்த மருத்துவமனை மருத்துவர்களின் கவனத்தை ஈர்த்தது.

ஆதர்ஷ் நகர் மற்றும் லெனின் நகர்ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பிடுகுரல்லா நகரம் சுண்ணாம்பு வளம் நிரம்பியது. இதனால்இப்பகுதியில் சுமார் 300 சிமென்ட் ஆலைகள் இயங்கி வருகின்றன. இந்த ஆலைகளில்கூலிவேலை செய்யும் படிப்பறிவற்ற மக்களே ஆதர்ஷ் நகர் மற்றும் லெனின் நகர் ஆகியகுடிசைப்பகுதிகளில் வசித்து வருகின்றனர். இவர்களின் தினசரி வருமானம் நூறுரூபாய்க்கும் குறைவே.

இவர்களின் வறுமையையும்,கல்வியின்மையையும் பயன்படுத்தி இவர்கள் மீது ஒரு மருத்துவப் பரிசோதனை நடைபெற்றது.

அமெரிக்காவின் மிகப்பெரிய மருந்துநிறுவனமான ஃபைஸர், மார்பகப் புற்று நோய்க்கான அரோமாசின் என்ற மருந்தை தயாரித்துவருகிறது. இந்த நிறுவனம் தயாரிக்கும் ஏதோ ஒரு மருந்தை இந்திய சூழ்நிலையில் எவ்வாறுசெயல்படுகிறது என்பதை கண்டறியும் சோதனையே இது. இதற்காக ஹைதராபாத் அருகே மியாபூரில்செயல்படும் ஆக்ஸிஸ் கிளினிக்கல் லேபரேட்டரி என்ற நிறுவனம் இந்த மக்களை ஆய்வுக்கூடஎலிகளைப் போல பயன்படுத்தியுள்ளது.

தனலட்சுமி குண்டூர் மாவட்டமருத்துவமனைக்கு சென்ற அதே நாளில் அவர் வசிக்கும் ஆதர்ஷ் நகர் குடிசைப்பகுதிகளில்இருந்து 9 பெண்களும், ஒரு ஆணும் மேற்கூறிய அதே பிரசினைகளுடன் மருத்துவமனைக்குவந்தனர். அடுத்த நாளான ஜூன் 18ம் தேதி லெனின் நகர் குடிசைகளிலிருந்து நான்குபெண்கள் சிகிச்சைக்காக அனுமதிக்கப்பட்டனர்.

இந்த தகவல் மாவட்ட நிர்வாகத்திற்குதெரிவிக்கப்பட்டதைத் தொடர்ந்து நடந்த விசாரணையில், அதே பகுதியில் வசித்த கருணம்மாமற்றும் ஷேக் ஜமீலா ஆகிய இரு “புரோக்கர்” பெண்கள் கைது செய்யப்பட்டனர். கல்வி அறிவு இல்லாத அந்த இருபெண்களும், ஆயிரம் ரூபாய் கமிஷனுக்காக புரோக்கர் வேலை செய்ததாக ஒப்புக்கொண்டனர். ஆனால்இது சட்டப்படி தவறு என்பது அவர்களுக்கு தெரியாது.

இந்த சம்பவத்தை தொடர்ந்து ஆக்ஸிஸ் கிளினிக்கல்லேபரேட்டரி என்ற நிறுவனத்திற்கு வழங்கப்பட்ட உரிமங்கள் ரத்து செய்யப்பட்டன.

இந்தப் பரிசோதனையில்பயன்படுத்தப்பட்டவர்களுக்கு என்ன மருந்துகள் கொடுக்கப்பட்டன என்பதற்கான தகவல்ஏதும் இல்லாததால், இவர்களுக்கு சிகிச்சை அளிப்பதில் பிரசினைகள் இருப்பதாக குண்டூர்மாவட்ட மருத்துவமனை மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர்.

இந்தியாவில் நடைபெறும் கிளினிக்கல்டிரையல் சோதனைகளில் பெரும்பகுதி ஹைதராபாத்தையே மையமாகக் கொண்டு நடைபெறுகிறது. கடந்தஆண்டு கம்மம் பகுதியில் செர்விகல் கான்சர் நோய்க்கான தடுப்பு மருந்தை ஆய்வுசெய்ததில் ஆறு ஆதிவாசிப் பெண்கள் மரணம் அடைந்தனர். இந்த சூடு தணியும் முன்னர்அடுத்த பிரசினை ஏற்பட்டுள்ளது.

இது போன்ற கிளினிக்கல் டிரையல்பரிசோதனைகளுக்கான நெறிமுறைகள், “மருந்து மற்றும் அழகு சாதனப் பொருட்கள் சட்டம், 1940”-இன் படிவரையறுக்கப்படுகின்றன. இந்த சட்டத்தின்படி இந்த பரிசோதனையில் பங்கேற்கும்தன்னார்வலரிடம், குறிப்பிட்ட பரிசோதனைகள் மற்றும் அதனால் ஏற்படக்கூடிய பக்கவிளைவுகள் குறித்து விரிவாக எடுத்துரைக்க வேண்டும். மேலும் இதுகுறித்த விளக்கக்கையேடுகளும் அளிக்கப்பட வேண்டும். ஆனால் தமது கையெழுத்தையே இடத்தெரியாக கல்விஅறிவில்லாத, ஏழை, எளிய மக்களே இதுபோன்ற கிளினிக்கல் டிரையல் பரிசோதனைகளில்அதிகமாக பயன்படுத்தப் படுகின்றனர்.

இது ஆந்திராவில் மட்டுமே நடக்கும் ஒருபிரசினைதானே என்று நிம்மதி பெருமூச்சு விட வேண்டாம். லெனின் நகரைச் சேர்ந்தநாகலட்சுமி என்ற பெண் இது போன்ற ஒரு சோதனைக்காக சென்னைக்கு அழைத்து வரப்பட்டு பரிசோதனைசெய்யப்பட்டதாக தெரிவித்துள்ளார்.

ஆந்திராவில் பெண்கள் பாதிக்கப்பட்டுள்ளசம்பவம் வெளியே தெரிந்துள்ளது. தமிழகத்தின் நிலை இதுவரை தெரியவில்லை. நாம்தான்நித்தியானந்தா மற்றும் ரஞ்சிதா விவகாரத்தில் இருந்தே இன்னும் வெளியே வராமல் நமதுஊடகங்கள் மிகவும் கவனமாக பாதுகாத்து வருகின்றனவே!

நன்றி: டவுன் டு எர்த், ஜூலை 16-31, 2011

சிறைக்கைதி கணவனை சூட்கேஸில் மீட்க முயன்ற மனைவி..!

2011-07-06T18:37:00.000+05:30

“காதல் எதையும் செய்யும்!” என்பதை நிரூபிப்பதற்காக பல கதைகள் கூறப்படுகின்றன. பல சம்பவங்கள் நடைபெறுகின்றன. அவ்வாறான சம்பவம் ஒன்று...

வட அமெரிக்க நாடான மெக்ஸிகோவில் சாடேமால் என்ற பகுதியில் உள்ள சிறையில் ஜூவான் ராமிரெஸ் டிஜெரினா என்ற இளைஞர் அடைக்கபட்டிருக்கிறார். அனுமதி இன்றி ஆயுதம் வைத்திருந்ததாக குற்றம்சாட்டப்பட்ட 20 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்டு கடந்த 2007ம் ஆண்டுமுதல் சிறையில் அடைக்கப்பட்டுள்ளார்.

குற்றமனம் கொண்ட மனிதர்கள் அடைக்கப்படும் அனைத்து சிறைகளிலும் சட்டங்களையும், விதிமுறைகளையும் வளைக்க தொடர்ந்து முயற்சி நடைபெறுவது போலவே இங்கும் அவ்வபோது அசம்பாவிதங்கள் நடப்பது உண்டு. அதற்காக சிறைக்கூடத்தை சித்திரவதைக்கூடமாக மாற்றாமல், குற்ற மனம் படைத்த மனிதர்களையும் திருத்துவதற்கும், நல்வழிப்படுத்துவதற்குமான முயற்சிகளில் உலகின் பல நாடுகள் ஈடுபட்டு வருகின்றன. இது தொடர்பான ஆய்வுகளும் நடைபெற்று வருகின்றன.

சிறைப்பட்டோரின் விருப்பம்போல வெளியே திரியும் உரிமையைத்தவிர முடிந்த அளவில் மற்ற உரிமைகளை வழங்குவதில் முன்னேறிய நாடுகள் ஆர்வம் காட்டி வருகின்றன. ஏனென்றால் ஒரு நாட்டில் மனித உரிமைகளின் அளவுகோலாக அந்நாட்டு சிறைச்சாலைகளே கணிக்கப்படுகின்றன. இத்தகைய அம்சங்களில் இந்தியாவின் பயணம் முன்னேற்றத்துக்கு எதிர் திசையில் இருப்பது நம் சோகம்.

மெக்ஸிகோ உள்ளிட்ட பல நாடுகளில் நீண்ட காலம் சிறைத்தண்டனை விதிக்கப்பட்ட கைதிகளுக்கு சட்டபூர்வமான வாழ்க்கைத்துணைவருடன் இல்லற உறவு கொள்ளும் உரிமையும் வழங்கப்படுகிறது. இந்த விதியின்படி இந்த சம்பவத்தின் நாயகன் ஜூவான் ராமிரெஸ் டிஜெரினா-வுக்கும் அந்த உரிமை வழங்கப்பட்டது.

அவரது மனைவி மரியா டெல் மார் அர்ஜோனா ரிவேரோ (வயது 19) –வை சந்திக்கவும், இல்லற உறவு கொள்ளவும் அனுமதி வழங்கப்பட்டது. இந்த சந்திப்புக்காக சிறைச்சாலைக்கு வந்த மரியா டெல் மார் அர்ஜோனா ரிவேரோ, கருப்பு நிறத்தில் சற்று பெரிய சூட்கேஸ் ஒன்றை இழுத்து வந்தார். விசாரித்தபோது கணவருக்கு தேவையான பொருட்களை வாங்கி வந்திருப்பதாக கூறினார்.

சிறை அதிகாரிகள் அனுமதித்த அறையில் தனிமைச் சந்திப்பு முடிந்து சிறையை விட்டு அவர் வெளியே சென்றபோது ஒரு சூட்கேஸ் ஒன்றை மிகவும் சிரமப்பட்டு இழுத்துக் கொண்டு போனார். சிறையின் உள்ளே வரும்போது கணவனுக்கு தேவையான நிறைய பொருட்களை கொண்டு வந்த காரணத்தால் சூட்கேஸ் பெருத்திருந்தது. வெளியே போகும் போது சூட்கேஸ் இளைத்திருக்க வேண்டும். ஆனால் சிறையை விட்டு வெளியேறும்போதும் சூட்கேஸ் பெருத்தே இருந்தது. இதனால் சந்தேகம் அடைந்த சிறைக் காவலர்கள் அவரது சூட்கேஸை சோதனை இட்டனர். அந்த சூட்கேஸுக்குள் இருந்தது, அவரது கணவரும், சிறைக்கைதியுமான ஜூவான் ராமிரெஸ் டிஜெரினா!!

இதையடுத்து காதல் கணவனை சட்டவிரோதமாக சிறைச்சாலையிலிருந்து கடத்த முயன்ற குற்றத்திற்காக, அவரது மனைவி மரியா டெல் மார் அர்ஜோனா ரிவேரோ-வும் கைது செய்யப்பட்டார். இவர் மீதான விசாரணை முடிவடைந்தால் இவருக்கும் 20 ஆண்டுகள் சிறைத்தண்டனை கிடைக்க வாய்ப்பிருப்பதாக அந்நாட்டு சட்ட நிபுணர்கள் கூறுகின்றனர்.

சாதாரண வாசகருக்கு இது ஒரு காதல் கதையாகவோ, நகைச்சுவை கதையாகவோ தோன்றலாம். ஆனால் மனித உரிமைக் கோட்பாடுகளில் ஆர்வம் உள்ள நபர்களுக்கு இந்த சம்பவம் வேறு புதிய பரிமாணங்களையே காட்டும்.

இந்தியாவில் உள்ள சிறைக்கைதிகள், அவர்தம் குடும்பத்தினருடன் தொடர்பு கொள்ள வசதியாக சிறை நிர்வாகமே தொலைபேசி வசதி செய்து தரவேண்டும் என்று தேசிய மனித உரிமை ஆணையம் பரிந்துரை செய்துள்ளது. ஆனால் இந்தியாவின் எந்த மாநிலத்தில் உள்ள சிறைத்துறையும் இதுகுறித்து இதுவரை ஆலோசிக்கவே இல்லை.

தமிழ்நாட்டின் சிறைச்சாலைகளில் இந்த வசதி செய்துதரப்பட வேண்டும் என்று வழக்கறிஞர் ஒருவர் பொதுநல வழக்கு தொடர்ந்தபோது, அரசுத்தரப்பு கருத்தை முழுமையாக கேட்பதற்கு கூட மனமின்றி அந்த வழக்கு தலைமை நீதிபதியால் தள்ளுபடி செய்யப்படுகிறது.

இதைவிட கவலைக்குரிய அம்சம் என்னவென்றால் சிறை என்பது சித்திரவதைக்கூடமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று பொதுமக்களில் பலரும் கருதுவதாக தெரிகிறது. சிறையில் இருப்பவர்கள் அனைவருமே குற்றவாளிகள் என்றும், அவர்களுக்கு உயிர்வாழும் உரிமையைக்கூட உத்தரவாதம் செய்ய வேண்டிய அவசியம் இல்லை என்பதுமே பொதுக்கருத்தாக இருக்கிறது. இந்த மனநிலையை மேலும் செழுமைப்படுத்துவதில் நம் ஊடகங்கள் செவ்வனே செயல்படுகின்றன.

இந்நிலையில் இந்தியாவில் உள்ள சிறையாளிகளுக்கும் இல்லற உறவு உரிமையை நடைமுறைபடுத்த வேண்டும் என்ற கோரிக்கையை எழுப்புவதற்கே மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் தயங்கும் நிலையே நீடிக்கிறது.

ஊடகங்களில் வெளியாகும் செய்திகள் என்பது வெறுமனே பார்த்து ரசிப்பதற்கோ, சிரிப்பதற்கோ மட்டும் அல்ல. அந்த செய்தியுடன் நம் நிலையை ஒப்பிட்டு பார்த்து நம் குறைகளை நிவர்த்தி செய்வதற்கும், நிறைகளை மேலும் செப்பனிட்டு கொள்வதற்கும்தான்.

அப்படிப் பார்த்தால் மேற்கூறிய இந்த செய்தியிலும் நாம் சிந்திக்கவும், செயல்படவும் ஒரு அம்சம் இருக்கிறது. புரிந்து கொள்வோமா?

பி.கு.: உலக நாடுகளில் சிறையாளிக்களுக்கான இல்லற உறவு உரிமை குறித்து அறிந்து கொள்ள இந்த விக்கிபீடியா இணைப்பை சொடுக்கவும்.

கல்பாக்கம் – ஒரு செய்தியாளனின் அனுபவம் (மீள் பதிவு)

2011-05-18T12:13:00.003+05:30

திருச்சியில் நாளேடு ஒன்றில் சுறுசுறுப்பான செய்தியாளனாக ஊர்சுற்றி வேலை செய்த அனுபவத்தில், சென்னைக்கு வந்து தொலைக்காட்சி ஒன்றில் பணிக்கு சேர்ந்தால், துணை ஆசிரியராக ‘டெஸ்க்’கில் உட்கார வைத்தார்கள்.

ஓடிப்பழகிய கால் நிற்பதற்கு சங்கடப்படவே மூத்த உதவி ஆசிரியர் ஒருவரிடம் புலம்பியதில், கல்பாக்கம் அணு உலையின் ஆபத்துகள் குறித்து ஒரு செய்தி தயாரிக்க முடியுமா? என்று கேட்டார்.

சென்னைக்கு வந்து சில நாட்களே ஆன நிலையில், கல்பாக்கம் எங்கிருக்கிறது என்பதுகூட தெரியாதபோதும், அணுசக்தி மீதும், அதன் தேவை என்று அரசு கூறிய கருத்துகள் மீதும் நான் கொண்டிருந்த சந்தேகம் ஒன்றை மட்டுமே ஆதாரமாகக் கொண்டு என் தேடலை தொடங்கினேன்.

இறுதியில் அணுமின் நிலையத்தில் சாதாரண தொழில்நுட்ப பணியாளராக பணியாற்றிய ஒருவர் மூலம் சில விஞ்ஞானிகளின் அறிமுகம் கிடைத்தது. அணுசக்தி விவகாரத்தில் உலக அளவில் நடைபெறும் விவகாரங்களை கூறிய அவர்கள், அணு ஆற்றல் என்பது மலிவானதோ, நம்பகமானதோ அல்ல என்று உறுதியாக கூறினார்கள். வேறு நோக்கங்களுக்காகவே அணு ஆற்றல் பயன்படுத்தப்படுவதாகவும் அவர்கள் கூறினர். அந்த விஞ்ஞானிகள் பேசியது எனக்கு முழுமையாக புரியாவிட்டாலும், அணுசக்தி குறித்த என் சந்தேகங்கள் நியாயமானவை என்பது மட்டும் புரிந்தது.

அணுசக்தி குறித்து எனது அறிவின்மையையும், ஆர்வத்தையும் பார்த்து பரிதாபப்பட்ட அந்த விஞ்ஞானிகள், என்னை அப்பகுதியில் மருத்துவத்தை உண்மையாகவே சேவையாக செய்து வந்த மருத்துவர் புகழேந்தியிடம் அறிமுகம் செய்து வைத்தனர்.

மருத்துவர் புகழேந்தி அவருடைய சக்திக்கேற்ற வகையில் எனக்கு அணுசக்தி குறித்த புரிதலை ஏற்படுத்த முயற்சித்தார். அவர் கூறுவதைப் புரிந்துகொள்ள நான் தடுமாறுவதைப் பார்த்து வெறுத்துப்போன மற்றொரு நண்பர், எழுத்தாளர் அஸ்வகோஷ் (தற்போதைய ராசேந்திர சோழன்) எழுதிய “அணு சக்தி மர்மம்” என்ற எளிமையான தமிழில் எழுதப்பட்ட ஒரு அற்புதமான புத்தகத்தை கொடுத்தார். அந்தப் புத்தகம் எனக்கு அணுசக்தி குறித்த புரிதலை ஓரளவு ஏற்படுத்தியது.

இதற்கிடையில் நான் சுமார் 10 முறை கல்பாக்கம் சென்று வந்திருப்பேன். அனைத்தும் எனது ஓய்வு நேரத்திலும், சொந்த செலவிலுமாக.

அப்போது நான் பணிபுரிந்த நிறுவனத்தின் ஆங்கில செய்திப்பிரிவின் தலைவராக இருந்த திரு. ஏ.எஸ். பன்னீர்செல்வம், அணுசக்திக்கு எதிராக பல கட்டுரைகளை அவர் முன்னர் பணியாற்றிய “அவுட்லுக்” இதழில் எழுதியதை படித்திருந்ததால் அவரிடமும் நேரில் விவாதித்தேன். அவரும் தேவையான விளக்கங்களை கொடுத்தார். பிறகு கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தை படம் எடுக்க சிறந்த வழி படகு மூலம் கடலில் சென்று எடுப்பதுதான் என்று வழியைக்கூறிய அவர், ஆனால் நான் பிடிபட்டு “அணுசக்தி சட்ட”த்தின்கீழ் கைது செய்யப்பட்டால் ஆயுளுக்கும் வெளியே வர முடியாது என்றும் எச்சரித்தார்.

அப்போது மாலை நேர சட்டக்கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்த நான், என் சிலபஸில் இல்லாத அணுசக்தி சட்டத்தை முழுமையாக படித்தேன். அதன் பயனாக தேவையற்ற ரிஸ்க் எடுப்பதில்லை என்று முடிவெடுத்தேன்.

பலரிடமும் பேசிய தகவல்களை ஒரு செய்தியாக கொடுக்க முடியும் என்று நம்பிக்கை வந்த நிலையில் படபிடிப்புக்கு தயாரானேன். எனக்கு அதுவரை படபிடிப்பு விவகாரங்களில் அனுபவம் இல்லை என்பதால் பெண் செய்தியாளர் ஒருவர் எனக்கு உதவி செய்ய முன்வந்தார். ஒரு வழியாக இரு இரவுநேர பணிக்கு இடையேயான ஒரு பகல் நேரத்தில் படபிடிப்புக்கு கிளம்பினோம்.

சில சந்திப்புகளிலேயே நண்பராகிவிட்ட மருத்துவர் புகழேந்தி, கோவை மருத்துவர் ரமேஷையும் கல்பாக்கத்திற்கு வரவழைத்திருந்தார். அவர்கள் இருவரும் வைத்திருந்த லேப்-டாப்பில் அணுசக்தி குறித்த ஏராளமான தகவல்களை வைத்திருந்தனர்.

ஏதோ ஒரு கலர்ஃபுல்லான விழா அல்லது நிகழ்ச்சிக்கு செல்கிறோம் என்று நினைத்து என்னோடு வந்த ஒளிப்பதிவாளர், மக்களின் (சுவாரசியமற்ற) பிரசினைகளைத்தான் பதிவு செய்யப்போகிறோம் என்று தெரிந்தவுடன் ஒளிப்பதிவு உதவியாளரிடம் கேமராவை ஒப்படைத்துவிட்டு, தம்மை தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கூறிவிட்டு தூங்க ஆரம்பித்தார்.

இதற்கிடையில் மருத்துவர்கள் புகழேந்தியும், ரமேஷும் கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தில் விபத்து ஏதேனும் ஏற்பட்டால் பாதிக்கக்கூடிய இடங்களை அவர்கள் வைத்திருந்த கம்ப்யூட்டரில் வரைபடமாகவும் காட்டினர். எனக்கு வயிற்றை கலக்கியது. காரணம், நான் பணியாற்றிய அலுவலகம் மற்றும் நான் தங்கியிருந்த திருவல்லிக்கேணி மேன்ஷன் அனைத்தும் அந்த அபாய வளையத்திற்குள் இருந்தது. அந்த தகவல்களையும், வரைபடங்களையும் எங்கள் கேமரா மூலம் படம் பிடித்துக்கொண்டு களப்பணிக்கு கிளம்பினோம்.

கல்பாக்கம் அணுமின் நிலையத்தை படம் எடுக்க முடியாது என்பதால் அதன் பெயர்ப்பலகையை படம் எடுக்க முடிவு செய்தபோது காவலர் ஒருவர் ஓடிவந்து தடு்த்து விசாரித்தார். விபரம் சொன்னபிறகு உரிய முறையில் அனுமதி பெற்று வந்தால்தான் பெயர் பலகையைக்கூட படம் எடுக்க முடியும் என்று சொன்னார். அணுசக்தி சட்டத்தின் கீழ் சிறைபுகும் உத்தேசம் இல்லாததால் அந்த எண்ணத்தை கைவிட்டு வேறு பகுதிகளை பார்வையிட கிளம்பினோம்.

கடல் அரிப்பால் பாதிக்கப்பட்ட பகுதிகளை காண்பித்த மருத்துவ நண்பர்கள், அணுமின் உலை அமைந்துள்ள பகுதியிலும் கடல் அரிப்பு ஏற்பட வாய்ப்புகள் உள்ளன என்பதையும், இதன்மூலம் அணுமின் உலையின் பாதுகாப்புக்கு ஆபத்து ஏற்பட வாய்ப்பிருப்பதாகவும் தெரிவித்தனர்.

அடுத்து மீனவ கிராமத்தில் உள்ள சிலரை பெயர் சொல்லி அழைத்த மருத்துவர் புகழேந்தி, மேலும் சிலரை அழைத்து வருமாறு கூறினார். அவ்வாறு அழைத்து வரப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் 10 வயது நிரம்பாத சிறுவர், சிறுமிகளாக இருந்தனர். அவர்களுடைய கைகளிலும், கால்களிலும் 6 விரல்கள் இருந்தன. சிலருக்கு இரு விரல்களுக்கு இடையேயான பிளவு மிக அதிகமாகவும், சிலருக்கு இரண்டு அல்லது மூன்று விரல்கள் ஒட்டியும்கூட இருந்தன. அனைவருமே இயல்பாக இருப்பதில் சிரமம் இருப்பதாக கூறினர்.

ஏதாவது ஒரு கையிலோ, காலிலோ ஒரு விரல் மட்டுமே கூடுதலாக இருந்ததை ஏற்கனவே பார்த்திருந்தாலும், இரு கைகளிலும், கால்களிலும் கூடுதலாக ஒவ்வொரு விரல்கள் இருந்ததை பார்த்த எனக்கு இது இயல்பானதல்ல என்பது மட்டும் புரிந்தது.

பிறகு மருத்துவர் புகழேந்தி விளக்கினார். பாலிடாக்டிலி (POLYDACTYLY) என்ற நோய், குழந்தை கருவில் இருக்கும்போது ஏற்படும் சூழ்நிலைக் கோளாறுகளால் ஏற்படுவது என்றும், கதிரியக்க பாதிப்பு காரணமாக கல்பாக்கம் பகுதியில் குறிப்பிடத்தக்க எண்ணிக்கையிலான குழந்தைகளுக்கு இந்த நோய் பாதித்துள்ளதாகவும் அவர் கூறினார்.

கதிரியக்க பாதிப்புகளால் ஏற்படும் பல்வேறு நோய்களில் இந்த நோய் மட்டுமே உடனடியாக அடையாளம் காணக்கூடிய நோய் என்றும், இது மட்டுமல்லாமல் புற்றுநோய், ஆண்மைக்குறைவு, கருச்சிதைவு உள்ளிட்ட பல நோய்கள் கதிரியக்க பாதிப்பால் ஏற்படும் என்றும் புகழேந்தி தெரிவித்தார்.

கல்பாக்கம் பகுதியில் மீன்வளம் குறைந்து விட்டதாகவும், அணுமின் நிலையத்திற்கு இடம் கொடுத்த பலருக்கும், அரசுத்தரப்பில் உறுதி அளித்தபடி வேலை வழங்காததால் அவர்களின் வாழ்வே கேள்விக்குறியாக இருப்பதாகவும் அப்பகுதி மீனவ மக்கள் தெரிவித்தனர்.

புற்றுநோய் காரணமாக மரணம் அடையும் பணியாளர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருவதாகவும், ஆனால் மரணத்திற்கான காரணம் புற்றுநோய் எனக் குறிப்பிடுவதை தவிர்த்தால் வாரிசுகளுக்கு வேலை உட்பட பல்வேறு உதவிகளை செய்வதால் பல பணியாளர்களின் மரணத்திற்கான உண்மையான காரணம் திட்டமிட்டு திரிக்கப்படுவதாக கல்பாக்கம் அணுமின் நிலைய பணியாளர்கள் தெரிவித்தனர்.

கல்பாக்கம் அருகே கடலில் கலக்கும் பாலாற்றை சுட்டிக்காட்டிய மருத்துவர்கள், பாலாற்று மணலிலும் கதிரியக்க பாதிப்புகள் இருக்கக்கூடும் என்றும், பாலாற்று மணலே சென்னை நகரத்தில் கட்டடம் கட்ட முதன்மையாக பயன்படுத்தப்படுவதாகவும் கூறினர். அதனால் என்ன பிரசினை என்ற என் கேள்விக்கு, அந்த கட்டிடத்தில் வசிப்பவர்களுக்கு புற்றுநோய் வருவதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகரிக்கும் என்று கூறி மீண்டும் என் வயிற்றை கலக்கினார்.

அணுமின் உலையில் ஒப்பந்த அடிப்படையில், அருகே உள்ள பகுதிகளில் வசிக்கும் கல்வி அறிவற்ற மக்கள் வேலைக்கு அமர்த்தப்படுவதாகவும், அவர்களுக்கு புரியும்விதத்தில் பாதுகாப்பு குறித்து எடுத்துரைக்காமலே அந்த சாமானியர்களை கதிரியக்கப் பொருட்களை கையாள அணுமின் உலை அனுமதிப்பதாகவும் அங்கு பணியாற்றுபவர்கள் தெரிவித்தனர். ஒப்பந்த அடிப்படையில் பணியாற்றும் அம்மக்கள் ஒப்பந்த காலம் முடிந்த பின்னர் அவரவர் சொந்த ஊருக்கு திரும்பிய நிலையில் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்படுவது நிச்சயம் என்றும், ஆனால் காரணம் தெரியாமலே அந்த மக்கள் இறந்துபோகும் நிலை உள்ளதாகவும் அவர்கள் கூறினர்.

ஓரளவிற்கு படபிடிப்பை முடித்துக்கொண்ட நான் தேவையான சில பேட்டிகளையும் பதிவு செய்து கொண்டு நண்பர்களுக்கு நன்றி கூறி விடைபெற்றேன்.

மாலைவேளையில் திரும்பும்போது சதுரங்கப்பட்டினம் உட்பட பல பகுதிகளில் மின்விளக்குகள் மிகக்குறைந்த வெளிச்சத்துடன் அழுதுவடிந்து கொண்டிருந்தது. விசாரித்தபோது குறைந்த மின் அழுத்தம் காரணமாக டியூப் விளக்குகள் அப்பகுதியில் எரியாது என்றும், மற்ற பல்புகளும் மிகக்குறைவான வெளிச்சத்தையே தரும் என்றும் தெரிய வந்தது.

மின்தேவையை பூர்த்தி செய்வதற்காக இயங்கும் அணுமின் நிலையத்தின் அருகே வசிக்கும் மக்களுக்கே, தேவையான மின்சாரம் வழங்க முடியாத அரசுக் கொள்கைகளை நினைத்து வருந்திக்கொண்டே சென்னை திரும்பினோம்.

அலுவலகத்தில் நான் எடுத்து வந்திருந்த படக்காட்சிகளை பார்த்த தொழில் நுட்ப பணியாளர்கள், மிகவும் வறட்சியான ஒரு செய்தியை கொண்டு வந்திருப்பதாக அதிருப்தி தெரிவித்தனர்.

தனிப்பட்ட நட்பு மூலம் என்னை புரிந்து கொள்ள முயற்சி செய்து கொண்டிருந்த ஒரு நண்பர் மட்டும் ஆதரவாக பேசி உதவி செய்ய முன் வந்தார். மேலும் கல்பாக்கம் அணுஉலை நிர்வாகத்தின் அனுமதியுடன் ஏற்கெனவே எடுக்கப்பட்டு இருந்த படக்கோப்புகளை (file-shot) தேடித்தந்தும் உதவினார்.

இதற்கிடையில் மீண்டும் திரு. ஏ.எஸ். பன்னீர்செல்வம் அவர்களிடம் ஆலோசித்துவிட்டு செய்திக்கான ஸ்கிரிப்டை எழுதி கொடுத்தேன். பல நாட்கள் ஆகியும் அது குறித்த முடிவு தெரியாத நிலையில், இந்த பணியை என்னிடம் கொடுத்த மூத்த துணை ஆசிரியரிடம் கேட்டபோது, மாநிலத்தில் “நம்” ஆட்சி நடக்கவில்லை என்றாலும் மத்திய ஆட்சியில் நம் நிறுவன அதிபர்தான் தொழில்துறை அமைச்சராக உள்ளார். எனவே அரசுக் கொள்கைகளை விமர்சிக்கும் விதமாக செய்தி வெளியிட முடியாது. அதே செய்தியை வேறு கோணத்தில் மாற்றிக்கொடுத்தால் வெளியிடுவது குறித்து யோசிக்கலாம் என்று கூறினார்.

உடனடியாக அணுசக்தியை விமர்சிக்காமல் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு என்ற பார்வையில் அந்த செய்தியை திருத்தி எழுதினேன். அதற்கு தேவைப்பட்ட சில புதிய பேட்டிகளும் பல சிரமங்களுக்கு இடையில் பதிவு செய்தேன். அதை ஸ்கிரிப்டு எழுவதோடு நிறுத்தாமல் அதை குரல் மற்றும் படப்பதிவும் செய்து ஒலி/ளி பரப்புக்கு தயாரான நிலையில் அந்த மூத்த துணையாசிரியரிடம் சமர்ப்பித்தேன்.

புன்னகையுடன் அதை வாங்கிக்கொண்ட அவர், மேலும் சில நாட்களுக்கு அமைதி காத்தார். மீண்டும் விசாரித்தபோது இந்தியாவின் சுற்றுச்சூழல் அமைச்சராகவும் நம் கட்சி அமைச்சர்தான் இருப்பதால் இதை ஒலி/ளி பரப்ப முடியாது என்றும் எனவே வேறு ஏதேனும் புதிய கோணத்தில் இந்த செய்தியை தயாரித்தால் ஒலி/ளி பரப்புவது குறித்து ஆலோசிக்க முடியும் என்றும் உறுதி(!) கூறினார்.

அணுசக்தி பிரசினையை நாட்டின் – அரசின் பெருமையாக கூறும் பக்குவம் எனக்கு இல்லாததால், அந்த செய்தியை முழுவதுமாக மறந்து விட்டேன்.

***********

சில வாரங்கள் சென்ற பின் கல்பாக்கத்திற்கு என்னுடன் வந்த பெண் செய்தியாளர், கல்பாக்கம் குறித்த செய்தி தொலைக்காட்சியில் வெளியிடப்பட்டதாகவும், அதை பார்த்த திரு.மாலன் மற்றும் அவருடன் அந்த செய்தி குறித்த விவாதத்தில் பங்கேற்ற மருத்துவர் செ. நெ. தெய்வநாயகம் ஆகியோர் தங்கள் பாராட்டுகளை தெரிவித்ததாகவும் கூறினார்.

அப்போது திரு. மாலன் அந்த தொலைக்காட்சியின் செய்தி ஆசிரியராக பணி ஆற்றினார். மேலும் இரவு 8.30 மணிக்கு அன்றைய சிறப்பு செய்தி குறித்த ஒரு விவாதத்தையும் நடத்தி வந்தார். வேறு முக்கிய செய்திகள் இல்லாத நிலையில் என் தோழி, சாமர்த்தியமாக கல்பாக்கம் செய்தி குறித்து அவரிடம் எடுத்துக்கூறி அன்றைய செய்தியில் இடம்பெற வைத்தார் என்று பிறகு தெரிய வந்தது.

நான் பார்க்காத அந்த செய்தித்தொகுப்பை திரும்ப பார்க்க முடியுமா என்று என் தொழில் நுட்ப நண்பரை கேட்டபோது அவர் கம்யூட்டரில் புதைபொருள் ஆராய்ச்சி செய்து அந்த செய்தியை போட்டுக்காட்டினார்.

கதிரியக்கத்தால் பாதிக்கப்பட்ட குழந்தைகள் உருவம் சிதைந்து பிறந்திருப்பதை படங்கள் மூலம் அறிந்திருந்த நான், நான் எடுத்த செய்தியும் அதே போன்ற உருவமில்லா உருவத்துடன் வெளியானதை உணர்ந்தேன்.

எனினும் அதற்கு முயற்சி எடுத்து வெளியிட்ட அந்த தோழி, அந்த செய்தியை புரிந்து கொண்டதோடு மனம் திறந்து பாராட்டிய திரு. மாலன், மருத்துவர். செ. நெ. தெய்வநாயகம் ஆகியோருக்கு நன்றியும் கூறினேன், மானசீகமாக.

ஆனால், அந்த செய்தியை எடுக்க உதவி செய்து, துரதிர்ஷ்டவசமாக அந்த செய்தியை பார்த்துத் தொலைத்துவிட்ட நண்பர்களை இப்போது எதிர்கொள்ளும்போதும் வெட்கமும், வேதனையும் வெளிப்படுகிறது, அவர்கள் என் நிலையை புரிந்துகொண்டு மன்னித்துவிட்ட போதிலும்...!

(2008 நவம்பர் மாதம் வெளியான பதிவு. தேவை கருதி மீள் பதிவு செய்யப்படுகிறது )

ராக்கம்மா ரங்கையா கதை கேளுங்க! நம் மக்கள் நிலை பாருங்க!!

2011-04-12T09:43:00.000+05:30

தமிழ்நாடு சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில் வாக்களித்துள்ள முடிவு செய்துள்ளீர்களா..?

நல்லது.

அதற்கு முன் இந்தப்பாடலை ஒருமுறை கேட்டுவிட்டு உங்கள் வாக்கை பதிவு செய்யுங்கள்..!

நன்றி!!

மக்களை வஞ்சிப்பதில் போட்டியிடும் அரசும், நீதிமன்றமும்..!

2011-02-12T13:05:00.001+05:30

தமிழக அரசால் மிகவும் பின்தங்கிய மாவட்டமாக அறிவிக்கப்பட்டுள்ள தர்மபுரி மாவட்டத்தில் ஒரு குக்கிராமத்தில் தலித் குடும்பத்தில் பிறந்தவர் மாதேஷ். தமிழில் முதுகலைப்பட்டம் பெற்ற அவர் கல்லூரி பேராசிரியர் ஆக விரும்பி தேசிய தகுதிகாண் தேர்வு (National Eligibility Test) தேறியவர். பிறகு சில தனியார் கல்லூரிகளிலும், அரசு கல்லூரிகளிலும் மிகக்குறைந்த ஊதியத்திற்கு பகுதி நேர விரிவுரையாளராக பணியாற்றினார். அப்போதே எம்.பில்., பிஹெச்.டி போன்ற ஆய்வுப் படிப்புகளையும் முடித்துவிட்டு டாக்டர் பட்டத்தையும் பெற்றார்.

இந்நிலையில் தமிழ்நாட்டில் உள்ள அரசு கலை மற்றும் அறிவியல் கல்லூரிகளில் உதவிப்பேராசிரியர் பணியிடங்களை நிரப்புவதற்கான அறிவிப்பு ஒன்றை தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையம் வெளியிட்டது. இந்த அறிவிப்பில் தமிழ்த்துறை உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கான அறிவிப்பும் இருந்தது.

முனைவர் மாதேஷ் மிகுந்த நம்பிக்கையோடு உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கு விண்ணப்பித்தார். சான்றிதழ் சரிபார்ப்புக்கு அழைப்பு வந்தது. சென்னையில் நடந்த சான்றிதழ் சரிபார்ப்பு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்டார்.

இந்த சான்றிதழ் சரிபார்ப்பு நிகழ்ச்சியில் இரண்டு தகுதிகளுக்கு மதிப்பெண்கள் வழங்கப்பட்டன. விண்ணப்பதாரரின் கல்வித்தகுதிக்கும், அனுபவத்திற்கும் இந்த மதிப்பெண் வழங்கப்பட்டது. முதுநிலைப் பட்டமும் நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேறியவர்களுக்கு 5 மதிப்பெண்கள் – முதுநிலைப் பட்டத்தோடு எம்.பில். பட்டமும் தேறி நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேறியவர்களுக்கு 6 மதிப்பெண்கள் – முனைவர் பட்டம் (இவர்களுக்கு நெட் அல்லது ஸ்லெட் தேவையில்லை) 9 மதிப்பெண்கள்.

அடுத்து அனுபவத்திற்கான மதிப்பெண். ஒரு ஆண்டிற்கு இரண்டு மதிப்பெண். அதிகபட்சமாக 15 மதிப்பெண். அதாவது ஏழரை ஆண்டுகளுக்கு கீழே அனுபவம் பெற்றவர்களுக்கு ஆண்டுக்கு இரண்டு மதிப்பெண். ஏழரை ஆண்டுகளுக்கு மேல் எத்தனை ஆண்டுகள் அனுபவம் இருந்தாலும் 15 மதிப்பெண்கள்.

நமது நண்பர் மாதேஷ் முனைவர் பட்டம் பெற்ற வகையில் 9 மதிப்பெண்களை பெற்றார். மேலும் 6 ஆண்டுகள் அனுபவத்திற்கு 12 மதிப்பெண்கள் வழங்கப்பட்டது. ஆக மொத்தம் அவருக்கு 21 மதிப்பெண்கள் வழங்கப்படுவதாக தெரிவிக்கப்பட்டு அவருடைய கையொப்பமும் பெறப்பட்டது.

சில மாதங்களில் இப்பணிக்கான நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு பலருக்கும் வந்தது. நண்பர் மாதேஷுக்கு வரவில்லை. அவர் ஆசிரியர் தேர்வாணையத்தை அணுகினார். அப்போது அவரது அனுபவத்திற்காக பெற்ற மதிப்பெண் 12 என்பதற்கு பதிலாக 2 என்று தவறுதலாக பதிவாகி இருந்தது தெரியவந்தது. எனவே அவர் பெற்ற மொத்த மதிப்பெண் 11 என்று ஆசிரியர் தேர்வாணைய கோப்பில் இருந்தது. அவருக்கு தேவையான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண்:20. அவர் உண்மையில் பெற்றிருந்த மதிப்பெண்: 21. எனவே நேர்முகத்தேர்வுக்கு அவருக்கு அழைப்பு வந்திருக்க வேண்டும். ஆசிரியர் தேர்வாணைய எழுத்தர்கள் கவனக்குறைவாக அவரது மொத்த மதிப்பெண்ணில் 10 மதிப்பெண்ணை குறைத்துவிட்டதால் அவருக்கு நேர்முகத்தேர்விற்கான அழைப்பு வரவில்லை.

இதுகுறித்து முறையிடுவதற்காக ஆசிரியர் தேர்வாணையத் தலைவரை நேரடியாக சந்தித்து முறையிட்டார். அப்போது, “வெளியேப் போ!” என்ற பதிலே கிடைத்தது. மனம் வெறுத்த அவர், இது குறித்து சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தில் ரிட் வழக்கு தொடர்ந்தார்.

வழக்கு விசாரணையின்போது அரசுத்தரப்பில் வாதாடிய வழக்கறிஞர், மனுதாரர் மாதேஷ் மொத்தமாக 51 மாதங்கள் மட்டுமே பணியாற்றியுள்ளார். எனவே அவருக்கு 4 வருடங்களுக்கு 8 மதிப்பெண்களும், மீதமுள்ள 3 மாதங்களுக்கு 1 மதிப்பெண்ணும் வழங்கப்பட்டுள்ளது. முனைவர் பட்டத்திற்குரிய 9 மதிப்பெண்ணையும் கூட்டினால் 18 (9+9) மதிப்பெண் மட்டுமே பெற்றுள்ளார். அவருக்கு தேவையான கட்-ஆஃப் மதிப்பெண் 20. அதைப்பெற மனுதாரர் தவறிவிட்டதால் அவருக்கு நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு அனுப்பப்படவில்லை எனக்கூறினார்.

ஆசிரியராக பணியாற்றிய அனுபவத்திற்கு ஆண்டுக்கு 2 மதிப்பெண் என்று ஆசிரியர் தேர்வாணையம் இந்த ஆண்டில் வெளியிட்ட விளக்க அறிக்கையில் கூறப்பட்டுள்ளது. ஆனால் ஒரு ஆண்டு என்பது எவ்வளவு காலம் என்பது விளக்கப்படவில்லை. ஒரு ஆண்டில் 12 மாதமும் பணியாற்றும் எந்த ஒரு கல்வி நிறுவனமும் உலகிலேயே இல்லை.

மேலும் இதே தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையம் கடந்த 2008ம் ஆண்டில் கல்லூரி ஆசிரியர் பணியிட நிரப்பலுக்காக வெளியிட்ட விளக்கக் குறிப்பில் ஆசிரியராக பணியாற்றிய அனுபவத்திற்கான மதிப்பெண்ணை எவ்வாறு கணக்கிட வேண்டும் என்று தெளிவாக குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

அந்த அறிவிப்பின்படி, “ஒரு கல்வி ஆண்டில் 3 முதல் 6 மாதங்கள் வரை பணியாற்றிய ஒருவர் ஒரு மதிப்பெண் பெறமுடியும். 6 மாதங்களுக்கு மேல் பணியாற்றிய ஒருவர் இரண்டு மதிப்பெண்களை பெற முடியும்”

நம்முடைய மனுதாரர் ஒவ்வொரு ஆண்டிலும் சுமார் 8 முதல் 9 மாதங்கள் வரை பணியாற்றியுள்ளார். கல்லூரியில் தேர்வு நடக்கும் காலங்களிலும், விடுமுறைக்காலங்களிலும் அவர் கட்டாயமாக வீட்டுக்கு அனுப்பப்பட்டுள்ளார். இவ்வாறுதான் அனைத்து பகுதி நேர விரிவுரையாளர்களும் நடத்தப்படுகின்றனர்.

இவை அனைத்தும் நீதிமன்றத்தில் விரிவாக எடுத்துக்கூறப்பட்டது. எனினும் இந்த ஆண்டு ஆசிரியர் தேர்வாணையம் வெளியிட்ட விளக்கக்குறிப்பில் மதிப்பெண் கணக்கிடப்படும் முறை குறிப்பிடவில்லையே என்று நீதிபதி கேள்வி எழுப்பினார். அதற்கு மனுதாரர் பொறுப்பு ஏற்க முடியாது! என்று மனுதாரர் தரப்பில் பதில் அளிக்கப்பட்டது. மேலும் எவ்வாறு மதிப்பெண் அளிக்கப்படுகிறது என்பதை வெளிப்படையாக கூறவேண்டிய கடமை ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையத்திற்கே உள்ளது என்றும் நீதிமன்றத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டது. கூடுதலாக மனுதாரருடன் இதேபோல பகுதி நேர விரிவுரையாளராக பணியாற்றிய மற்றவர்களுக்கு நேர்முகத்தேர்வுக்கான அழைப்பு அனுப்பப்பட்டு அவர்களும் நேர்முகத்தேர்வில் கலந்து கொண்டனர் என்றும் நீதிமன்றத்தில் சுட்டிக்காட்டப்பட்டது.

இவ்வளவு செய்தும் திருப்தி அடையாத நீதிபதி, மனுதாரரின் மனுவை கடந்த செவ்வாய் அன்று (08-02-2010) தள்ளுபடி செய்தார். உடனே மனுதாரர் சார்பில் இந்த தீர்ப்பை எதிர்த்து மேல் முறையீடு செய்ய இருப்பதாகவும், எனவே தீர்ப்பின் நகலை அன்றே வழங்குமாறு நீதிமன்ற பதிவாளருக்கு உத்தரவு இடவேண்டும் என்றும் கோரிக்கை விடப்பட்டது. இதையும் நீதிபதி ஏற்க மறுத்தார். வெள்ளிக்கிழமை (11-02-2010) அன்று தீர்ப்பு நகல் வழங்கப்படும் என்று நீதிபதி கூறினார். ஆனால் வெள்ளியன்றும் தீர்ப்பின் நகல் தயாராகவில்லை.

---

தமிழ்நாடு அரசால் மிகவும் பின் தங்கிய பகுதி என்று அறிவிக்கப்பட்ட மாவட்டத்தில், ஒரு தலித் குடும்பத்தில் பிறந்து அரும்பாடுபட்டு படித்து முனைவர் பட்டம் பெற்ற ஒரு இளைஞருக்கு அரசும், நீதிமன்றமும் வழங்கும் பரிசு இதுதான்.

முனைவர் பட்டம் வென்ற அந்த இளைஞரின் எதிர்காலம், ஒரு அரசு அலுவலக எழுத்தரின் சிறுதவறால் இருண்டு போகிறது. அதை நிவர்த்திக்கக் கோரி உயர் அதிகாரியிடம் சென்றால் அவர், “வெளியே போ!” என்று விரட்டுகிறார்.

நீதித்துறையாவது நீதியைத்தரும் என்று நீதிமன்றத்தை அணுகினால், நீதிபதியும் ஏமாற்றுகிறார். மேல் முறையீடு செய்வதற்கும் உரிய காலத்தில் வாய்ப்பளிக்காமல் காலம் தாழ்த்தப்படுகிறது. இதற்கு இடையே அனைத்துப் பணியிடங்களும் நிரப்பப்படும் வாய்ப்பும் உள்ளது. அவ்வாறு நடந்து நண்பர் மாதேஷுக்கு வாய்ப்பு கிடைக்காவிட்டால் அதற்கான பொறுப்பை ஏற்கப்போவது அரசு அதிகாரிகளா? அல்லது நீதிபதியா? யாரிடமும் விடை கிடைக்காது! தீர்வும் கிடைக்காது!!

தமிழ்நாடு அரசின் ஆசிரியர் தேர்வு ஆணையத்தின் மூலம் உதவிப் பேராசிரியர் பணிக்கு ஆட்களை தேர்வு செய்வதில் ஏராளமான குழப்பங்களும், முறைகேடுகளும் நடந்துள்ளதாக தெரிகிறது. இதில் நண்பர் மாதேஷின் அனுபவம் ஒரு உதாரணம்தான்!

நண்பர் மாதேஷின் பிரசினைக்கு உங்களிடம் தீர்வு எதுவும் உள்ளதா, நண்பர்களே?

கடலில் கொல்லப்படும் தமிழக மீனவர்களும், காற்றில் கரையும் இந்திய இறையாண்மையும்!

2011-02-09T19:31:00.002+05:30

இந்தியாவில் அரசுக்கெதிரான நியாயமான விமர்சனங்களை முன்வைப்பவர்களை முடக்க அரசு அமைப்புகள் கையில் எடுக்கும் ஆயுதம், “இறையாண்மைக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தினார்!”, “தேசப்பாதுகாப்புக்கு குந்தகம் ஏற்படுத்தினார்!” என்ற குற்றச்சாட்டு!

ஆங்கிலேயருக்கு அடிமையாக இந்தியா இருந்த காலத்தில், “யங் இந்தியா” என்ற பத்திரிகையில் பிரிட்டிஷ் அரசை விமர்சித்து எழுதிய கட்டுரைக்காக 1922ம் மார்ச் 23ம் தேதி ஒருவர் மீது தேசத்துரோக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. குற்றச்சாட்டுக்கு உள்ளான நபர், “உங்கள் சட்டத்தின்படி இது குற்றமாக இருக்கலாம்; ஆனால் மக்களுக்கு எதிராக செயல்படும் அரசை விமர்சிப்பது ஒரு குடிமகனின் மிக உயர்ந்த கடமையாக தோன்றுகிறது!” என்று பதில் அளித்தார். அதைத் தொடர்ந்து அவர் சிறையும் சென்றார். இந்திய தேசத்தின் பிதா என்று குறிப்பிடப்படும் மோகன்தாஸ் கரம் சந்த் காந்திதான் அந்த நபர்.

வெள்ளையர்கள் ஆட்சியில் அடிமையாக இருந்த இந்தியர்களை அடக்கி ஒடுக்குவதற்காக கொண்டுவரப்பட்ட அந்த கருப்புச்சட்டம் இன்றும் நீக்கப்படவில்லை. உண்மையைச் சொல்லப்போனால் வெள்ளைக்காரர்களை விட மிகக்கொடூரமாக அந்த சட்டத்தை பயன்படுத்துவதில் இந்திய ஆட்சியாளர்கள் தேர்ந்து விட்டனர். இந்த சட்டத்திற்கு அண்மையில் பலியானவர், மக்கள் மருத்துவர் பினாயக் சென்!

இந்திய அரசியல் சட்டத்தில் வலியுறுத்தப்பட்டுள்ள மக்கள் நலக்கொள்கைகளுக்கு எதிராக மத்திய, மாநில அரசுகள் செயல்படுவத்துவதை அம்பலப்படுத்திய அவருக்கு மத்திய, மாநில அரசுகள் கொடுத்த விருது: இந்திய இறையாண்மைக்கு ஊறு விளைவித்ததாக குற்றச்சாட்டு மற்றும் ஆயுள் தண்டனை!

இவ்வாறு அரசின் இறையாண்மையைக் குறித்து கவலை கொள்ளும் ஆட்சியாளர்களுக்கு உண்மையிலேயே நாட்டின் இறையாண்மை மற்றும் மக்களின் மனித உரிமைகள் குறித்த அக்கறையோ, பொறுப்புணர்வோ இருக்கிறதா என்று பார்த்தால் வேதனையே மிஞ்சுகிறது.

இறையாண்மை கொண்டுள்ளதாக கூறிக்கொள்ளும் ஒரு நாட்டின் குடிமக்களை அண்டை நாட்டு ராணுவம் தொடர்ந்து படுகொலை செய்தாலும் அது குறித்து மயிரளவும் சிந்திக்காமல் செயலற்று இருக்கும் ஒரு அரசு, தன்னை விமரிசிப்போரை மட்டும் இறையாண்மைக்கு ஆபத்து ஏற்படுத்தியதாக குற்றம் சாட்டுவது குரூரமான நகைச்சுவையாகும்.

இந்தியாவிற்கும், இலங்கைக்கும் அருகே கடல் பகுதியில் இந்த கட்டுரை எழுதப்படும் தினம் வரை கொல்லப்பட்ட மீனவர்களின் எண்ணிக்கை: 539. இலங்கையின் இனவெறி சிங்கள ராணுவத்தால் தமிழகத்தை சேர்ந்த மீனவர்கள் கொல்லப்படும் சம்பவங்கள் 1975ம் ஆண்டு முதலே நடந்து வருகின்றன. 1983ம் ஆண்டு முதல் 2005ம் ஆண்டுவரை 378 தமிழக மீனவர்கள் இலங்கை ராணுவத்தால் படுகொலை செய்யப்பட்டுள்ளதாக தகவல் உரிமைச் சட்டத்தின்படி கேட்டபோது தமிழக அரசு தெரிவித்துள்ளது.

தமிழகத்தை சேர்ந்த மீனவர் நடுக்கடலில் கொல்லப்பட்டவுடன், கடலோர மாவட்டங்களிலுள்ள காவல் நிலையங்கள் முதல் தகவல் அறிக்கையைப் (எஃப்.அய்.ஆர்.) பதிவு செய்கின்றன. இந்திய ஆயுதச் சட்டம் மற்றும் இந்திய தண்டனைச் சட்டத்தின் 307வது பிரிவின் கீழ் இலங்கை கப்பல் படையினருக்கு எதிராகவே பதிவு செய்யப்படுகின்றன. சம்பவம் நடந்த இடமும், கச்சத் தீவு அருகே உள்ள இந்திய கடல் பகுதி என்றே முதல் தகவல் அறிக்கையில் பதிவு செய்யப்படுகிறது.
.

இந்த சம்பவங்களில் தொடர்புடைய குற்றவாளி, சம்பவம் நடந்த இடம் தெளிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தாலும் முதல் தகவல் அறிக்கை பதிவு செய்த அடுத்த சில மாதங்களிலேயே குற்றம் சாட்டப்பட்டவரை கண்டறிய முடியவில்லை என்று கூறி “நடவடிக்கை கைவிடப்படுகிறது” என்ற குறிப்புடன் வழக்குகள் முடிக்கப்பட்டுவிடுகின்றன.

நடுக்கடலில் நடக்கும் படுகொலைகள் குறித்து புகார் அளித்தவருக்கே தகவல் அளிக்காமல் வழக்கை முடிக்க அனுமதிப்பது நீதித்துறை நடத்தும் படுகொலை.

இது குறித்து கேள்வி எழுப்பினால் மத்திய, மாநில அரசுகளை சேர்ந்தவர்கள் “தமிழக மீனவர்கள் பேராசை காரணமாக இந்திய கடல் எல்லையை தாண்டிச் சென்று மீன் பிடிக்கின்றனர்” என்று கூறுகின்றனர்.

தமிழக மீனவர்கள் இந்திய எல்லையை தாண்டிச் செல்ல வேண்டிய நிர்பந்தத்தை ஏற்படுத்துவதில் மத்திய, மாநில அரசுகளே முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன. இந்திய கடல் எல்லைப்பகுதியில் சர்ச்சைக்குரிய சேது சமுத்திர திட்டம் உள்ளிட்ட தொழிற்திட்டங்களால் ஏற்படும் சூழல் சீரழிவுகளால் கடற்கரையை ஒட்டிய பகுதிகளில் மீன் வளம் குறைகிறது. மேலும் இப்பகுதியில் அதிக முதலீடு பிடிக்கக்கூடிய மீன்பிடி கப்பல்களை அனுமதிப்பதால் கட்டுமரத்திலும், சிறுவிசைப்படகுகளிலும் மீன்பிடிக்கும் மீனவர்களுக்கு மீன் கிடைக்காமல் அவர்கள் பிழைப்புக்காக இந்திய கடல் எல்லையை தாண்டும் நிர்பந்தம் ஏற்படுகிறது.

அவ்வாறே தமிழ்நாட்டு மீனவர்கள் நாட்டின் கடல் எல்லையை தாண்டிச் சென்று மீன் பிடித்தாலும்கூட அந்த மீனவர்களை சுட்டுக்கொல்லலாம் என்று இலங்கை உட்பட எந்த ஒரு நாட்டின் சட்டமும் சொல்லவில்லை. சர்வதேச சட்டமும் அதை அங்கீகரிக்கவில்லை என்பதை மத்திய மாநில அரசு சார்ந்தவர்கள் கூறுவதில்லை.
.

இந்தப் பிரசினை குறித்து இந்திய தேசிய பாதுகாப்புக் குழுவின் முன்னாள் ஆலோசகரான திரு. சூரிய நாராயணன் , “உலகம் முழுதும் மீனவர்கள் கடல் எல்லைகள் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை. இலங்கை மீனவர்கள் இந்திய கடல் பரப்புக்குள்ளும் மாலத்தீவு கடல்பரப்புக்குள்ளும் மீன் பிடிக்கிறார்கள். இந்திய மீனவர்கள் இலங்கை, பாகிஸ்தான், கடல்பரப்புக்குள் நுழைகிறார்கள். வங்கதேச மீனவர்கள் மியான்மார் கடல் பரப்புக்குள் நுழைகிறார்கள். சர்வதேச கடல் எல்லைகளுக்கான அய்.நா. சட்டத்தின் 73 மற்றும் 145 வது பிரிவுகள் இப்படி எல்லை தாண்டுவதை சிவில் குற்றம் என்றே கூறுகின்றன. கிரிமினல் குற்றமாகக் கூறவில்லை” என்று தெளிவாக கூறுகிறார்.
.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரை பாகிஸ்தானை எதிரி நாடாகவும், இலங்கையை நட்பு நாடாகவும் கருதுகிறது. எதிரி நாடாக கருதப்படும் பாகிஸ்தானின் கடல் எல்லைக்குள் மீன் பிடிப்பதற்காக செல்லும் எந்த மீனவரும் இதுவரை கொல்லப்பட்டதில்லை. ஆனால் நட்பு நாடான இலங்கை ராணுவமோ தமிழ்நாட்டு மீனவர்களை கொன்று குவிக்கிறது.

இந்தப்படுகொலைகள் குறித்து சட்டரீதியான நடவடிக்கையை மேற்கொள்ள வலியுறுத்தி தொடரப்பட்ட பொதுநல வழக்கில் மத்திய அரசின் கூடுதல் தலைமை வழக்கறிஞர் நீதிமன்றத்தில் கேட்ட கேள்வி இதுதான்: “இலங்கை கடற்படை தமிழ்நாட்டு மீனவர்களை படுகொலை செய்கிறது என்பது உண்மைதான். இதற்காக இலங்கை மீது இந்தியா போர் தொடுக்க முடியுமா?” இந்த கேள்வி மத்திய அரசு வழக்கறிஞரின் கேள்வி மட்டுமல்ல! இந்திய அரசும் இதைத்தான் கேட்கிறது. இதுதான் இன்றைய நிலையில் இந்தியாவின் இறையாண்மை!

இலங்கை போன்ற அண்டை நாடுகளிடமும், அமெரிக்கா போன்ற ஆதிக்க நாடுகளிடமும், உலக வர்த்தக ஒப்பந்தம் என்ற பெயரில் போடப்பட்ட அடிமைச் சாசனத்தின்படி பன்னாட்டு வர்த்தக நிறுவனங்களிடமும் நிலைநாட்ட முடியாத இந்தியாவின் இறையாண்மையை, மக்கள் உரிமைகளுக்காக போராடும் இந்தியாவின் குடிமக்கள் சிலர் அழிக்கப் பார்க்கிறார்கள் என்று வழக்கு தொடுக்கப்படுகிறது. நீதிமன்றங்களும் அதற்கு துணை போகின்றன.

குடிமக்களை பாதுகாப்பதற்குதான் அரசு என்ற அமைப்பு: அரசு செயல்படுவதை கண்காணிக்கவும், செயல்படாத அரசை செயல்படுமாறு உத்தரவிடவும்தான் நீதிமன்றங்கள்.
.

குடிமக்களின் மனித உரிமைகளை பாதுகாக்கவியலாத அரசுக்கு இறையாண்மை குறித்து பேசுவதற்கு எந்த தகுதியும் இல்லை. அதேபோல அரசு இயற்றிய சட்டத்தை அந்த அரசே பின்பற்ற மறுப்பதை தட்டிக்கேட்காத நீதித்துறை மக்களின் நம்பிக்கையை இழப்பதும் இயல்பானதே! இத்தகைய நாடுகளை சர்வாதிகார, மக்கள் விரோத நாடு என்றே வரலாறு பதிவு செய்யும்.
.

அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தின்படி நடக்கவேண்டிய முதன்மை கடமை அரசுக்கே உள்ளது. அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்திற்கு எதிராக நடந்துகொள்ளும் ஒரு நாடு, மக்கள் மட்டும் சட்டத்திற்கு கட்டுப்பட்டு நடந்து கொள்ளவேண்டும் என்று எதிர்பார்க்க முடியாது.
.

“சமூக – பொருளாதார சமத்துவம் தொடர்ந்து மறுக்கப்பட்டால், அதனால் பாதிக்கப்படுபவர்கள் செயலற்று, சும்மா இருந்து விட மாட்டார்கள். இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழு அரும்பாடுபட்டு உருவாக்கிய இந்த அரசியல் ஜனநாயக அமைப்பை, இதனால் பாதிக்கப்பட்ட மக்கள் சுக்குநூறாக தகர்த்து எறிவார்கள்!” என்ற இந்த வாசகம் நக்ஸல்பாரி அமைப்பைச் சேர்ந்த வெளியீடுகளில் இருந்து எடுக்கப்பட்டதல்ல. இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழுவின் தலைவராக பணியாற்றிய மேதை பி. ஆர். அம்பேத்கர், இந்திய அரசியலமைப்புச் சட்ட வரைவுக்குழுவின் கூட்டத்தில் 1949ம் ஆண்டு நவம்பர் 25ம் தேதி உரையாற்றியபோது இவ்வாறு கூறியுள்ளார்.
.

தங்களது தேவைகளுக்கு மட்டும் அம்பேத்கரை பயன்படுத்திக்கொள்ளும் இன்றைய அரசு அமைப்புகள் அம்பேத்கரின் மேற்கூறிய வாசகத்தை மறந்து விடலாம். ஆனால் இந்த அரசால் வஞ்சிக்கப்படும் மக்கள் அம்பேத்கரையோ, அவரது வாசகங்களையோ மறந்துவிட மாட்டார்கள்.